BirolÖzdemir

şurada devam ediyor yazılar:

2011-06-02T22:56:00.005+03:00

http://duman6.tumblr.com/

tumblr kullanıcısı olmadan takip etmek, yorum yazmak falan mümkün değil, ama olsun, belki adresi bir kenara not eder, ara sıra bakar, okursunuz diye.

http://birolozdemir.tumblr.com/ var bir de, duman6 salt yazılı, bu onun resim, video, müzik vs. ile zenginleştirilmiş hali.

hoş geldiler!

2010-09-30T17:58:00.049+03:00

hepsi otuz beş saniye sürmüş, önce biriniz, hemen diğeriniz; bozup rahatınızı, almışlar aramıza. ben varana kadar dünyadaki ilk odanıza, ağlamış giyinmiş susmuşsunuz bile. fotoğraflar var elimde, bakakalmışım öylece gördüğümde, bakışımdan belli, anlamamışım pek bir şey, şaşakalmışım. şaşkınlık gider gitmez üstümden, bir tuhaf duygu almış yerini; burnum kızarmış, kocaman bir palyaço burnu gibi yüzümün orta yerinde, belliydi zaten bakamayışımdan kimseye, ağlamışım.

kaç dakika sürdü acaba, hatırlamıyorum, mayıstan geçtim, haziran oldum, yıllar sürdü. kavaklıdere'de dut ağacı buldum, iki tane. en son yediğimde çocuktum, ağaçlara çıkar, dalları sallardım, sayarak yedim duvarlara çıkıp, sırayla, ikinizin birer ağacı. yukarı çıkıp, odanızdan görünen bu çelimsiz ağaçların üzerine isminizi geçirdim, kavaklarda izim kalmadı, hepsinin kabuğunu kendim çizmiştim ellerimle, hepsini sildim... şımarık baharları özlerdim her mevsim, yağmurlarla paklanan bir güzel yaz buldum, korkuyordum ya hep gelmenizden, eski korkuların hepsini dutlarla yuttum.
kızım, doğdun. benzemedin bana hem, ah sen, ne güzelsin... adını bulduğumda daha kendim çocuktum, garipsediler, vazgeçerim zannettiler, toydum; yirmi yıl geçti neredeyse, inadım inat, koydum. başka hangi adları nasıl sevdim, hepsini unuttum, ama mavi, küçük güzel elma kurdum, bilsen ben seni gördüğüm an neleri yeniden buldum. adının başına bir de işaret koydum, merakımdan sözcüklere, çok lisanlar duydum, kızım, hepsinin başı sen. çok şarkılar dinledim, büyülü sevdalarla kalemler biledim hep, çok şiirler okudum, yazdım yazdım bozdum, kızım, hepsinin sonu senmişsin meğer. neler taşıdı çürümedi omzum, çık, istersen eğer, senindir artık, ömrümce...

oğlum, sen istersen benze demişim, bu kadarını tahmin edememişim. önümde iki resim kaç gündür, kimi bulduysam sorup durdum, sonunda ikna oldum. ama endişelendirme beni, düşünüp durur bakışların var, elin yanağında, şimdiden var mı aklın, varsa neler aklında. benden güzelsin sen, daha güzel şeyler olsun hep hayatında, canını sıkıp kafanı yorma fazla, cevap bulamayacağın soruları sorma boşuna. beceremediklerimi yapmaya gelmedin, aman ha, yanlış anlama. istediğim şey yok, istediğin olsun hep, ben elinden tutup yolunu açmaya varım yanında, önünde değil. arkamdan gelme, uzun gelir yollar, üzülür yorulursun, ama korkma da bunlardan; ne zaman lazımsa çık, boş bir omzum.

gelir gelmez siz, bütün yüzükleri çıkardım. üzerinde "bebek" yazan renkli plastik yüzükler var elimde şimdi, takamam, avcumda öyle duruyorlar. herkesi aldım artık bugün kalbime, siz durun, siz kalbimi teslim edeceğim ellersiniz taptaze, bir çift sapasağlam, güçlü, ve bir çift narin, şefkatli. şimdi bütün renkler sizin üzerinizde, artık hepsi mavinin tonları sadece, sesinizin tonları bütün nehirlerin gürültüsü, gökyüzünde ne varsa, gülüşünüzde...

ikiniz, geldiniz, miniciksiniz...

gözlerinizi diktiğinizde gözlerime, yenilmez kocaman ordular gibisiniz, zihnimi, kalbimi, dizlerimi fethettiniz. elleriniz dudaklarıma değdiğinde lezzeti evrende yok iksirler gibisiniz.

göğsümün üzerine boylu boyunca yattığınız zaman, kalbimi durduran gözlerimi karartan uykuları canlandıran küçük parlak alevlerimsiniz. ağzınızı açtığınızda evrenin en güzel sesi çıkacak sanki, kokunuzu hatırlatacak çiçek yok.

siz ikiniz, geldiniz çarptınız beni defalarca, bölüne bölüne küçülmüş ruhumu topladınız avuçlarınıza, kim girmişse kalbime çıkarıp attınız, kalbimi çekip durduğu yerden, teslim aldınız.

siz bebeklerim, gün ışığısınız bana, nereye çevirsem kafamı, gözüme en yakın. güneşsiniz ayrı ayrı, ne zaman çevirsem gözlerimi üzerinize, kamaşır büzüşürler. artık ağlamaz dediğim gözlerim, paylaşıp birer birer, ne kadar derin kuyular açtınız ki diplerine, kuruttunuz...

ben aşka tarif aradım bunca zaman, nerede ararken sizde buldum.

ben büyülü yazılarımı zarif sayardım, kafamın içlerinde kalemler kağıtlar saklardım, hepsini kırıp yırtıp attım.

ben bütün muskalarımı yanımda taşırdım eskiden, kimse bilmez öykülerimi kuğulara anlatırdım, aynı kavşakta bir aşka düştüm şimdi yeniden.

ben aşka düşünce kalkamazdım, siz gelmeseydiniz çocuklar, ben herhalde bu kapkara kuyudan çıkamaz, bu uykudan hiç uyanamazdım.

şimdi ben bu defa, istiyorum ki artık hakkınca sevebileyim, şimdi ilk defa, bekliyorum ki sevecek beni birileri, öylece, olduğum gibi, hiç ellemeden, üstümü başımı düzeltmeden.

şimdi artık biliyorum ki az sevmişim herkesi, ne sevmeyi becerebilmişim, ama ne esip gürlemişim, ne bakmayı, dokunmayı...

şimdi çocuklar, sanırım çok uzak ölmek. tam şu anda güzeller, siz uykudaki melekler, kollarımdan tutup beni atacaksınız havaya, nereye düşsem oradasınız artık.

şimdi ben yazacak bir çift laf tutuyorum aklımda, şimdi artık zamandır, gülüp oynayalım, geldiniz işte; esas kız, esas oğlan, şimdi çocuklar, sonunda bir büyülü romandır küçük ucuz hikayeden hayatım.

siz, nelere vesile oldunuz, sesimi yüzümü unutmuşlara ne güzel cümleler kurdurdunuz.

gün doğmadan uyandırdınız beni bir sabah, yıllardan sonra, gece uyutmadan, daha doğmadan.

şimdi geceleri uyandırmadan beni melekler gibisiniz, hiç uyutmadan nasıl becerip başınızda nöbetlere dikersiniz, daha yüzüme gülmeden, belki kimim bilmeden hem de, daha dile gelmeden hem de. siz böyle durduğunuz yerde, nelere kadirsiniz...

bir defa daha cesaret edebilir miyim oturup sizi yazmaya, çabalamaya? bilemem oğlum, kızım, sanmam. sanki şu ömrümün tek marifetisiniz, siz, tarifsizssiniz. inanın çok denedim, yazdım yazdım sildim; ne yazdıysam eksik, nasıl yazsam yavan. şimdi desem ki ben, aldım kalemi elime, bebeklerimi yazdım, bildiğin yalan.

şaşkın babanızın dili bu kadar dönüyor işte, yine de yazdım, iyi kalpli melekler değil misiniz, herhalde af edersiniz.

giderayak: ne umdular, ne buldular...

2010-09-27T11:03:00.013+03:00

hızlıca geçelim üzerinden. ne umarak blogumuza gelmiş bakın ziyaretçiler.

1. michael jackson'cılar: maykıl ceksın olarak aransa da daha ziyade, ceksin, çeksın, mykl ceksn, mhaykıl jeksın, maykıl cekasın, maycıl jacksın, michel, maykıl yiğit olarak geçtiği de oluyor. her şeyini merak ediyoruz. daha çok celebrity yazarsam daha çok ziyaretçi geleceği o kadar belirgin ki. günceli takip etmekte zorlanmak fena. olsun, bebeler mühim. öne çıkan aramalar şöyle:

sahne ve özel yaşamı: küçüken, türkiyeye geldiği görüntü, bed, kıriminal, şarkıyı yazıyor, bar yaktığı klip, saçlarını yaktığı videosu, şov.maykılsın şarkısı, evrimi, istanbülkonserli, yüzünün yanışı/ölümü, ölümü son kayıdı, ölürken yüzü nasıldı, karısının ismi ne, baksın çeksin şarkıları!

elbette: öldükten sonra ortaya çıktı , ölmedimi, dünyada maykıl taklitleri, taklidi, maykıl ceksın taklidi yapan asker,

ilk üç:
madanna michael a dediki,
michael jackson pipi/maykıl ceksın pipisi,
mayk!

2. çeşitli birol'lar arayanlar: genelde yanlış birol'u bulanlar elbette bunlar. şöyle ki -sonuna-başına birol veya birol özdemir veya birol başka bir şey koyarak- şunlar aranmış, bana gelinmiş:

fecabook, fujıtsu blog, ögretmen istanbul ümraniye, başbakanlık, kızılay maden suyunda calısan, .go@blogger.com, sigortacı, erzincan, bandırma, marklin, genç osman müdür, eller çeksin nazını şarkısını söyleyen erkek, özdemir orman ürünleri, istanbul meb, arif, rize, dolandırıcı!

ilk üç:
elif mavi babası birol (doğru adres, torpille ilk üçte),
hacettepe üniversitesi türk dili ve edebiyatı mezunu birol özdemir her zaman yeniden yazılabilen bir,
leybi birol özdemir. (leybi? beybi olmasın o?)

kayacan kardeşimi arayanlar da var, buraya en yakışanı "baloncu ege kayacan"dır.

3. coşkunlar: bunlar "coşkun"un evde takılanları.
çıpla k abileler vidio, adamın pipisini emen kız, pipili popolu, popolu pipili videolar, fecebook aç, pipisi havaya kalkan adam, serkan cingöz sevişme sahnesi, adalet menn sevişme sahneleri, iki aile oğuz ile serpil sevişme sahneleri, ah deme oh de özden yüce sevısme sahnesı, ofla beni tık tık beni şarkı
İlk üç:
Memesi ve fındığı açık kız resmi,
karıyı düdüklüyor
pipi!

4. fikri olanlar ve arayış içindekiler: bunların bir kısmının nasıl buraya yönlendiği belli. ama bir kısmı hakkında hiç fikrim yok.

cahit sıtkı tarancı yalandır kaygısız olduğu
orhan veli kanık öksür
bugun senin dogum gunun bana geldigin gun benim dogum gunum
ayamadım ne demek
çocuklarına el kaldıranlar
ankara yahyalardaki yeni köpek yeri
pandaların nesli niye tükeniyor
bursaLı gençLer Lay Lay Lom ... cansu sözleri
empe3 araba takılan
canakkale readlight
-anne bak, kral çıplak!-yavrum, mesele kraln çıplak olması deil; kral olması. /
abdullatif şener tutarsız biridir

5. güzel söz söyleyen birilerini arayanlar: blogumdan faydalanabildiklerini sanmıyorum, üzgünüm. bütün bunları arayan tek kişiyse -ona bakmadım doğrusu-, yazıları yazmak istediği kişinin de tek kişi olması ihtimali neşeli.

söylemek istediklerim, 18ici dogum gunu sozleri, güzel bir bayana yazılacak sözler, bir bayana yazılacak en güzel yazılar, ölmüş kişinin fotoğrafına yazılacak sözler, çiçek üzerine yazılacak notlar, hocaya yazılacak sözler.

6. ne umdun ne buldun ile ilgili bir şeyler aramasına rağmen umduğunu bulamayanlar:
ne umdunda ne buldun, umdunu deyil buldun, neleri buldun, ne umdun neler buldun, neyi buldun sitesi!

sizler için değil ama, benim için en şaşırtıcı arama ise şudur, arayanı buraya getiren: "fahir ve pelinin düğününden ilk kareler".

"aslında çok komik olabilecek bir yazıyı ne kadar yavan yazabiliriz" sorusunun cevabı olan bu yazıyı buraya kadar okuduysanız, tebrik ediyor ve arada en azından gülümsemiş olduğunuzu umuyorum. bir nev-i yasak savma oldu, farkındayım. idare edin. bebelerimin yazısını da blogger günlerimi noktaladıktan sonra tumblr'da bol neşe vaadediyorum. az kaldı.

son cümlelerimizi bağlayalım, kapatıyoruz.

2010-09-22T12:48:00.011+03:00

taşınıyoruz aslında.

yorucu bir seyahat sürecinin sonunda, blogger'dan taşınabilirim artık. bir kısım otomotiv dünyası işlerinin üstüne ankara'da Olgu'mun ismini okulumuza yazdık sonunda, eve döndük, biraz hasret giderip bebelerle, biraz soluklandık.

sorun blogger'da değil, bende. tumblr daha bir tembel işi gibi. en azından fotoğraf-video-audio üçgeninde sağladığı kolaylıklarla. bu sebeple, şu an okuduğunuz bu bilgilendirme yazısından sonra 2 -yazıyla iki- son girdi yapacağım buraya. bu 100. blog girdisi buradaki, 101.de gitmeden bir kez daha "ne umdun ne buldun" yapacağız. buna ege'den özenmiştim biliyorsunuz. belki yine ona özenip, kendileri zaten komik olan arama sözcük/gruplarını üzerine konuşmadan, belki dayanamayıp iki çift laf ederek.

son olarak, doğumlarından bir önceki gece hoş gelişler ola diye karşıladığım meleklerim deniz ali ve elif mavi'ye, doğdukları hafta yazmaya başlayıp, hâlâ bitiremediğim isim bile koyamadığım "hoş geldiniz" yazısıyla blogger maceramı tumblr maceram olarak sürdürmektir niyetim. bu, sürekli fikir değiştiren zihnim yeni bir talimat yollamadığı sürece bebelerimle ilgili internette paylaşacağım son yazı olacak muhtemelen, zira şu bahsi geçen hoş geldiniz yazısında bir şey çıktı ortaya: ne yazsam eksik, nasıl yazsam çirkin. beğenemiyorum, bitiremiyorum. ancak onlar kendi bloglarına kendileri yazmaya devam edeceklerdir sanırım :)

gerçi blogspot maceramın finali yakışıklı da oluyor: 102'de bitiyor, annemle başladı, çocuklarımla bitecek...

tumblr kullanıcısı olanlar izlemeye alırsa haberdar olup memnuniyetle geri izleme yapacağım tabi ki...

http://birolozdemir.tumblr.com/

sesleri duyan var mı?

2010-08-17T23:06:00.005+03:00

bugün 18.000 yazıyor gazetelerde. onbinler hala altında yıkıntıların. herkes birşeylerden şikayetçi, halk, medya, devlet, herkes suçlu arıyor. "devlet yok", "müteahhit katil", avazı çıktığınca bağırıyor. bağırttıran kadar suçlu bağıranların kimi oysa, 25 yaşındayım, gözümü açtığımdan beri o kadar az gördüm ki bu ülkenin insanlarını birbirine dost. güzelleşmek için içmek yetmiyor işte, karşı kapının ardını hatırlamak, birlikte, dayanışmayla hareket edebilmek için, her gün yüzüne bakıp ırkına dinine ideolojisine sövdüklerinizin de insan olduğunu anlamak için, şart mıdır bu ülkenin, devletin hatta, sistemin ve katillerinin üzerinize çökmesi? bir farkınız yok, görmüyor musunuz kireç beyazı suratlar ve kaskatı vücutlar görmeden, bu feryatlar ve yakarışların kulaklarınızı patlatması şart mı? bu düzen, bu eski paslı utanmaz sıkılmaz düzenler, otobüs camındaki sinekler gibi öldürüyor bizi karayollarında, trenler soldan gider çünkü, bunlar trene bakar gibi bakıyor yaşantımıza.otuz küsur yıl önce yaralar sarılacaktır diyor bir tanesi, erzincan'da yedi yıl önce, onun yaptığı bina ilk yere yapışan, üstelik hastahane, yaşam için yani ama ölüme kısayol oluyor, bugün yine "yaralar sarılacaktır", çuvallara battaniyelere torbalara doldururken insanları. ölülerinizi bulmayı bırakın, yerlerini biliyorsanız şanslısınız, bu adam suretliler terliğin altındaki böcek gibi eziyor bizi binaların altında. aslında gerçekten elleriyle temizlemeleri gerekirken tuvaletleri, tren zannediyor sefaletimizi, öyle bakıyorlar, çünkü işleri "bakmak", size gelen yardımı sizin adınıza seçiyorlar,yunan kanıyla yaşamaktansa ölmeyi, ermeni battaniyesine sarınmaktansa donmayı tercih edersiniz, daha mı iyi bileceksiniz büyüklerimizden?

simsiyah harflerle bağırıyor günlerdir, bütün gazetelerden televizyonlardan isyanlar yükseliyor, bu medya en büyük dostumuz! erzincan'lıyım ben, 39'da ölenlerin sayısını biliyorum da 92'yi hatırlamakta zorlanıyorum. çok olmadı adana yıkılalı, alın kameralarınızı mikrofonlarınızı çıkın sokağa, sorun bakalım kaç can gitti orada bina temellerine. yanında ama hülya'nın son kavgasını, bülent'in kocasını da sorun, oktay'la serdar'ı, bakın bakalım hangisini bilecekler, bir düşünün bakalım, neden? bu medya bu halk için ilk defa birşey yapıyor -gibi görünüyor- ise, neden bir kerecik olsun kendi suçunu bağırmaz. en iyi bilen değil midir, hafızası yok bu toplumun, e paranın kölesi medya, susurluk'u unutmakta bu toplum, görmüyor musunuz. bu profesörleri ilk defa görüyoruz mesela, sevda'nın seda'nın götüyle kapladınız ekranlarınızı, yedikleri çok önemliydi. hatırlamaz bu toplum elbet adana'yı, hatırlamayız civanları horzumları, yüzüne asbest süren bakanları, dikili ağacı olmayan papatya çocuklarını. mercümekleri, çöplüklerde madenlerde patlamaları hatırlamayız, hakan şükür'ün, hande ataizi'nin, elbette nadide sultan'ın bombalarını patlattınız, ağaç kabuğu gibi hafızamız, ucuz bıçaklarınızla iboları kazıdınız hep. bekliyorum ne zaman ağlatacaksınız yapış yapış starlarınızı. yine de tebrikler, el kadar çocukların yüz küsur saat sonra canlı çıkması kadar şaşırtıcı şu haliniz, umarım çok sıkıntı çekmezsiniz.

tek bir umut doğuruyor bu yıkıntılar, kameralara bakıp valisine "gelmesin buraya o adam!" diye bağıran genç, bakanın yardımını istemediği gavurlardan alkışlarla, gözyaşlarıyla özür dileyen, hayatta kalmanın yüzüne bıraktığı küçücük gülümsemeyle teşekkür eden bu halk, onlarca yıldır sırtında bağdaş kuranlara ağız dolusu küfreden anneler, babalar, evlatlar, sanki silkinecekler gibi görünüyorlar. canını, canlarını ve ölülerini tırnaklarıyla güneşe çıkaran bu insanlar, onurlarıyla, acılarıyla yıkacak gibi bu aşağılık siyaseti, bu pis politikacıları ve sakat bürokrasiyi, tüm bu iğrenç düzeni. ilk defa farkındalar sanki sömürüldüklerinin, emek, inanç, duygularının bu tuhaf yaratıkların gözünde sadece paraya dönüştüğünün, çocuklarının, ana babalarının tek bir sayıdan ibaret olduğunun. bir umut doğuruyor bu yıkıntılar içimde, yıkıntılar arasında savaşmıştı kurtuluş için bu ülkenin insanları, belki yeniden.

ama ne yazık, ne zayıf bir küçücük umut bu, toplarla gemilerle değil, plazalardan ağalar beylerle saldırıyorlar artık, ne yazık, geçecek günler, yeni medyalar, yeni düzenler, unuttura unuttura vuracak gene ensemize, gene binalar değil, kendimiz gömeceğiz birbirimizi bir kaşık suya ellerimizle.

bu böğüren hayvanların sesini duyan yok mu?

24.08.1999 - Ankara

babalar...

2010-06-20T12:47:00.013+03:00

her yıl, haziran, 3. pazar. kişisel fikrimce saçma günlerden bir diğeri. zaten bu ler-lar günlerinden manalı bulduğum yok. biraz anneler günü, o kadar, ki o bile aslında. sevgiliyseniz mesela, ne yapacaksınız o gün ayrıca, sevişin işte yine. ya da "baba" ise babanız, bu gün ne, niye? annenizse hele adı geçen, günü mü olur, anneniz işte, daha ne! düşünün, dünya çocuk günü bile var, dünyanın çok yerinde ayrı gün üstelik, oysa ki her dünyanın her günü aslında aynı ve sadece çocukların.

ben taze babayım, izleyenler, tanıyanlar biliyor. en son, bebelerim dünyaya gelmeden önceki gün bir yazı yazdım onlara, hoş gelişler ola. karamsar ve acıklı bulanlar oldu, beğenip övenler de. o yazıdan sonra elim tutuldu, ne yazacağımı bilemedim. bilgilendirme olsun işte bu vesile ile: yeni yazı yazmak çok zor, bebelerden bahis dışında. eski yazıları araya atarak, onlara yazacağım yenileriyle karıştıracağım artık herhalde. aslında şu arada fark ettiğim kadarıyla, onlara yazmak kısmı da hayli zor. sürekli not alıyorum, sürekli elden geçiriyorum, ne yazarsam sanki hep eksik, hep çirkin, onlar, o kadar güzeller... ama şu veya bu şekilde, yazılacak elbet, hele bir uykular düzenli hale gelsin, az da olsa.

sadede gelelim. bugün babalar günü. son iki hafta olduğu gibi, bugün de babalıkla geçecek benim için. daha az uyku, daha az gezmeler, daha az bilgisayar, daha az dergi... daha az her şey. daha önce olmadığı kadar çok sevgi buna mukabil. bugün bilgisayar başında harcayabileceğim zamanın tamamını çocuklarımın resimleri, yazılarıyla geçirdim bile. ben çocuklarımla mutlu sevinçli oynaşır uğraşırken bugün, manasız da olsa, babalar günüdür, dünyanın her yerinde her gün ve daha yeni üzerinde yaşadığımız topraklarda geçen gün, bazı babaların çocukları, başka babaların çocuklarını öldürüyor. halbuki, bu -muhtemel zoraki- katil ve bu bahtsız çocukların hepsi, dünyaya ilk geldiklerinde istemsiz hareketleriyle bile, insanları sadece güldürüyor...

bu korkunç vahşi dönüşümü çocuklarla ilişkilendiremiyor zihin. acımasız babaların arsız doymaz hırslarından korkuma, çekindim hep çocuklarım olması fikrinden bunca zaman işte. şimdi burdalar artık, şimdi elimden gelebilecek mi bilmeden, daima mutlu kalabilmelerine çalışmaktan başka bir şey yok yapacağım. ben onları neşelendirmeye çalışırken bugün, ben bunları yazarken buraya şu an, yeni babalar yeni acılar içinde kavruluyor dört yanında dünyanın.

dünyanın her günü, çocukların oyun günü, öyle bırakamıyoruz. dünyanın bütün babaları, bütün evlatlar, zarar verdiklerinin de birilerinin evladı, babası olduğunu hatırlayabilseydi keşke o an. şu an ben yıkanmakta olan bebeklerimin ufacık sızlanmalarından kaçarken en uzak odaya, bu şehirde bir başka baba, ölü bedenini bekliyor evladının, ağıtlar arasında...

babalar gününüz kutlu olsun...

bu ve benzeri günlerin hepsinden tez zamanda kurtulunsun. hepimizin günüdür zaten, hepimizin istisnasız olduğudur çocuk, her ülkenin her günü çocukların, her insan evladı artık doğduğu gün gibi tertemiz olsun.

babalar "baba" olsun, babalar çocuklarına başka çocukları ve babaları da anlatsın, anneler anneleri. yeter doluştuğu yalan dolan kurmaca değerlerin, savaşmak için üfürükten sebeplerin tazecik zihinlere, çocuklar insanı yiyip bitiren bütün mavalların canına okusun, çocuklar artık, kendil çocuklarını beklemeden de anlasın sevgisini de, acısını da evladın.

çocuklar baba olacaklarsa bir gün, şimdi nasıllarsa öyle kalsınlar, babalar, ara sıra gözlerini ayırıp biricik yavrularından, diğer babalara baksınlar çocuklarını sarıp sarmalayan... insan evladına diş bileyen, el kaldıranlar, indirmeden önce bir an için olsun kendi çocuklarının çaresiz, çırılçıplak, savunmasız, pirüpak bakışlarını hatırlasınlar.

hatırlasınlar ki vazgeçebilsinler.

ki babalar günü kutlu olsun...

hoş gelişler ola

2010-06-04T12:32:00.039+03:00

kuzularım, geliyor musunuz...

hiç bilmiyorum henüz nasıl seveceğim sizi, yarın öğrenirim belki, ama sanki yine bilemeyeceğim nasıl seveceğimi, incitip incitmeyeceğimi dokunurken.

bildiğim bir şey yok, az çok tahmin ediyorum olacakları, ayırt etmeden dama atacağımı herkesin ayağındaki her pabucu mesela. hiç mesela, sevdiğim bir şey yok sizi sever gibi.

korktuğum bir şey yok üzülmenizden başka herhalde, kırılmanız kadar, yok yüzünüzdeki gülücüklerden başka düşündüğüm.

siz geliyorsunuz ya şimdi bebekler, ben gidiyorum. yıllar sonra yeniden var oluyorum gibi, dönüşüyorum, başka bir şey oluyorum şimdiden. sorsalar ne olduğumu, bilmiyorum, öyle sandığım şeylerin böylesini, aslını öğreneceğim belki. içimde artık başka bir şey yok, burnum, kulaklarım tıkalı, aldığım tek koku yok, duymuyorum varsa eğer sesleri. bunca zaman nereye değdi dudaklarım, bütün tatları unuttum, tuttuğu kalemi hissetmiyor elim, öylece bekliyorum: incecik sesiniz, taptaze kokunuz, yanaklarınızın tadı ve eşsiz yumuşaklığı minik ayaklarınızın, gördüğüm bir şey yok şu an, bilseniz...

ama hatırladıklarım var kafamda çocuklarım, güzel kızım, güzel oğlum, sisli puslu hayal meyal görüntüler, öğrendiklerim var, ne kadarı doğru bilmeden. aklımda sadece mutluluğunuz var ne zamandan beri; sudan çıkmış balıklarım nasıl gülecek, aralıksız, ömür boyu. hesabımda kitabımda yalnızca bu var kalbinizin atışını duyalı beri, sizi küçücük fasulyeler gibi gördüğüm gün dün, düşündüğüm başka şey yok.

önümde bir hayali perde, çoğunu hiç tanımayacağınız adamlar kadınlar, oyunlardalar, benim aklım fikrim savaşmadan dövüşmeden gülüşmenizde. rakibini izleyen bir hoca gibi bütün filmleri ileri geri sarıyorum durmadan çocuklarım, takımım sizsiniz, yedeksiz, yalnız ikiniz. bütün oyunları sil baştan gözden geçiriyorum perdede, tek tek, mücadeleye girmeyin diye çirkinlerle, hileli oyunlara yenilmeyesiniz daha çocukluğunuz bitmeden, onlara uyup adaletten ayrılmayın diye. sevincimize neşenize göz dikenlerle, derdi gücü birilerini yenmek olanlarla aynı yerde gezmeyesiniz, hiç kaybetmeyesiniz diye güzel masum bakışlarınızı.

tanıdığımı sandıklarımı ne kadar tanırım bilemem çocuklar, geç geldiniz belki yanıma ama iyidir, anladığım bir şey yok hala hayattan. ama gördüklerim var işte güzellerim, gözden geçirdiklerim, öğrendiklerim var yarım yamalak. ve artık görevlerim var, bildiğim bir şey yok ama yine de bebeklerim, sözlerim var dilimin ucunda, size anlatacaklarım var...

zor işiniz, iyiydi herhalde keyfiniz, ama buraya kadar sudaki gezintiniz. artık nefes alacaksınız, ağlayacaksınız, ("son olsun bu"), yavaşça gözlerinizi açacak, annenize sarılacaksınız... bunu sakın unutmayın, her nefesinizde ve dudaklarınızdaki her gülüşte ve her damla yaşta gözlerinizdeki, annenizi arayacaksınız.

işimiz zor evlatlar, burası bir acayip yer, üzerinde hayvanlar var, bitkiler ve toprak altında, su var, hepsinin ismi var, deniz gibi, hepsi ayrı renk, mavi kimi, hepsi güzel, seveceksiniz. ama en çok insanlarla yaşayacaksınız çocuklar, çok zor işiniz; "insan"ı sevmeden insanları sevmeye çalışacaksınız, "insan"ı anlamadan insanlığı öğrenmeye, bir tanecik olsun insan tanımadan ölmemeye.

tanımak isteyeceksiniz insanları elbet, isimleri var, sıfatları var hepsinin, anlaşılmaz hırsları, bitmeyen istekleri, öğreneceksiniz, renkten renge girecekler şaşılacak hızla, önleyemezsiniz, sıkmayın sakın tatlı canınızı.

arkadaşlarınız olacak yavrularım, bazıları arkadan taşlayanlarınız bir gün aniden, siz farketmeden, hala sırtınız dayalı zannederken canınızı yakacak bile isteye.

öğretmenleriniz olacak okulda, sokakta, her yanınızda, hepsi bir şeyler söyleyecek size. yönünüzü göstermeye çalışacak kimi, kimi tuhaf şeyler anlatacak, çok sonra anlayacaksınız ki saçma sapan. çok başka şeyler de öğreneceksiniz ordan burdan, hangisi iyi hangisi kötü kendiniz seçeceksiniz, ama her koşulda kafanız karışacak.

bir sürü akrabanız olacak ister istemez, kimi uzaktan sevecek sizi, kimi tuzaklar serecek öpücükleriyle yanaklarınızın altına, anladığınızda kanınız beyninizde toplanacak, sakin olun, kapatın gözlerinizi, biraz uzanın, kalktığınızda hepsi yok olacak.

belki patronlarınız ya da ortaklarınız olacak, belki çalışanlarınız, meslektaşlarınız. ortak çıkarlarınız da olacak hepsiyle, ama çakıştığında birbirleri ile, gürüldeyen göklerdeki ışıklara bakarken gözleriniz kararacak ne olduğunu anlamadan.

sevgilileriniz de olacak elbet, ben ne hissedeceğim acaba o zaman, küçüklü büyüklü aşklarınız olacak, dünyanızı durduracak bir zaman olan biten. ama her seferinde bir şekilde, kalbiniz derler ama neresidir aslında tam bilemem, paramparça olacak, ruhunuz bir süreliğine sizden uzaklaşacak.

bir bakıma şanslısınız, buraya gelir gelmez bir kardeşiniz olacak, kafanıza vuran, etinizi sıkan ara sıra, tabaktaki son kocaman çileği kapacak. arabada ön koltuğa diğerinizden önce oturacak yaşınız geldiğinde, oyuncağınızı elinizden alıp ağlatacak, her şeyinize ortak çıkacak bir kardeşiniz. iyi kötü güzel çirkin ne varsa paylaşmayı anlayacak, anlatacak, ne yaparsa darılmayın, yere en sert düşüşünüzde elinizi o tutacak.

babanız olacak, siz görmeden ağlayacak sizi düşünüp, ilk ağlayışınızdan itibaren her sıkıntınızda, ilk gülüşünüzden itibaren her mutlu anınızda. alnınızda kader gibi babanız, ne yapsanız kaçamazsınız ondan, genlerinizin vücudunuzun ruhunuzun birazı babanız, ne yapsanız atamazsınız. atmayın, ne yaparsa tutun zaten, hatalar yapacak, kızmayın, siz hep en çok en iyi en doğru o biliyor zannedeceksiniz belki ama diyorum ya, bir halt bildiği yok aslında. ama yine de olasıdır: hayatta en çok ondan öğreneceksiniz neyi nasıl yapacağınızı, hatta daha çok, neyi nasıl yapmayacağınızı. peşinden gitmeye çalışırken bunu istemediğini, düşüneceksiniz, sizi anlamadığını sıkça... diyorum ya anlamıyor zaten hiçbir şeyi, ama hayatta en çok o anlatacak size düşündüklerini, ne istediğinizi seçmeyi size bırakmaya çalışacak, elinizi tutamasa da zaman zaman, uzakta kalsa da bedeni, veya zihni, aslında peşini hiç bırakmamanıza çabalayacak, uykuları kaçacak, haberiniz bile olmayacak belki, sizden gizli bütün hikayelerinizi bir kenara o yazacak.

anneniz evlatlarım, zaten aylardır anneniz.

ben daha duymazken atışını kalbinizin, onun içinde yankısı vardı çoktan. ben ilk defa görürken küçük kollarınızın hareketlerini, çoktan içinde sancısı. yanıma gelmeden çok önce attınız kapağı yumuşak karnına, üçünüz yaşadıkça sizsiniz artık onun yumuşak karnı.

anneniz oldu bile çocuklar, hep olacak, yüzü neşenizde rengarenk çiçek bahçesi, üzüntünüzde gürül gürül nehirlere yatak. en çok onun içi siz gülünce içine sığmayacak, ağlayınca sızlayacak, yanacak. belki çocuklarınız olacak sizin de, taşırken, doğarlarken, bir bakacaksınız ki tatlı heyecanınız gözlerinde, derin sancınız içinde; yeniden doğuruyor sizi her seferinde. birer ömrümüz var işte, uzun olsun sizinkiler canlarım, güzel olsun, oldukça ömrünüz, bugün gibi içinde kalacaksınız, hiç unutmayın e mi, her nefesinizde ve her damla yaşta gözlerinizdeki, onu arayacaksınız. arkadaşlarınızı, aşklarınızı, hatta kardeşinizi,babanızı kaybetseniz gözden, annenizi ne zaman isterseniz yanınızda içinizde bulacaksınız.

geliyorsunuz işte hayatımın en güzel varlıkları, aklım ali, fikrim elif, bir koca mavi deniz. korkuyorum beni yutacaksınız, geliyorsunuz, sevincim iliklerimde. yarın gözlerime bakacaksınız, bir umudum sizde; içimde ne varsa sevmediğim, ne kaldıysa tarihimden iltihap yüzümün üzerinde, ne biriktirdiysem kırık dökük canıma batan, dalga dalga boğacaksınız, istediğim başka bir şey yok; belki siz sonunda, bütün büyüleri bozacaksınız!

yaa… dışındasındır çemberin…

2010-06-02T21:45:00.006+03:00

bakmayın öyle durduğuna, iyi birisidir aslında. belli canı sıkkın bugünlerde, yoksa böyle kötü bakmaz etrafına, tanırım kendisini, sanırım bir şeyler ters gidiyor, ya da her şey havada. bilseniz bu adam ne acayip şeyler yaşamış zamanında, o zamanlar bile öyle güzel bakarmış ki sağa sola, gülmekten morarırmış etrafındaki herkes, şakakları ağrırmış şafaklar sökene kadar, oysa o zamanlar bu adam güneşi göremiyormuş hiç, ve hep sırılsıklammış terden, bazı arkadaşları türlü numaralar çekiyormuş buna, hiçbiri sökmüyormuş. canı hiçbir şey çekmiyormuş ama gülüyor gibi yapıyormuş herkes uyuyana kadar, kimsenin uykusunu neşesini kaçırmak istemiyormuş. kendine verdiği görev, sızma durumu oluşana kadar herkesin uykusunu kaçırmak ve kalan vaktini içine içine dökerek, hüngür hüngür ağlamakmış. ağlamak bunun annesinin adıymış ve zekâyla ilgili genler anneden geçiyormuş çocuğa, bununla kalmalıymış ama kalmamış, bir de “eq” denilen bir zekâ türü varmış, bu adamın gözü tokmuş aslında ama dut buldu mu arsızlaşırmış birden, tutmuş, annesinin saçlarından beyazlar ve gözlerinden kırışıklar içinde yürüyen damlalar almış, o zamandan beri kendini hayli salmış, yoksa iyi biridir aslında, sesi çıkmıyor hiç, baksanıza, ne kadar acayip insanlarla geziyor ve hepsine de iyi davranmaya çalışıyor, belki çıldırmak üzeredir, bu kadar çok kötü kalpli insan arasında bulduğu üç beş parça mutlulukla yetiniyor, deliriyor olabilir, hayret ediyorum, nasıl dayanıyor?

aldanmayın kalabalığa, bir çember içinde daralıyor, çember, bir noktaya eşit uzaklıktaki bütün diğer noktaların halay çekmesiyle oluşuyor ve merkezde işte o bir nokta var, yapayalnız ve bir saat yönüne bir tersine çekilen halayları izlemekten başı dönüyor, hırsa kesmiş halay başı, döndürdükçe döndürüyor, bütün diğer noktalar el ele tutuşuyor ama bunun tek sebebi ona eşit uzaklıkta olmaları aslında, yoksa çoğu tanımaz birbirini, hepsi onun sayesinde ama elini tutan yok, herkes oyunda, eğlencede.

başı döne döne izliyor, çevrilen bütün çemberleri, bütün oyunları başka noktalar oynuyor, şaşıp kalıyor ve o kadar iyi birisi ki aslında, yüzündeki ifadeye aldanmayın, bütün bu olan bitene rağmen oyunu bozmak istemiyor, kıpırdamıyor bir yere, almışlar ortaya dalga geçiyorlar, fark etmiyor mu, ediyor, sevildiğini varsayıyor, daraltıp daraltıp çemberi genişletiyorlar, mesafeler kısalıyor sanıyor, bakıyor ki açılıyor birden, sıkıntılarının hepsini küçücük çemberin içine atıyor, nokta şiştikçe yakınlaşır gibi oluyor, ona öyle geliyor, dışına çıkamadığı gibi içinde de yer bulamıyor, yine de gülümsüyor…

“bakmayın siz güldüğüme, sinirimden.”

oğluma

2010-05-26T18:15:00.018+03:00

zannettiler ki

ben kızımı daha çok seveceğim,

yok, bütün mesele,

ben onun büyümüş halini

kendimden çok beğendim.

zannettiler ki,

bana benzemesin istedim çocuğum

yok, rahat ol sen, istersen benze bana,

bir yolunu bulur nasıl olsa

güzel bir adam olursun oğlum.

babalar,

kızlarına daha düşkün olur diyorlar

sanırım doğru söylüyorlar.

ama dert etme oğlum,

tanıdığım babalar

hep oğullarında arıyorlar olamadıklarını

bulamadıklarını.

gel hadi, işin uzun

anlat bana tarihimi.

gel, sen daha iyi bilirsin

şunlar yanlışlar, bunlar doğrular.

sen anlat artık

ben yazayım.

eşyayım tabiatım

2010-05-23T17:26:00.008+03:00

eşya gibi bir kenarda
duruyorum, öylece
lazım olacağı vakti bekler
eşya gibi.

bir sürü sahibim var üstelik,
gözümün ayrı
gönlümün ayrı.

bazı şeyler var yine de
sırf bana ait

kollarım mesela;
başımın üstünde birleştiği zaman
mezartaşım gibidir,
avuçlarımda yazı kalıntıları
geçtiğim her hikayeden...

üç beş büyük - birkaç iyi adam

2010-05-17T14:06:00.099+03:00

ön bilgi: john lennon-imagine eşliğinde okunursa daha iyi verim alınabilir.

süpperler süperi ligimiz sürpriz ve dramatik bir sonuca ulaştı. fb yine son maçı alamayıp şampiyonluğu kaçırdı. haftalardır bursaspor'un şampiyon olacağını iddia ediyor ve umuyordum, tek sebeple: rutin değişsin! değişti, iyi oldu. diğer olası faydalarını sonra yazarım. benimle birlikte bunu dileyen tanıdıklar hep gs ve bjk taraftarıydı. bu biraz acıklı tabi, her iki takımın da son maçlarını yenilgiyle kapatmasının, 3.lük için bile gayret gösteremeyecek durumda olmasının ve tek dileğin fb yerine bursa şampiyonluğu haline gelmesinin sebeplerini bu camialar düşünmeli. şimşeklerse ilk dörde kolayca girebilecek ve uefa avrupa ligine gidebilecekken, ligi 7. bitirdi maalesef. bir sezon değerlendirmesi yapmak istiyorum ilerleyen günlerde, ama önce, -tam anlamıyla- es es taraftarı bile olamama sebeplerim hakkında az kelam...

daha önce yazmıştım, aykut kocaman, geçtiğimiz günlerde sıkça anılan 96 trabzonspor maçından sonra hiç alışık olmadığımız demeçlerinden dolayı -başka gerekçeler gösterilmesine rağmen- fenerbahçe'den gönderilmişti. ben de gönderildiği gün takım tutmayı bırakmıştım. asıl mesele aykut'un gönderilmesi değil, çirkinlerin, şenalilerin futbola hakim olmasıydı. o günden beri, takım yerine adam tutan bir insanım. ergün penbe gibi, -isviçre maçında terim'in hezeyanına kapılmasını yok sayarsak- şifo mehmet gibi, cüneyt tanman, rıdvan dilmen gibi adamları tutuyorum yaklaşık 15 yıldır, es-es sempatizanıyım, çünkü futbol oynadığım ilk kulüp. ha bir de tabi, taraftar kültürü/anadolu futbolu konusunda diğerlerinden ayrılan bir kulüp olması var, ama başlı başına bir yazı dizisi ister bu konu, geniş vakit bir de, haliyle şimdilik geçiyorum.

şimdi; emre diye adam var içinde, nasıl tutacaksın feneri, ya da içinde sabri, lugano, ibrahim kaş, keita, ya da başında fatih terim, adnan polat, yıldırım demirören, aziz yıldırım olan takımlar; hangisini niye tutacaksın? "çok efendi adam" dediğimiz rıza bile, es-es'in kayıplarını sıkça ve bazen haksızca hakemlerden bilmedi mi? bunca zaman şampiyon olsun istediğim bursa'nın taraftarı değil mi bir "futbol takımına" terör örgütü muamelesi yapan, ya da o "futbol takımı"nın taraftarı değil mi, her fırsatta futbolu bir kenara bırakıp, ortalığı savaş alanına çeviren? küme düşen denizlispor'un başkanı, 4 yıl önce kümede kaldıkları ve fenerbahçe'yi şampiyonluktan ettikleri maç öncesi "çuvalla gelen paralar" vb. olayları maç sonunda "tek tek" açıklayacağını söyleyip, maç sonunda "şimdi zamanı değil" diyerek konuyu kapatmadı mı yıllar boyu, koskoca "güçlüler", gökçek'e kalmadı mı? ne güzel futbol oynatıyor, ne şahane adam dediğimiz yılmaz hoca, abuk subuk konuşmuyor mu? koca koca adamlar isim vererek, futbolculara şikeci damgası yapıştırıp, milyonların önüne onurlarıyla oynayıp atmıyor mu? hatta ülkenin devlet bakanı şike imasında bulunmuyor mu???

ben "oyun oynuyoruz" diyen toschak'ı sevmiştim, derwall'i, hatta eliyle "beş" yapıp beş yiyen veselinoviç'i bile, ben aykut'u sevmiştim en çok. bakın fenerbahçe'de 96 mayıs'ında ne demiş, bakın istanbulspor'da, konya'da neler yapmış? ben taraftarken, rambo yusuf'lar, ulvi, nezihi, muhammed, şenollar, miço, ali gültiken'ler vardı sahada, futbol oynanırdı sadece ve bizim mahallede oynandığından çok farklı değildi şekli şemali. ben taraftarken, iddiaya girer, yemekler kazanır kaybederdik, arkadaşlarımızla yerdik maçlardan sonra, hiçbirimiz ezik değildik üstelik. belki bizim derdimiz, tuttuğumuz takımın kazanmasıydı sadece, kimseyi ezmekle, ya da kimin nasıl ezildiğiyle ilgilenmezdik, okul otobüsünde maç dinleyen fenerbahçe'liler tanju'nun neuchatel'e attığı gollerle otobüsü sallar, manchester elenince galatasaray'lılarla tura çıkardık, naif ince alaylarımızı kendi aramızdaki maçlara saklardık.

sonra bir gün baktık ki, kadıköy'de sahaya sidikli şişeler atılıyor, maçlarda taraftarlar ölüyor, avrupa'ya geçen fenerbahçe'lilerin içinde olduğu vapur taşlanıyor, teknik direktöre kapıcı, başkana tüpçü deniyor, "r"leri söyleyemeyenler bile "r"leri söyleyememesiyle bile dalga geçiyor öbür başkanın. o başkanlar da diğerlerine küfür ettirip, futbolcu dövdürüyor öte yandan. o futbolcular da tribünlere küfür temposu tutturup, sahada gladyatörler gibi dövüşüyor, birbirini hayvanlar gibi ısırıyor, hadım etmek için metrelerce kovalıyor, rakibinin sırtında yürüyor, kafasını tekmeliyor. yöneticiler hakkı olmayanı almak için türlü numaralar çekiyor, futbolcular imama uyup meslektaşlarının ekmeğinden çalmaya debeleniyor, teknik direktör maç sonunda rakip takımın sahasının ortasına bayrak dikiyor, savaşı kazandım, burayı fethettim diyor çünkü olacağı biliyor: bu hareketiyle taraftarın sevgilisi olup, efsaneleşiyor... savaş şiddetlenerek sürüyor hala. stadlar düşman şehirleri gibi, her yer yakılıp yıkılıyor.

ben taraftarken, süleyman seba vardı, bir gün aniden bağırmaya başladı stad dolusu insan: "ahmet dursun, seba gitsin!"

ahmetlerin durup seba'nın gittiği dönem, türkiye'de ahlak da her alanda gitmekteydi zaten elden. yeni binyıl gelmeden, ali cengizler, yalan dolan, küfür, hile hurda, türlü pislik gelmişti bile. simon kuper kitabını yazdı: futbol asla sadece futbol değildir. okuyun, belki biraz etkilenir, canınız sıkılır, belki futbolu sadece futbol olarak sevmeyi öğrenebilirsiniz. belki bir çirkef rakip oyuncunun penaltı noktasına kazdığı çukura silahlarınızı gömebilir, onu aranızdan atabilir, nefretten ve yalnızca takımınızın renklerini gösteren kolormatiklerinizden kurtarabilirsiniz kendinizi.

futbol dediğiniz, ayakla oynanan bir güzel oyundur ve aslında "sadece futbol" olduğunda güzeldir.

belki bunun ve oyunun güzelliğinin farkına varıp bizim mahalleye gelir, bizimle oynarsınız. ama bu saatten sonra gelmezsiniz bence, kapıldığınız sert öfkeli rüzgar düşündüğünüzden çok daha şiddetli, gelemezsiniz.

istediğinizi tutun, oyunu bırakın. terimler, emreler, buraklar, yıldırımlar, volkanlar, kavgalar küfürler, hepsi sizden olsun.

ama oyunu bize verin; siz çok güçlü oldunuz...

sahi, siz kimi neresinden tutuyorsunuz?

bikalemun neco ölmüş

2010-05-14T17:47:00.006+03:00

ne güzelsin hala, ne güzeldik, ne oldu, ben yine oyuna daldım değil mi, yoksa böyle demezdin sen, yine oyuna geldik değil mi? hayrımız olmayacak galiba birbirimize gerçekten, haklısın, hayır duydun mu ağzımdan bir kere? senin hiç suçun yok, bak, ne güzelsin hala, ama ben artık sadece sevdiğin erkeğim, korkuyorum sevgilim. yanında yer olmamalı bence böyle birine, seni canlı tutabilmeli, tutsun istersin, tanıdım ben seni, yeni değil bu, dördüncü cümlenden beri… sevgilim… korkuyorum, bu çok çirkin bir hareket, bana davranışı değişti bütün oyunların. hani çok iyiydim, ne kural dışı bir şey yapardım ve ne güzel numaralarım vardı kimsenin bilmediği, bak; kimse bilmiyormuş kıymetini.

gazeteye çıkmışım bugün başka bir isimle, hangi yüzle bilmem. ölmüşüm bugün gazetelerde ve hep arkada kalmayı tercih etmişim. arkadakilerin en önündeydim ben bir zamanlar, fırtınalar gezdirirdim yanımda, değdiğim her şey uçuşurdu. haritalar çizerdim senin gözlerine hatırlıyor musun, şimdi yolumu bulamıyorum, onca harita onca yol senin gözlerinde hala dünya, benim yaşadığım yer yok üzerinde, ismi değil sadece, öylece; yok. benim sana bakacak yüzüm yok, duydum ki bugün gazetelerde anılmışım, öyle yazılar yazmışlar ki, çok sevilen biri sanılmışım, yanılmışım.

gelirken buraya, kedi gördüm, ufacık, öyle çok istedim ki: o, benmişim. eve geldim kedi burada, buralara gelirken bu iş yazılanları okumuştum, en son ne zaman acaba, kedi gibiyim demiştin, yalnız kaldın belli çok zaman, öyle acıklı bağırıyorsun ki sesim geldiğinde eve, artık belki birisine vermek gerek bütün kedileri, bakamıyorum artık, utançtan belki de, ama dur biraz, ağlıyor muyum ne! kendi kendime bakamıyorum, bütün güzel kedilerin bir evi olsun istiyorum, öyle aç ve üzgün bakıyorlar ki hepsi, sesleri öyle kıyametler koparıyor ki, ve öyle değişik parlıyor ki tüyleri, elimden bir şey gelsin istiyorum, kendi kedime bakamıyorum, utancımdan. rakı şişesinde balık tutmaya kalkışıyorum özenip şair amcalara, bir kadehle kedi oluyorum, bir fare tutmuş değilim, bak, yine ve sebepsiz, ağlıyorum.
gücüm yetmediğinde sinirlerim geriliyor artık, eskisi gibi değilim, sarı perdelerde kara büyüler yapıyorum, tutmuyor, sütü dökülmüş aslan gibiyim. aslan gibiydim, biliyorsun sen, ormanlar kralı hokkabaz şairdim sen varken, illüzyonlar yaratırdım sözlerimle, ellerime hayrım yok şimdi, pelerinle geziyorum çakıl taşlı site sahillerinde artık, dermanlar kralıydım sevgilime, ne oldu bu şehrin güzelliğine, ne güzeldi ve sen ne güzelsin hala; niye başka yerde?

korkuyorum, bir dizi oynuyordu televizyonda, sen buradaydın o sıra, bitiyordu ve bitmesin istiyorduk, hatırlıyor musun, ne demişti hep iyi kalpli bilge adam, duyuyor musun: “yok ki bir şey, bitsin…”. korkuyorum sevgilim, ben bitiyorum, sen gelme, buralar boyu aşıyor, ben bile yüzemiyorum, havada değilim ama yere basmıyor ayaklarım, hissetmiyorum. iki kere iki göt olmuş, hesaplarımız tutmuyor ve en acısı da ne biliyor musunuz; her yerde yalanlar söyleniyor. şarkılar söylerdik bağıra çağıra, sonra ben bir kitap okumaya başlamıştım sana öz eş, o kitabı gördün mü ne hale geldik, hatırlıyorum, o kadar güzel şeyler yazılıydı ki içinde, okunmuyor artık. yakını göremiyoruz artık belki, belki yaşlandık, uzağa bakamıyoruz, canım, biz neco’yla bir batağa saplandık korkarım. ölmüş bile bugün yarın ve gazetelerde yer almış, iyi bu, belki sıra bendedir, korkuyorum. bir yandan hala çok kızıyorum kendime çünkü biliyorsun, hala nelerden korkuyorum, senden ve yarınından sanırım, can sıkıcı olmaktan, yarımdın sen benim, ben artık yarım bile değilim, hayli züğürtledim. kilolar almıştım, bulamıyorum, sana neler almıştım, duruyorlar değil mi, kaybetme, ben duramıyorum yerli yerinde.

seni evinden almıştım, bir bardak su elinden, yerlere dökmüştün, anlatmıştın sonradan, gülmüştüm. senin gözlerinde yeni bir hayat görmüştüm, ve ben sevgilim, işte bunu öldürdüm. ağlıyorum, korkuyorum, ama affet, biliyor musun, ben o sokağa ilk defa o gece girmiştim, ne iyi etmişim, seni ne çok sevmişim, başka hiç. özür dilerim sevgilim, bunu yapmak istememiştim, ama bugün basıp kaydığım suyu sen o gece dökmüşsün, farkında değildim ben, gazetelerden öğrendim, ayakların ıslanmasın diye, ölmüşüm…

günaydın

2010-05-09T22:29:00.002+03:00

çabuk çabuk giyiniyorum,

çoraba göre

tembel işi.

fena giyinmiyorum yine de,

bu önemli.

ya hiç yemiyorum,

ya bir lokmacık alelacele

sigarama altlık.

ama sonra akşam vakti iyi yiyorum

turp gibiyim,

bu da önemli.

kalktığım gibi çıkıyorum evden,

apar topar,

otel gibi biraz ev, biraz mutfak.

ama öpmeden annemi, çıkmıyorum

yüzünde güneşi görmeden,

çok önemli.

ne umdun, ne buldun

2010-03-09T17:46:00.007+02:00

bunu çok zamandır yapmak istiyordum, ege kardeşim yapıyormuş zaten, google'da "arananlar ege kayacan" yazıp, bolca gülebilirsiniz. mevzu şu: hangi arama sonucunda bu sayfaya gelmiş insanlar. ege bildiğin mesai harcamış, kendi şahane mizahını katarak. ben mesaiden yoksunum uzunca süredir, blog için olsun, tivitır olsun... en azından azar azar buraya atayım bir kısmını aramaların, çok birikme oluyor.

michael jackson ile ilgili bir yazı yazmış idim ölümü üzerine(*), bu yazıya o kadar çok arama sonucu gelinmiş ki google'dan, şov bizinızın kıralı, öldükten sonra da bolca eğlendirdi beni. bakınız neleri aramışız ölümünden sonra. harf değiştirmeden...

masumane, şarkılar falan: maykıl ceksın şarkı bed, maykil ceksin it;so dangerous şarkısı, smoot kriminal, kiriminal, beaad, maykıl ceksın küçükken kardeşleriyle söylediği şarkı, 1993 istanbul daki konseri, tüm şarkıları... ve "wokkin"!

elbet işin biraz paparazzi kısmına da kaçmışız: "şok iddia maykıl ceksın ölmedim mi/ölmemiş", hiç şaşırtmadı. ki gerçek; en çok izlendiğini tahmin ettiğim bir türk dizisinde esas kızı oynuyor zannımca. bir de şunları da merak etmişiz: maykıl ceksın ölmeden önceki yüzünün şekli, michael ve madonna beraberler miydi, madonna ve michael aşkı, olacak o kadar maykıl ceksın takliti...

bütün bunlar normal gibi, en ilginç gelenler arasında "yiğit michael jackson", "maykıl yiğit" var, nasıl bir aşkla bağlıydı ise artık. gerçi daha büyük bir aşka sahip arkadaşlarımız var. sırasıyla "mıchael neleri sever", "maykıl çeksının pipisi", "maykıl ceksın emeseni/maykıl ceksın eme seni" şeklinde bu bloga erişmişler. aradıklarını bulabildiler mi, sanmam, blogumda benim pipim bile yok. neleri sever, bilemem, yazamam. son arkadaşınsa michael jackson'ı msn arkadaşı olarak eklemek -ölüsüne bile fitim- gibi enteresan bir isteği olabilir, ya da ikinci şekilse, maykıl ceksın eme seni gibi modernist bir beddua geliştirme isteği. bilemedim.

bu ne umdun ne buldun meselesini hem düzenli yapmak isterim ege gibi, hem komik. becerebilir miyim bilmiyorum, bugün ufak bir notla bağlayacağım. çeşitli birollar aranmış, ben çıkmışım. bunlardan çorum ilinde oturan birol özdemir(in tc nosu nedir), birol özdemir çanakkale, birol fecebook, birol özdemir edebiyat öğretmeni, kamu hukuku birol özdemir, başbakanlık birol özdemir, birol özdemir rütük, ben değilim. arif birol özdemir olmak isterdim, esesli birolsa benim! bir de michael'la beni ortak paydada buluşturan ve arayanı bloga ulaştıran muhteşem arama var, son olarak: "pipisi havaya kalkan adam"! o da benim, zaman zaman. zaten google'da size isim olarak "birolözdemir: michael joseph jackson" diyor sorduğunuzda. ya o, ya o!

"pipisi havaya kalkan adam" sorusuna cevaben ilk çıkan isim ben isem, "pipisi havada kalan adam" kimdir acaba diye bir deneme yaptım. karşınıza çıkacak ilk ismin "ege kayacan" olması! inanılır gibi değil, hiç şaşırmadım... pipili popolu esprilerin kralı kim?

http://www.facebook.com/video/video.php?v=354342547619
(*)http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/michael-joseph-jackson.html

kızıma

2010-02-05T02:22:00.007+02:00

istemiştim ki
annen için
annen kadar güzel bir şey yapayım da
rahat etsin içim.
bu yüzden istemiştim ki
annene benze.

eh be yavrum
sen tuttun
bana benzedin.

kızımsın
diyemem çirkin,
işime de gelmez hem,
ama keşke annene benzeseydin
böyle pek olmadı.

şimdi diyecekler ki
anasına bak bi
bi de kızına.

elif, yeniden.

2010-01-12T01:31:00.003+02:00

çiçek

2009-12-31T12:56:00.026+02:00

çizdiğin çiçekti yüzün sağa sola
koskoca gözlerin, ışıl ışıl
sımsıcak yüreğin, kocaman,
arabamın sileceğine sıkıştırdığın
sıkışık zamanlarda
sığdıramıyorum şimdi içime,
olmuyor.
olmadığı için,
ben senin kadar güzel olmadığımdan, yani
çizdiğin çiçek gibi,
üzerindeki kelebek,
ben daha yaşarım güzelim,
sen gülmeye devam et,
neler anlatırım ben sana gene, hızlı
senden hızlı
gidişinden hızlı .

neler yazarım daha,
daha sözüm vardı,
sözüm söz.
sen benim kadar aramadığından zaten
ben getirirdim yazınca,
sen okurdun
sevdiklerini yazmıştın ya bir kağıda
bunları da ekleyiver sonuna,
bir sonraki bahar aradığımda
habersiz gibi.
hiç haber vermezdin ki giderken
yine vermedin,
güz esti mi severdin,
güz arkası kış işte
gidiverdin,
ne başı yılın,
ha sonu,
aşkolsun.

nefesim ensende,
dizlerin dibine
kucağındaydı ya hep başım,
konuşamazdın
fırsat vermezdi dilim,
konuşsaydın;
kimse gelmese
ben gelirdim hani
neden canım, bu kez bilseydim
ya ben gelmeseydim, ömürlerce
gitmeseydin.

yorumlar üzerine - sivilay lay lom...

2009-12-18T11:19:00.032+02:00

berk bey -tanıdığım berk'lerden iseniz bunu berkcim olarak okuyun lütfen-, ne dost arıyorum, ne düşman. benimle aynı fikirde olmaları falan da değil derdim, anlatamamışım belli ki. "uyduğu kadarına şükür" ise zaten temel hareket noktalarına aykırı. belki diğer yorum üzerinden gidersem daha açıklayıcı olur.

sevgili hüsnü, öncelikle şunu söylemek isterim, doğan grubu dediğiniz, tutarsızlık abidesi bir grup, benim derdim zaten bununla. aynı grup değil mi işleri yolundayken iktidarları yere göğe sığdıramayan. üzerinde durduğum mesele tam da budur, tutarsızlık...

elbet birileri de arka plana atılan sorunlarla ilgilenecek, ama demokrasi istiyorum diyerek yapıyorsak bunu, herkes için her konuda isteyeceğiz. günlerdir, yıllardır dayak yiyen işçilerin, memurların yanında polisin karşısına da çıkacağız, eczacıların yanında durup, fikirlerine uymayan her türlü örgütlenmeyi imha çabasındaki iktidarın da. türbanla üniveriteye gidilmez diyenlere de neden diye soracağız, bana ortaokulda öğretmen masasında namaz kıldıranlara da. parti kapatanlara "hayır!" derken, partilerin "başkan benim, ne diyorsam o!" kafalı liderlerine sessiz kalmayacağız.

ya da tıpkı bahsettiğiniz hayvan hakları savunucuları gibi "hayvan haklarını savunuyorum" demek gerek sanki, "insan hakları derneği" gibi ne ile uğraştığını açıkça belirtmekten kaçınmayan örgütlenmelerle ortaya çıkmak. yani "tam demokrasi peşindeyim" demeden, "asker ve yargının anti demokratik uygulamalarının karşısındayım, gerisi, polisti, iktidardı şuydu buydu beni bağlamaz" demek. herkes için her alanda demokrasi değil derdimiz derlerse, amenna. demiyorlar ama işte. sivil olmakla çıplak olmak arasındaki farkı anlamak gerek belki, ben çıplaklıktan yanayım. sivillik tek başına anlamlı değil yani, postalın yerine bez pabuç koyunca olmuyor, aynı yola yürüyeceksen, çoraplarını çıkar, sırtıma çık, her insanın hakları için onlarla yürüyeceksek.

bu sorunların yıllarca arka plana atıldığı doğrudur, ama doğan medyası gibi grupların rüzgarın yönüne göre dönem dönem öne çıkardığı diğer sorunlarımızdan daha köklü müdür bilemem, ama çözümünün bunlardan zor olduğuna katılmam. örnek çok, ama bence;
en başta gelişmemizin önündeki en büyük sorun olan kalitesiz, adaletsiz ve günün iktidarının ideolojisiyle şekillenen eğitim,
ülkenin tamamına hakim işsizlik sorunu ve buna paralel aç, yoksul çaresiz insanların akıl almaz ücretlerle ve son maden örneğindeki gibi ölümle burun buruna koşullarda çalıştırılması,
doğduğum günden beri hiç kaybolmayan devletin siyasiler ve eş-dost eliyle soyulması, gelir dağılımı ve vergilendirme adaletsizliği,
"olası darbe" sorunundan daha zorlu sorunlardır bugün.

dahası, "komünizm gelecek", "şeriat gelecek" ne kadar korku yaratmak için kullanılıyorsa, "darbe gelecek" de o hale gelmektedir an itibarı ile. özgürlükler ve haklar konusunda ilerleme ise gerçekten sorunumuz, bunu sadece belli bölgeler veya etnik gruplar için istemekle yetinemeyiz. yetineceksek eğer, bunu "çıplak" duruşumuzla söylemekten kaçınmamalıyız, "insan" hakları veya "hayvan" hakları savunucuları gibi. ikisini de desteklemekte sakınca görmeme sebebim ikisinin de "tüm hakların" savunucusuyuz gibi bir sahte iddiası olmamasıdır, ne idüğü açıkça belliler.

kaldı ki bu siviller, sizin düşündüğünüz gibi düşünmüyor olacaklar ki, "birileri de bunlarla ilgilensin" demiyor, en tutarsız tavırlarından biri olan taksim'de barolar buluşması eylemlerinde "darbeci baro hoş geldin" yazıyor, itirazlarını da "ey baro, başka konularda neden sesin çıkmıyor" noktasına oturtuyorlar. tam da burada işte, bana örneklerle sorduğum "ey gençler, bu sorunlarda neredesiniz" sorusunu defaten sorma hakkını veriyorlar. ben de "demokratik hakkımı" kullanıyorum, soruyorum. ve maalesef, onları kesmeyen "canım ona da başkaları baksın" cevabı beni de kesmiyor. neyin karşısında durduğumuz kadar, neyin karşısına hiç çıkmadığımız da önemlidir, özetle, çok şey söyler hakkımızda...

insanları ikiye ayırmak gibi bir refleksim yok, öyle anlaşılmak üzücü. insanların 7 milyara falan ayrıldığını düşünüyorum. ünlü şaire gelince; sözlerinden tanıyamadım, internette cümleleri arayınca genç sivillerin/taraf gazetesinin "sivilay abla"sı çıktı karşıma. yazılarını nadiren okumakla birlikte, ünlü bir şair olduğunu bilmiyordum, cehaletime verin. ben evde de dağınıklıktan yanayım, beyinde de, kafa konforum yerinde değil genelde, orada ayrılıyoruz.

7 yıllık istanbul milletvekilinin -12 yıl da orada yaşamış olan- istanbul belediye başkanlığı adaylığı için "müstemleke valiliği" benzetmesi yapabilen, akp'den ayrılıp parti kuran şener'e "boyuna posuna bakmadan parti kuruyor", "bu ağa hangi sinek düşer yahu örümcek" diyen, anap-dp birleşmesi için "arı ile atın birleşmesi mi?" ironisi ve bu ortaklığı katır, kurt köpeği ve sonunda devekuşu görünce"H...tir lan" demekten kendini alamayan tavşanın fıkrasıyla yorumlayan -ve fikrimce düşündüğü kadar kuvvetli bir mizahı da olmayan- bu ünlü şairin yazdığınız sözlerinden daha evladır bana, ünlü bir yazarın şu sözleri: "iyi olmak kolay. zor olan, adil olmak."

esasen bu kadar uzun yazmayı düşünmüyordum, zaten bu gençlerle ilgili yazacağım başka şeyler var daha.

belki onları da yazdığımda daha açıklayıcı, daha anlaşılabilir olurum.

genç, sivil, postalsız, kadife gibi devrimciler!

2009-12-16T13:32:00.023+02:00

genç siviller, bu bloga ilk defa konuk olmuyor. 1 mayıs'ta taksim'de otelden açtıkları pankart*, nokta atışı bir eylem olarak hoşuma gitmişti, ilk defa duymuştum kendilerini. takip etmeye başlamam, o zamana denk gelir.

5 ay sonunda vardığım nokta şudur; bu genç ve sivil ve en demokrat arkadaşlar, protestolarını asker-ergenekon-darbe ve etnik meseleler ekseninde sınırlı tutmakta, bu konulardaki protestolarında katı bir söylem kullanırken, kişilerle ilgili birkaç örnek -vecdi gönül'ün mübadele, cemil çiçek'in dtp, erdoğan'ın sudan ile ilgili sözleri ve genelkurmay'la hemfikir olduğu konularda söylediklerine, "tek devlet, tek millet" demesine tepki koymak gibi- dışında hükümetin/iktidarın herhangi bir anti demokratik tutumuna rast gelmiyor olacaklar ki, (örneğin onlar otelden pankart sallarken, otelin kapısından giremeyecek işçilerin taksim'e sokulmaması**,buna mukabil polis haftası için bu alanın kullanılabilmesi, örneğin onlar genelkurmayın tamamının cuntacı, istanbul barosunun çağrısıyla toplanan 46 baronun kompil darbeci olduğunu bağrınırken, polise istediğini infaz edebilme, istediği evi basabilme ferahlığı verilmesi, veya disk yöneticilerinin aralarında "işçi eylemlerine destek vermek" suçunun da bulunduğu suçlamalarla gözaltına alınması), sadece bu kişilerle ilgili açıklamalarla yetiniyorlar, ama akepe önünde hükümet/akepe ile ilgili bir eylemi yalnızca partinin kapatılması davasını protesto için yapıyorlar.

"sabih amca"dan çok rahatsızlar mesela, ama recep abilerine sormuyorlar, kalpazan mısın değil misin, kaldıracaktın dokunulmazlığı, 7 yıldır hala öyle duruyor, ne olacak?

"iktidara sırtını dayayarak sünnileri ötekileştiren" alevilerin cem evleri ibadethane olsun isteğine "toplumun hazırlanması gerek" veya "alevilik din değildir. cem evleri ibadethane değil kültür evidir" diyen abilerine sormuyorlar, din sadece islam, islam sadece sünnilik midir, din, bundan mı ibarettir?

"elleri ayakları bağlanan meslek liseli arkadaşlarıyla aynı kulvarda yarışmaya zorlanmaları içlerine dokunuyor", ama sünni islam dışında bir dinle ilgilenmeyen zorunlu din derslerine girmemiş olacaklar ki, bir alevi veya bir ateist veya bir yezidi veya bir süryani'ye bunları öğrenmeyi neden zorunlu tutuyorsunuz demek akıllarına gelmiyor. özerk üniversiteler, eğitim eşitliği ve dahası eğitim sonunda oluşan işsiz ordusu ise ilgi alanlarına girmiyor.

"anıtkabir’i komşu kapısı yapan kaygılı vatandaşlar" oruç dayağı yediğinde, ramazanda avukat döven dolmuşçular, çocuğunu döven babalar hakkında ne yapacağız abi demiyorlar...

"tüm askeri darbelere daveti en önce yollayan cüppeli hukukçulardan" çok dertliler, ama karısının kulağını kesen adama karısını geri veren mahkemeyle bir dertleri yok, veya 15 aydır ne ile suçlandığını bilmeden ve bir cüppeli dahi görmemiş adamı hapiste tutan mahkemeyle.

"gençliğe hitabe"den sıkıntılılar, sivil ve itaatsizler ama, "bursa nutku uydurma bir sivil itaatsizlik belgesidir" diyorlar. "putlaşmış" atatürk'ten sıkıntılılar, "topluma öcüler gösterilerek darbeler yapmak" isteyenlerden de, ama her gece rüyalarıma "darbe yapacaklarrrrrrrrr!!!" diye öcü gibi girmekten tuhaf bir zevk alıyorlar...

özetle, tutarsızlar. aslında bir yönleriyle tutarlılar: asker, yargı, türkiye'deki en büyük beladır diyorlar. türban, meslek liseleri, kürt açılımından başka sıkıntı yoktur diyorlar. bunların topu darbecidir, diyorlar. iktidarla sorunları ufak tefek, ama darbeci asker ve yargıya her fırsatta hesap sorarken, "akp'nin günahlarını sevaplarını bir tarafa bırakıp, yıllarca kaprisleriyle, saray entrikalarıyla bizi bunaltan zevk sefa düşkünü padişah’a ve onun bürokrasi, medya, siyaset ve yargıdaki kapıkullarına karşı demokrasinin yanında kazan kaldırma zamanıdır" derken, ulaştırma bakanınızın oğlunun batan gemiyle ilişkisi nedir, maliye bakanınızın oğlunun mısırları ucuza getirmesi ne demektir, recebin oğlu pırlantacı diye mi kdv sıfır, ekmekten, kömürden aldığınız kadarını da almıyor musun demiyorlar, şehzadeler doymadı mı, bez pabuçlarının ipinde değil.

demeyecekler de. kazan kaldıran yeniçerileri sorosun, saray entrikalarıyla kendilerini bunaltan o padişah her kimse, onu güllerle devirip, yeni padişahın, şehzadelerin kapısından beslenmek istiyorlar. köşklerdeki peri masallarında bez pabuçlu prens olmaktan pek memnunlar. en fenası, siviller. üniformalı olmadıkları için, ilk bakışta tanımak zor. siviller, ne idüğü belirsizler...

az daha sonra, biraz daha tanışacağız...

*http://birolozdemir.blogspot.com/2009/05/son-yazya-ilavedir-pes-bravo-diyorum.html
**http://birolozdemir.blogspot.com/2009/05/ben-diyorum-polis-haftas-sen-diyorsun.html

c'est bien (ya da yaşasın halkların kardeşliği)

2009-12-12T18:11:00.002+02:00

ankara ankara olalı böyle fransız görmedi diyor bilenler. daha da bilenler diyor ki hatta, ne osmanlı ne afrika ne asya görmedi böyle eziyet frenklerden; bu ne ola şimdi? temaslar kuruluyor, fikirler teatide, bütün bir siyaset güruhu avrupa'nın peşinde, hâlbuki avrupa işinde gücünde ve aldığı bütün sıkıntılı nefesler ensemin dibinde. bir elim civar müesseselerde olmasına rağmen sen içindeyken bunların, ayaklarım annemin korkuyla ağlayan ve hayran hayran bakan gözleriyle oturduğu bankın üzerinde, champs-elysées'de.

sinir elektrik olmuş içimde, damarlarım kablo, ve sigorta, atmaya doyamıyor. bana her bakışın fıldır, ama devreyi tamamladığı zaman dizkapağınla burnum kulağım ya da parmağın, uzun menzilli her bakışın bana zûldür, ha, güzeldir her türlü; ver gruuvu. bu bakışların ikisi çok benzemese de birbirlerine, her ikisinin de tıpatıp benzediği bir üçüncü var diyor ısrarla bilenler, bilmeyenler daha da ileri gidiyor üstelik: "kardeşmiş bunlar...". gözlerden kardeşlik tespit edebilen tuhaf yeteneklere sahip insanlar var, ama insan çok işini göze gerek kalmadan tek elle görebiliyor ve ikincisini ne yapacağını çok zaman bilemiyor diyor bazı bilimsel bulgular; en güzeli, varsa civarda, bebek kokulu frenk teni, ya da huzura karşı yatır beni, tırmala beni okşa beni, okşa okşa okşa...

kardeş kardeşe bunu eder mi, kardeş kardeşin aklını alır gider mi, bu işte bir iş var, ya bir film çeviriyorlar macera-komedi, bizi dublör ettiler içine, ya da türk'ün avrupalıyla geçmişten günümüze ilişkilerini irdeleyen bir belgesele meze. fark etmez ama, nikah kıyılacak olsa bile bir fırlayacak olur muhakkak gözümüze soka soka bakışlarımızı: "durun! siz kardeşsiniz!!!".

kardeş...

ugg out... özellikle cadde ve nişantaşı kızlarının dikkatine!

2009-12-04T16:41:00.002+02:00

2010 kış modası, çıkarın "ugg"ları

bir aralık aids gününü daha temiz atlattık şükür

2009-12-02T14:13:00.004+02:00

korunun...

koruyun...

Kasım Patlar

2009-11-19T01:56:00.007+02:00

doğumgünün geldi yine
her sene
aynı gün, aynı saatte,
sen olmasan bile etrafta
kalkıp geliyor bize,
üşenmeden
inadına
seni son gördüğüm gelişine kadar
bir çiçek bile almadığımı
yüzüme vurmak için;
çiçek...
al lütfen
artık ne bulursam kasım'da
gül, papatya,
karanfil,
beyaz ama.
kâr ederse hatta,
inada inat:
kasımpatı! senin bu doğumgünün
böyle değildi eskiden,
çok değişti
geçip karşımıza ikidir,
kasım kasım kasılıyor,
utanmıyor
sıkılmıyor.

ek: akp'li milletvekilleriyle ilgili dokunulmazlık dosyalarındaki geçen suçlamalar

2009-11-13T16:30:00.011+02:00

basın yoluyla halkı sınıf, din, ırk, mezhep veya bölge farklılığı gözeterek açıkça tahrik etmek
* cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak
devlet ihale yasası'na muhalefet
dolandırıcılık
* görevi ihmal
hukuka aykırı işlemlerden sorumlu olmak
ihaleye fesat karıştırmak
kamu kurumunu dolandırmak
* kamu taşıma biletlerinde kalpazanlık
mahkeme kararlarına uymamak suretiyle görevi kötüye kullanmak
özel evrakta sahtecilik – ki eski içişleri bakanına da yönelik-
* resmi evrakta ve kayıtlarında sahtecilik
tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu yaralamaya sebebiyet vermek.
telefonla tehdit ve hakaret
vergi usul yasası'na muhalefet –ki eski maliye bakanına da yönelik-
yayın yoluyla cumhurbaşkanına hakaret.
* zimmet

- başında yıldız olanlar, "süperstar"a da yöneltilen suçlamalardır.

-ayrıca abdullah gül de, kayıp trilyon diye bilinen davada suçlanmaktadır. aynı davada erbakan özel evrakta sahtecilik suçundan 2 yıl 4 ay 10 gün hapis cezası aldı, "çok yaşlıyım be apom" performansıyla kapağı altınoluk'a attı.

-yine abdullah gül, devlet bakanı olarak görev yaptığı dönemde -"kişisel ilişkileriyle ilgili olduğu ve görevi gereği olmayan" özel harcamalarını kendisine bağlı türkiye kalkınma bankası'na yaptırdığı gerekçesiyle hakkında açılan tazminat davasında mahkûm olmuş, 1996 yılında, 1.735.849 liranın faiziyle gül'den alınmasına hükmedildi.

-bunula ilgili çok neşeli bir açıklama buldum kurcalarken, dönemin tkb y.k. başkanı yapmış, "kara murat benim!" diyor, belki neşenize neşe katar: http://www.haber7.com/haber.php?haber_id=238237

hiç dokunma, yanarsın... sık tükürme, yalarsın!

2009-11-13T15:59:00.010+02:00

milletvekili dokunulmazlıkların kaldırılmasından yana olduklarını belirten erdoğan, sınırı 'kürsü dokunulmazlığı'na kadar genişleterek, "sokaktaki ahmet efendiye o imkan sağlanmıyor" dedi.
26ekim2002 - radikal (http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=54518)

dokunulmazlıkların kaldırılması konusunda kendisini eleştiren chp lideri deniz baykal'a, "‘dokunulmazlığı kaldırmak bugün mü akıllarına geldi? dokunulmazlıkların kaldırılmasını muhalefet partisinin tayin ettiği tarihte yapmak zorunda değiliz"
bir ay sonra, 28kasım2002 - hürriyet (http://arama.hurriyet.com.tr/arsivnews.aspx?id=112253)

başbakan recep tayyip erdoğan, türkiye'nin bir numaralı gündem maddesinin dokunulmazlık konusu olmadığını belirterek, "bunu siyaseti yıpratma konusu olarak kullanmak, çok çirkin" dedi.
bir yıl sonra, 25aralık2003 – radikal (http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=100136)

"dokunulmazlıkların kalkması demek ne demek biliyor musunuz? siyaset kurumunun yozlaştırılması, siyaset kurumunun zaafa uğratılması demektir. biz partimizin programına koyduk. eğer dokunulmazlık kalkacaksa her yerde kalkmalıdır. yargının da, memurun da, askerin de dokunulmazlığı kalkmalı. sadece siyasetçi dediğiniz zaman yarın siyaset yapacak insan bulamazsınız"
2 yıl sonra, 2ağustos2007 – radikal (http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=228658)

"ben tükürdüğümü yalamam..."
taptaze, 7kasım2009 – radikal (http://www.radikal.com.tr/radikal.aspx?atype=radikaldetay&articleıd=963176&date=11.11.2009&categoryıd=78)

örnekler sonsuz esasen, bu hususu seçmem, bana çok dokunmasından. (b.ö.)

bursa söylevi

2009-11-10T17:42:00.001+02:00

1933 yılı şubat ayında, bursa ulu cami önünde ezan’ın türkçe okunmasına başkaldıran 100 kadar gerici tutuklanır. olayı duyunca, daha birkaç gün önce ayrıldığı bursa’ya dönen atatürk’e; “bursa gençliği olayı bastıracaktı. polis ve adliyeye olan güven nedeniyle karışmadı… ”,denilince atatürk bu konuşmayı yapar:

"türk genci, devrimlerin ve rejimin sahibi ve bekçisidir. bunların gerekliliğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. bunları güçsüz düşürecek en küçük veya en büyük bir kıpırtı duydu mu, bu memleketin polisi vardır, adliyesi vardır demeyecektir. hemen müdahale edecektir. elle, taşla, sopa ve silahla, nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır. polis gelecek, asıl suçluları bırakıp suçlu diye onu yakalayacaktır. genç, ‘polis henüz devrimlerin, cumhuriyetin polisi değildir’ diye düşünecek, ama hiçbir süre yalvarmayacaktır. mahkeme onu yargılayacaktır. yine düşünecek, ‘demek adalet örgütünü de düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek!’ onu hapse atacaklar. yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, ismet paşa’ya, meclis’e telgraflar yağdırıp, haksız, suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayrılmasını istemeyecek. diyecek ki, ‘ben inancımın, düşüncemin gereğini yaptım. araya girişimde, eylemimde haklıyım. eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan nedenleri, etkenleri düzeltmek benim görevimdir!
işte benim anladığım türk genci, türk gençliği!"

küçükçiftlik öfkesi

2009-11-10T17:38:00.004+02:00

"başbakan recep tayyip erdoğan'ın konvoyunun geçişi sırasında istanbul küçükçiftlik parkı'nda "metalci selamı" yapan 1'i kız 5 genç, gözaltına alındı ve karakolda 21 saat boyunca sorgulandı."(*)

(*) http://www.cnnturk.com/2009/turkiye/07/25/metalci.selamina.gozalti/536446.0/index.html

iki resim arasındaki bir benzerliği bulun..?

2009-11-10T16:53:00.007+02:00

"geldikleri gibi gidecekler!"

mustafa kemal, düşman zırhlılarını dolmabahçe önünde gördüğü zaman...

"ne notası veriyorsun, müzik notası mı?" (ya da "nota dediğiniz konu müzik notası değildir. aklınıza esince nota verilmez.")
recep tayyip erdoğan, ırak'ta abd askerlerinin türk askerlerinin kafasına çuval geçirmesi sonrasında...

atma recep, din kardeşiyiz: http://www9.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Categoryid=1&Newsid=266257

ah be atam, ne yaptın???

2009-11-10T15:55:00.014+02:00

sen istemedin manda olalım...

malak kadar olamadık...

gezme ceylan bu dağlarda

2009-10-28T16:32:00.006+02:00

bunu sana anlatmak o kadar zor ki, hele bu kadar çok içilen gecelerden birinde, gözlerinde dudaklarına kadar inen o gülüş, gözlerinden başlayan yeni bir yolculuk bana ve bitecek hemen, oysa sen…

bir türlü anlayamadığım şey tam bu, ya sen bir çeşit tanrısın ciğeri beş para etmeyen, ya da ben bu evrenin en kutsal aşığıyım. ne zaman seninkiler gibi gözlere baksam ayna oluyor benimkiler ve bir çakal buluyorsun arkanda; bana baktığımı zannetmiştim… hâlime bakıp sırıtan sırtlanlar, leş yiyiciler oysa bunlar, bakma gözlerime. ben bakmaya korkuyorum, bakın neler görüyorum, benim avucumda sakladığım küçücük kalbini küçücük ceylanın, beş para etmez bir ciğermiş işte, sırtlanlar düzüyor... ben bakmaya kıyamamıştım...
...gözlerinin her bakışı ve hatta her teşekkürün, neymiş, kedi demiş pis herif, doğru gibi. o kadar değişik ve kedi gibi ki, aptal demiştin kendine kedi, hatırladın mı, her anlamayışın, sağa sola sıçrayışı gibi, güldürmez, maymun değil ki bu, kedi, gülümsetir. ve her seferinde her kedi bana bu hayat güzel dedirtir, ciğer olur kalırım karşısında, uzanmaz bile, bazen de uzanamaz. bir şey değişmez ama, her durumda, mundar der. demezse de mundar eder ve gider, yemek varken başka bir ciğere yedirir gözlerini beş para etmez, sırtlanın göğüslerinde. gözlerin serum, gidişin zehir yani, yılanlarla gitme ne olursun, hepsi zehirli…

keşke gel diyebilsem, ama iki gözüm, sen de gelme artık, gelmeyin, ben bir ceylan aldım götürdüm suya, yaşattım, sırtlandım, sırtlanların kemirdiği bir koca gözlü ceylan, o benim! siz hala av peşinde ceylanlar, dikkat edin, her tarafta sırtlanlar…

hesabı kolay: yalandır kaygısız olduğum, yalan...

2009-10-16T17:37:00.015+03:00

yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
dante gibi ortasındayız ömrün.
delikanlı çağımızdaki cevher,
yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
gözünün yaşına bakmadan gider.

şakaklarına kar mı yağdı ne var!
benim mi allahım bu çizgili yüz?
ya gözler altındaki mor halkalar?
neden böyle düşman görünürsünüz;
yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

zamanla nasıl değişiyor insan!
hangi resmime baksam ben değilim.
nerde o günler, o şevk; o heyecan?
bu güler yüzlü adam ben değilim;
yalandır kaygısız olduğum yalan.

hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
hatırası bile yabancı gelir.
hayata beraber başladığımız
dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
gittikçe artıyor yalnızlığımız.

gökyüzünün başka rengi de varmış!
geç farkettim taşın sert olduğunu.
su insanı boğar, ateş yakarmış!
her doğan günün bir dert olduğunu,
insan bu yaşa gelince anlarmış.

ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
her yıl biraz daha benimsediğim.
ne dönüp duruyor havada kuşlar?
nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
bu kaçıncı bahçe gördüğüm tarumar?

neylersin ölüm herkesin başında.
uyudun uyanmadın olacak.
kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
bir namazlık saltanatın olacak.
taht misali o musalla taşında.

''hayat yolunun ortasında kendimi karanlık bir ormanda buldum.'' diyen dante alighieri 56,

ona gönderme yaparak en bilinen şiirini yazan cahit sıtkı tarancı ise 46 yaşında ölmüş.

hesap kolaydır, ama tutmaz!

10 ekim ne güzel

2009-10-10T22:36:00.008+03:00

rütükü yazacaktım, mesai yetmedi, yastığıydı, kavgasıydı, donuydu sütyeniydi, uzun vakit istedi, hem ticaret hem edebiyat zor. yiğit desen, kabak tadı verdi, sadece angut değil, faşistim de diye bağırıyor artık...(*) arada tivitıra yazdım, feysbuka da, doğum günüm 10 ekim diye. aynı zamanda -hem de 1992'den beri, çok çarpıcı bir tesadüf benim için- dünya ruh sağlığı günü...

fikrimce hepimizi ilgilendiren üç günden biri. çünkü diğer dünya bişey günleri hepimizi bağlamıyor.örnek çok, sevgililer günü sevgilisi olana, sigarasız dünya günü sigarayla problemi olana, öğretmenler günü öğretmene öğrenciye ve saymakla bitmez dünya bilmem ne günleri işte. babalar günü bile çok kişiyi ilgilendirmiyor, "oğul" isa'yı bile. ama bu gün, farkındayız ya da değiliz, kabul ederiz etmeyiz, hepimizi yakından ilgilendiriyor. fiziki sağlık da önemli elbet, ama insan evladı ruh sağlığını kaybetmediği sürece her şeyin üstesinden gelebiliyor gibi.

gerçi yanlış yönlendirmek istemem, kendim de emin değilim ki, sanki deliye bağlasak, her şey daha kolay, daha güzel mi? bilemedim işte...

en son bir iki hafta önce, tunus caddesi'nden sürekli bağırarak -şarkı söyleyen ya da küfürler savuran- geçen kulaklıklı adam önümden geçtiğinde sıkıldı canım. oradaki insanların bir kısmı anıra anıra güldü adama bakıp. neye güldüklerinin farkında bile değiller oysa. ya da farkındalar, ama insan olduklarını hatırlamaya çalışmayan kafalara sahipler. evren böyle işte, kaya kadar kafa koymuş bazısına, içine fındık kadar beyin atmamış...

(*) rütüke vakit ayıracam gerçi, üstelik yiğit oraya da bulaşmış, şifreleme fikri falan. ülkemizin böylesi bir fikir adamına ihtiyacı belirgin zaten, hıncal yaşını aldı.

doğum günüm bana geldiği gündü

2009-10-07T15:06:00.003+03:00

teşekkür ederim unutmadığın için, geçti ama doğum günüm. hızlı hızlı yürüyordu, elinde bir sürü kâğıtla, önümden geçti gitti. ben de tam göremedim, emin olamadım o olduğundan bir müddet, çünkü çok ses yapardı eskiden, arkamdan gelirdi her yere ve mutlaka uğrardı geçerken. fakat bu defa hiçbirimiz fark etmedik, ben bile, hala emin değilim; o muydu o kadar çok içkiyi içip kalabalığa karışan? garip geldi biraz aslında, çünkü üç beş kişi gelirlerdi buraya hep ve alkol almadıkları zamanlarda bile bütün çorbacıların en gürültülü masasına otururlardı, şen şakrak bir ekipti bunlar, rakı içerlerdi alkol istediklerinde böyle kendilerine özel günlerde, o saatlerde benim bulunduğum yerde yok diye belki, girmediler. belki de birbirleri ile de görüşmüyorlardır artık, yeni ve daha da özel günleri vardır belki hepsinin, tek kişilik olamayan. gerçi onlar da tek kişilik olmamışlardı şu yıllara kadar, yeni bir yıl gelene kadar da olmamaları gerekti zaten matematik gereği, bir yanlışlık olmalıydı bu işte bana sorarsan, ya da kös kös geçerken önümüzden biz, ikimiz o şarkıyı kamuya açık alanlarda bağıra bağıra söylerken içinde bulunduğu durum tam ve mutlak bir yalnızlık olmalıydı; asıktı çünkü yüzü.

son birkaç görüşmemizde belliydi böyle olacağı, sanki ayıp olmasın diye öyle bir uğruyordu, şeklen, gelmemek gibi bir seçeneği olmadığından, ama yine de nezaketi elden bırakmıyor, kendini gösteriyordu bana. bu defa her seferkinden daha kötü davrandı, belki bir şeye kızmıştı, ama ben ne yapabilirdim ki, neden beni suçladı, ben, ne yaptım ki? olmuyor, yapamıyorum işte bir şey, o da anlamıyor beni.

sen unutmuş muydun yoksa doğum günümü, gerçi boş ver, o zaten, artık, beni sevmiyor.

çatal kalkan ekibi - 2

2009-09-15T13:44:00.007+03:00

yedi dakika daha bekleseydin gelmek için, böyle olmayacaktı oysa; ayyaş olacağım, o olacak! serdar bey, bir dark alabilir miyim, biraz da çerez ama, sevmiyorum çünkü ben bira… elin neden bu sevimsiz adamın omzunda?!?

bu üç nokta benim çantadaki yedeklerden değil, kendi imkânlarıyla girdi araya, bir sevimli gibi adamın girişken katkılarıyla. ara verdik beş on dakika, bu arada hemen tanışmış bulunduk çevrendeki çemberin bütün noktalarıyla. merkeze uzanamıyor çapım, yarım bile değil, çünkü sevimli suratlarla süslenmiş adamların yarısı bile gerçek değil. aslında sen de gerçek değilsin, güzel bile sayılmazsın şıklığını ve duruşunu saymazsak, ya da yanaklarını yakan kibriti. ama ben de hastası değil miyim zaten sanal ortamların, daral gelmeleri değil mi üstüme beni hasta eden, o zaman, keyfim yerinde diyebiliriz, demeliyiz soranlara, sen benim canımı sıkıyorsun diye taş evler kurmamak lazım iyi kalpli tümüyle gerçek insandan araziler üstüne. ben duvarcı ustası olmalıydım galiba küçük şehirlerde, ama oynak zeminlerde her sarsıntıda devrilip devrilip kalkan binaların temelinde amele kaldım işte sen ve diğerleri yüzünden, bütün tanıdıkların gözünde. tanıdığım bütün senler yaşlandı gözümde, ama boş ver, gül sen, nereden bileceksin ki, şu koskoca kahkahanın ufacık titreşimleri bile domino taşları gibi yıkıyor hazır betonları, en sondaki benim üzerimde yine.

baksan biraz civarıma, göreceksin oysa, kalemim siyah, tek muhabbetim şimdi şu ufak mengeneyle, ortak kullanıyoruz bir şapkayı, siyah, biram bile. ama kesme sen, gül, bak bu kadar siyah içinde, dört kızın önümdeki, üçü bembeyaz, komik olabilir ama en azından arkamdan gülme, ağır tüyleri vardı ya ceketinin bir önceki söyleşimizde, onların yönünü değiştirdim sen yokken biraz önce, anlaşıldı ki bütün mesele buymuş. belki uyanmalıydım sen saçlarının şeklini değiştirdiğinde o gece, kıl tüymüş bütün mesele, o ağırlığın hepsi saçlarının şeklinde ve tüylerin üzerindeymiş; okşadım, geçti.

söyleyeceklerim bitti derken tam, yanımdan siluetin geçti, bakmadan yüzüme, belki çekindi, ama o gün de söylemiştim sana yanlış hatırlamıyorsam, birazını bugün; ben bir enteresan kişiyim bu cemiyette, aşık olduğumda kendime anlatırım herkesten önce ve çoğu zaman sadece, çoğu zaman kapanır böylece bu iş, ya da en fazla, ufacık bir şey isterim. demiştim ya, adını öğrenmek istiyordum, aşka benzer bir şey dolaşıyordu peşimde, öğrendim işte, geçti, şöyle: …

yine de isterdim, bir kere de sen söyle, benim gitmem gerekiyor çünkü artık, daha fazla geciktirme.

resim:www.studiodestruct.com

anmayalım da eğleşelim mi!

2009-09-12T17:35:00.035+03:00

ilk defa bir nato başkomutanının da hazır bulunduğu törenle göreve başlayan orgeneral kenan evren, 2 yıl sonra cia şefi paul bernard henze'ye “our boys have done it!” dedirtir, beklentileri boşa çıkarmaz...

beslemez asar, o da kesmez, partileri martileri kapatır, kendi yasasıyla kendi devletinin başına geçer, fraksiyonları yok eder, fraklara bürünür... (*)

sayısız aydını işkencelerden geçirir, hapislerde çürütür, "en büyük atatürkçü" olarak ülkeyi en gerici iktidarların götüremediği kadar geriye götürür, memleket meseleleri hakkında "banne ya"dan öte sözü olmayacak şahane bir gençliğin yetişmesi için gereken bütün koşulları sağlar.

hala yoğun bakımdayız, bir 12 eylül daha görmeyiz... seneye tam 30 yıl... sanırım bir 12 eylül daha görmez pikaçu da, tez zamanda kardeşi ziya'ya erer.. erdal'ın beş katını çoktan yaşadı, daha ne! (**)

(*) darbe sonrası mhp davasında dönemin mhp genel başkan yardımcısı agah oktay güner " fikirlerimiz iktidarda biz hapisteyiz" diyecektir.
(**)http://tr.wikipedia.org/wiki/Ziya_%C3%BCl_Hak ve http://tr.wikipedia.org/wiki/Erdal_Eren

çatal kalkan ekibi - 1 (arkası yakın)

2009-09-09T18:07:00.012+03:00

bu kadar güzel gülüyor olman çok önemli ve sarsıcı olabilirdi, ama sen bu kadar güzel gülüyorken benim buradan sevmememe rağmen üst üste içtiğim biraların ömrünü uzatmaya çalışarak, bir yandan da bunları yazmak istememe rağmen, gözlerimi defterimde değil de gözlerinde saklamanın yollarını arayarak, çaresiz ve sevilmek isteyen bir yavru köpek tiplemesi yapıyor olmam, bu sarsıcılık ve güzelliğin tadını tahmin bile edemeyeceğin kadar buruklaştırıyor. senin bu olan bitenden haberin olmaması mümkün mü, ya da mümkün olabilir mi istesem, bunlardan nasıl bir göz şekli oluşur, ya da oluşur mu? oluşsa senin düşük mü çekik mi hüzün mü gündüz mü olduğunu anlayamadığım, ama türlü lisanlarda ve hatta birtakım kabile notalarında “öldürücü bir bakış metodu” anlamına geldiğine hiç şüphe olmayan gözlerin, bana bu haberdarlıktan bir yarım ay gülebilir mi, ya da acaba, dolunay mıdır söylemek istediğim?

birtakım sıfatlar var, sanki hepsi senin için uydurulmuş, bu gecelik, ya da belki bir yarım ay zamanı, bazı övgü dolu sıfatlar var, hepsi çeşitli kıyafetler çeşitli vücutların üstüne giydirilmiş, ama hepsi aslında senin üstüne dikilmiş bu gece, zarafet kimin üzerinde ve hüzün gözlük kimi gözlerde, ama bütün bunlar ve delirtici ve geri kalan bütün sıfatlar aşkla ilgili, bu gece senin gülüşünde, yeryüzündeki her göz alıcı kadın senin gardırobundan giyinmekte. oysa türlü baş döndürücü sıfatların hepsini sen giymişsin aslında herkesten önce, üstelik giyen herkeste bir şeyler var sanki örtülüp saklanması gereken bir şekilde, bir senin hiç ihtiyacın yok bir şeyleri gizlemeye, olduğun gibi çünkü, bütün inanılamayan güzellikler, teninin üzerinde.

ama biliyor musun ki, o kadar çok güzeli ben taşıyamıyorum bir süredir, üzerindeki etrafındaki, ötendeki berindeki her şey bana ağır geliyor, inanmazsın belki ama ceketinin yakasında bir kürk var, kürk oluşundan belli, tüy gibi hafif olmalı, ben öyle sanmıştım, öyle olmalıydı, niye bu kadar ağır o ve dokunursam öleceğimi hissettiren parmaklarının arasındaki sigaranın dumanı, karşındaki şekilsiz edepsiz adamın tavırları, ve inanmazdım belki ama, saçının bir tek teli bile, ağır!

… al işte… çakmakla yaksaydın şunu, susmuştum çoktan, ama kibrit, öyle bir ışık yerleştirdi ki yüzünün üzerine, ne oldu biliyor musun, ay var gökyüzünde, birdenbire bunun farkına vardım sayende. ay var gökyüzünde, hamak olmuş geçen gece, şimdiyse ramak kaldı gözlerine evrende hiç bulunmamış, ama hep başka yerlerde kendi halinde takılmış bir ayın izlerini sürmesine. türlü makyajlar var, envai çeşit kadının gözlerinde, ama bir tek seninkilerde sanki bu gece, zifiri karanlıkta, kendi kendine hiç sönmeyen bir sigaranın ucundaki, o değdiği andan beri bana emrivaki biralar ısmarlayan turuncu mum ışığı, parmaklarını görüyorum ama benimkilere değmiyorlar. oysa az önce, burada, gözlerini görür gibi olmuştum, benimkilerin yerinde onlar vardı, ikimize iki göz yani toplamda, aritmetik bir hata belki de şu an burada bu kadar maske arasında yaşanan aşk. senin hiç böyle bir aşkın oldu mu, ya da hiç haberin oldu mu böyle bir aşktan, senin sigaranın ucunda ay kadar uzaktan yanan mumun ışığından… nasıl bir kokusu var bilemezsin, almasan daha iyi belki de, alsan, burnundan bir daha silemezsin.

adını öğrenmek istiyorum sadece, çünkü bir ad veremiyorum…

*fotoğraf: www.flickr.com/photos/lunadirimmel

viktorya olsan n'olacak, deyvid erkek değil mi?

2009-09-01T13:57:00.023+03:00

1 - 2 der ki: david erkek!

3 - 4 deme mi? victoria kadın!

5?
evli bunlar!

yakın plan ve biraz daha şahane fotoroman için: http://latestsportsnews.wordpress.com/2008/05/30/beckham-tries-to-bend-his-eyes-around-lakers-cheerleaders/

"onun orda ne işi var...?"

2009-08-24T15:33:00.016+03:00

okuduğunuzda "ne ki bu şimdi" diyebilirsiniz, dilerseniz pas geçin.

soner yalçın doğan grubu'na geçtiğinde düşünmüştüm bunu. "efendi" serisinden çok önce, hangi erbakan, binbaşı ersever'in itirafları, reis, beco, bay pipo'yu okumuştum, memlekette dönen türlü pislikleri sayfalara dökmüş, önümüze atmıştı. "yürü be" derken, senaryo danışmanı olarak "kurtlar vadisi"ni ilk sezonlarında belgesele dönüştüren soner yalçın, plazadaydı. onun orda ne işi var demiştim, şaşırmış, hayal kırıklığına uğramıştım biraz. önyargıysa önyargı, doğan'ın plazadaysan, daha önceki yerinde olamazsın gibi geliyor işte bana. (hatırlayalım, emin çölaşan kovulduk ey halkım diye kitap yazdı, yıllarca doğan gazetesinde img başta türlü türlü pislikleri yazdı, plazanın sahipleri hiç mi pisliğe bulaşmadı, yoksa patrona ait olunca koku, onun midesine mi dokunmadı?)
çok kişi söyletiyor aslında bu lafı bana. büyük millet meclisinde her dönem üçü beşi geçmez "adam", taraftarlığından vazgeçtikten sonra oyuncu yapısıyla sempatimi kazanan fenerbahçenin, hemen akabinde istihdam ettiği emre belözoğlu, şarkıcı yarışması alaturka'da orhan baba, ve benzeri. şu günlerde daha magazin iki örnek var, biri sürekli okuduğum uykusuz dergisinden, diğeri fırsat buldukça izlediğim ntvspor-yenilsen de yensen de programından.

şahane adamlar bir dergi yaptı: uykusuz. sayılacak gibi değil, herbiri şahane. karikatüristler değil sadece, yazarlar da. başta "profesör" v.ö. ve umut sarıkaya, barış uygur, fırat budacı... dergide böyle 4 köşe, bendeniz ha keza. sonra, kaç hafta önce tam bilemeyeceğim, "o sırada erman çağlar" köşesi... yazarın adı, köşenin adı. bu yetmiyordu başlarda, ortalaması 5 ila 7 küçük paragraftan oluşan yazılarında 3 ila 7 defa ismi geçiyordu. bu huyunu bıraktı son yazılarında, herhalde "ilk yazılardır bunlar, ismim akıllara kazınsın iyice hele" diye düşünüyordu. bir sürü cümle yazıyor, bir iki tanesi bazen gülümsetebiliyor. tabi şimdi mizah algısıdır, herkesinki farklıdır, çok kişi çok gülüyor olabilir. ama benim algım diğer 4 köşeyi okurken ağzımı 4 köşe ediyor işte söylediğim gibi, belki bu kadar kuvvetli yazıların yanında yavan gelmiştir bana. kıskançlık? yok, değil, düşündüm bunu ben de. "uykusuz, penguen, bunlarda ben de yazarım, ben de çok komiğim lan!" gibi bir iddiası yok "birol özdemir" kardeşinizin. (kimin? birol özdemir kardeşinizin. kimmiş? birol özdemir.) kendi meşrebince burada takılıyor işte...

sonra ntvspor. rıdvan hocamın, sergen yalçın'ın hastasıyız, onları izlerken bir yeni program başladı, üstelik sencer kardeşim de dahil: "yenilsen de yensen de". pek hazetmediğim bağış erten ile çok tanımadığım banu yelkovan'ın yönetiminde genç "sıkı taraftarlar" futbola tribünden bakarak tartışıyor. önce şampiyonluk yaşamış dört takım taraftarlarından temsilciler vardı, şık bir hamleyle önce es-es'ten -çok şık bir hamleyle yani-, arkasından bursaspor'dan birer genç daha katıldı. bursaspor taraftarlarını temsilen gelen arkadaşın ataları gerçekten teksaslı olabilir, güzel güzel, mutedil tartışmalara alışmışken programda, "bursa ankaragücü maçını iyi takip etsin televizyonlar, derbilerdeki kavgaları falan çekiyorlar, bu maçta çok daha güzel görüntüler yakalayacaklar" gibi süper vandal bir cümleyle programı da suratına benzetti bir anda. dedim "onun orda ne işi var"... (*)

*yine de izleyin, neşeli programdır. sencer kardeşim de şurada ayrıca, futbolseverler sevebilir: http://dimassimotalento.blogspot.com/

el dedim be!

2009-08-21T14:36:00.002+03:00

sözcükler, dünyanın her yerinde, sesler, kuralı var ya da yok, senle başlıyor hepsi, adınla, bunu hiç düşündün mü? ilkel kabileler var hala kara kıtada, gürültülü kaba saba dansları, biz sam yeli sanıyoruz, adınla tozuyor oysa sahra kumları. en gelişmiş kabileleri yeryüzünün, yeryüzünü yetersiz buluyor, gökyüzünü hatta, uzay demişiz koskoca boşluk, uçsuz bucaksız kara bir çöl gibi, ilk vaha ay, gidip yerleşiyorlar, durdukları yere adını veriyorlar, bir düşün bunu, adın işte bu.

masal kahramanı gibi amazonlar, hâlbuki varmışlar, iyi ok atabilmek için keserlermiş göğüslerinin birini, sen dans ederken göğüsleriyle itiyormuş seni bir kalın teyze, kocaman, seninkiler taze yemişler gibi yerli yerinde, okların zaten gözkapaklarında küçük onlarca iğne, amazonlar kadar dişisin kıvrılırken her yerin, ışıklarla bezeli bir avrupa sarayında tüy gibi uçuşan ayaklarınla bir prenses gibisin, ihtişamlı, göz kamaştırıcı, yumuşacık. kaşlarını çattığında ama tamtamlar vurmaya başlıyor, ilkel kabilelerin totemi, amazonların lideri gibisin, topuklarının yere her vuruşu aynı zemine basanları yerinden sıçratacak kadar kuvvetli, adın arap, belin roman, küçücüksün ama mor-beyaz elbisen de kadın, uçuşan pantolonun da baş döndürücü, adın şiir, gülüşün roman, kalanı çevresinde toplanıyor belinin, belli, kadın…

gözlerim üzerinde, kendin de yaksan olur sigaranı, sevgilin de, değilse de; ateşin kaynağı bende. vücudum tütüyor gibi, etrafın bulutla kaplı, bir koyu, karanlık, is kokulu bulut, gözlerim yüzünün her yerinde, seninkiler, dünyayı tanımaya çalışır gibi, yerli yerinde, küçücük bir afacan çocuğa dönüştürüyorlar seni güldüğünde, zaten aslında öyle misin ne? ama omuzların, ince uzun kolların ve parmakların eşliğinde yükselince müziğin olduğu yere, daha vücudunun neresi neye yarar bilmeyen ufak tıfıl oğlan çocuklarının bile hararetle düşüp bayılacağı kadar yakıcı bir tanrıçaya dönüşüyorsun yine bir anda. gelmiş bütün uykulara geçmiş olsundur artık, hepsi bulup bir yer kaçacaktır, her rüyada başrol almandan kaçamayacaktır elbet dikkatle bakan zihinler, güneş artık bugünlük, mecburen, alnımızın ortasına doğacak!

sesin güzel, yetişebildiği bütün sohbetlerine davetsiz misafir kulaklarım, sen güzel misin, bilemiyorum, şahanesin ama, sözcükler arasında eşeleye eşeleye bulamadığım adını haykırsın istiyorum şuradan biri fırlayıp, bekleyemedim ama, verdim ben sana bir isim, çok yakıştı bence, dünyanın bütün çocukları konuşmaya, olmazsa da okuyup yazmaya senin adınla başlayacak. böyle güzel gülüp oynadıkça sen, tozar hep adın, dumana katarak.

gideceğin yere kadar bırakmak istedim, yokuşlu sokaklar bağışlamadı, gerisini de ben bilmiyordum, göreceğin kadarı budur, bileceğin, avuçlarına bırakmak istiyorum, cesaretim ortaya çıkacak mı saklandığı yerden, bilmiyorum.

kaleşehir

2009-08-18T19:06:00.009+03:00

bir resim çizdim
resim gibi değil,
bir şeyler çizdim
bir şeye benzemedi,
göz gibi bir şeyler var içinde
garip garip şekiller,
tuhaf işte,
ne olduğu belli olmayan
anlamsız şekiller.

sırf sıkıntıdan çizdim
her yaptığımı anlatmam lazım ya sana,
tutup
ne çizdiğimi de anlatmaya başladım
ama anlatamıyorum,
bir daha;

karmaşık bir şehre benziyor
ortasında evler falan var herhalde
kaleye benziyor daha çok
çünkü
çepeçevre
sur gibi kararlı çizgiler var
bir halta benzemiyor, en doğrusu
içinde her bi halt var
sen yoksun diye
sana anlatıyorum işte;
marifet sanki.

yazılacak gibi değil aslında

2009-08-16T15:34:00.013+03:00

biraz söz vermiş gibi oldum son yazıda, sırf ondan...

yiğit bulut ve babuna ve diğer yahyagiller, gavurun "writers block" dediği hadisenin bir benzerini yaşattı aslında bana. temel noktaları çünkü, "evrimi kanıtlayamıyorsunuz, demek ki bizim tezimiz -yaratılış- doğru". yani "benim kanıtlamama gerek yok, seninki yanlış olduğuna göre bu doğru". zaten final cümleleri, sürekli sordukları "0(sıfır) saniyesi" meselesine verdikleri cevap: "ondan sonrası imandır". öncelikle, üçüncü bir ihtimal yok. olsa da mühim değil zaten, çünkü dert, evrimi çürütüp dini kurtarmak. islam zannediyordum ben sürekli bahsettiklerini, ama nasıl bir dinse artık bunlarınki, kurtuluşu bir tek teorinin çürütülmesine bağlı. vay ki vay, hey ki hey... maymundan gelmeyeceğim diye devinip duruyor adamlar. e gelmemişsin zaten. keşke geleydin sen de.

üzerine konuşulacak mevzu değil, uzatmayayım, kaydettim programın yetiştiğim kısmını, hastasına bi şekilde izletebilirim sanırım. yiğit bulut'un şu sözleri güzel bi özet aslında: "cansız maddeden canlı yapabilir misiniz? şu anda yapabilir misinz? yapamazsınız."

beyin cerrahı, ilik düşkünü oktar da(*) paleontolog bir bayana "hiçbir şey bilmediği belli" dedi fosillerden konuşurken. altı üstü paleontologsun lan, adam beyin cerrahı, daha mı iyi bilecen?

yiğit emmiye gelince, yerini bulmuş. ekonomiyi ve politikayı bitirip, fizik, kimya, biyoloji, paleontoloji ve diğer ilimlere pupa yelken giderken, doğan grubundan habertürk'e atlaması pek yerli yerinde olmuş. eski plaza fedaisi altaylı fatih, cüppeli ahmet hoca denilen, jet ski üzerinde gezmeyi seven ve 17 ağustos depreminin "yalova gölcük dolaylarındaki ahlaksızlığa kızan allahının orayı cezalandırma yolu olduğunu" söylemiş med-cezir zihinliyi şahane bi adammış gibi bizlere sunmuştu kısa süre önce. adnan hocacık eksik kalmıştı. sağ olasın yiğit, var olasın bulut. ama bunlar bizi kesmiyor. biz artık bambaşka bir program istiyoruz, bunu hakediyoruz: "söz feto'da!"

birol özdemir kulunuz eteklerinizden öper, hazretler.

(*)adnan olan değil, babuna olan, oktar ortak parantez...oktar ortak? n'oluyo lan?..

ayrıca fotoğrafı http://www.haberturk.com/haber.asp?id=4446&cat=200&dt=2006/11/01 adresinden aldım, tesadüf oldu. 2006da "adnan hocacı evlat rezilliği" diye babunayı haber yapan habertürk, şimdi evrim teorisini çürütebilecek donanımda bir bilimadamıymış gibi sunuyor bize, hem hocacı rezil evladı da değil sade, hocasını da...

yahyalara geldik...

2009-08-14T22:58:00.007+03:00

az önceki bilgiyi vermek için blogger'a girdim, mr. mert sonay -blogger profili kompil ingilizce- tarafından "yiğit bulut penceresi ve evrim" yazıma(*) bırakılmış ve onayımı bekleyen şu yorumu gördüm, adeta boncuk buldum:

"14 ağustos cuma günü (bugün) saat 21.00’de sayın adnan oktar ve arkadaşları tarafından evrimcilerin haber türk’te sansürsüz programındaki tüm safsatalarına anı anına verilecek cevapları www.harunyahya.tv adresinden canlı olarak izleyebilirsiniz. "

önce blogumda çok denyo adı geçiyor, dahası geçmesin dedim, fakat sonra düşündüm ki, böyle bir "tv" varsa, izlemek iyidir. adnanın tv'si bu, her an araya parça atılması muhtemel :)
bi şekilde sitemde işte, bu da bana kapak olsun...

(*) http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/yigit-bulut-penceresi-ve-evrim.html
ayrıca ve mutlaka! : http://cdn.cloudfiles.mosso.com/c114612/images/2008/P9270400.JPG

yahyagilin yiğit

2009-08-14T22:36:00.007+03:00

ben bıktım o bıkmadı. şu an itibariyle habertürk'te yiğit bulut hazret, bilimadamlarıyla evrimi tartışıyor. esasen program sahibi olarak tartışmayı yönetmesi gerekirken, bizzat tartışıyor. temel argümanı da "bana anlatamazsınız".

h.ü. biyoloji bölümünden ergi deniz özsoy hoca teknik lisanla anlatırken, yiğit paşam "reçete gibi" oldu diyor. ben de üşenmiyorum madem: programı kaydediyorum. üzerine yine yiğidimle blogda biraz neşeleneceğiz tahmin ediyorum. programı izlemenizi önereceğim, ama sinirleriniz sağlamsa...

cümlelerden yazayım diyorum hemen ama, dahi çuçuun hızına yetişemiyorum valla. bitiyo gerçi ama, bi bakın, oynuyosa hala (- maymun mu oynuyo? - hee...) izleyin, baktınız neşelendiriyo, devam, olmadı kapatın, ben özet geçeceğim.

hatırlatma için: http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/canllar-cldrms-olmal.html
http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/yigit-bulut-penceresi-ve-evrim.html
http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/evrim-ve-bitmeyen-cagrsmlar-dunyas.html
http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/bambu-kemiren-kopek-cin-mal.html
http://birolozdemir.blogspot.com/2009/07/kzma-yigit.html

devreden mayıs faturaları-3

2009-08-14T11:38:00.009+03:00

sırt üstü yatmışım ki yaptığım şey değil pek, sırtım yeşil altı beyaz altı yeşil, tepemde simsiyah perde üstü başı yaldız yıldız, oraya bile ahşaplar çekmişler görmeyeyim diye, koca koca kuleler inşa etmişler soğuk demirden siyah yeşil, görmeyeyim diye ama nasıl görmeyeyim, altımda bembeyaz perde, her tarafı alevlenmede, üstüne tilkiler basmış, çakallar her yerine, çamura bulamışlar her tarafını, alevleri yıldızları görmeyelim diye, bu nasıl hırstır, peki ala, emirleriniz başımız üstüne, görmeyelim; ama niye!?!

bir bakarım oturmuşum, asırlardır aynı deri üzerinde, kimbilir kimlerin ertesinde, kıçımı her kıpırdatışımda onlarca alalı kıyafetin binlercedişi gıcırdıyor aynı anda, tam karşıda üç beş ayrı çizikli sekiz on kırık diyor ki memnunsunuz, içinden tek geçen kelime: memursunuz!

buz tutmuş kalorifer petekleri var işte, öyle bir soğuk var ki damarlarında akan her ne ise içinde, buz, büyüdükçe artıyor hacmi ve patladı mı işte sızıyor dimağı hepsinin, sidik gibi sapsarı, aşağı, kulaklarının arkasındaki feryatların, omuzlarına çakılı ahların üzerine, ama işte ısıtamazsınız, ahlar deniz, alnımızdan akan sidiğiniz, ısıtamazsınız, farkındasınız, sırf bundan zaten, bırakıyorsunuz aksın kendi üzerinizden, balıklar yanıyor, siz ısınmaya çalışıyorsunuz, sıçsanız nafile, ahlar güneş, kapatamazsınız.

ayaktayım yine de çoğu vakit, bunca yılın ağır metal yükü sırtımızda zaten efeler, kayışınız tutmaz, kemerler verdiğiniz, bizim belimizi sarmaz, sanmayın elimize verdiğimiz gün gelip boynunuza dolanmaz, öyle bir disiplinle asılacaklar ki iki ucundan, biçare yakalayıp kulaklarını taşana kadar bokla doldurduğunuz bu evlatlar, siz bile şaşıracaksınız, pamuktan görünmez iplik olsa sözünüzle kesip koparamayacaksınız, sakın şaşırmayın. bana şaşırma hakkı tanımadınız, bu adamların hiçbirine, bilerek ve isteyerek hem de, korkunuzdan, siz de biliyorsunuz çünkü, geçilmiyor forsunuzdan ama bir gün, herkes çıplak kalacak, sizin sadece, omzunuzda ahlardan dövmeler. kazımakla çıkmaz, kırın boynunuzu, ısırın omzunuzu, koparın; alttan çizgi çizgi yıllar çıkacak, horladığınız çocukların öfkeleri, havladığınız günlerin atılmamış taşları organlarınızın hepsinde, dökemezsiniz, tutturduğunuz kinleri bıraktıramazsınız efeler, efeliğiniz üç günlük, adabı, insanı, hayatı unutturan kıyafetleriniz çıkmaz sandınız üzerinizden.

kafanızdan aşağı kaynar sular döküp sucuk gibi soyacaklar, şaşırmayın, asırlarca kusacaklar kafanızdan aşağı, ovaları vadileri köyleri çamurları yakıp içine atacaklar sizi, küfürler fırtınada kar taneleri, yanaklarınızı delip geçecek, en yakıcı bildiğiniz alevler vız gelecek yanında, kulaklarınız duymaz olana kadar patlayacak.

bu adamların her günü yirmi dört saatten, vermediğiniz merhameti istemeyin, göstermezler, uyarmadı demeyin, kulaklarınıza istif istif kelimeler yığmışsınız, bu surattaki kızgınlık, yanındaki yılgınlık, hayal kırıklıkları, üzüntüler, hepsi uyanın diyedir, kulaklarınızın halinden bile anlıyor ki bu çocuklar, gözlerinize sokmaya çalışıyor, neyin körlüğüdür bu, bir değil iki değil, beş tane duyu, ne ara nerede kaybettiniz, topunu mu, hiç olmadı dokunun, bunlara değmeye yetmez ama vücudunuz, burnunuzdaki kokunun sahibi ağzınızdaki tadınkiyle aynı: ne yedirdiyseniz, o!

ayaktayım çoğu vakit gibi yine, insan, sizin elinizden gelemeyeni yapmak bize hiç düşmez, ne haddimize, affınıza sığınıyorum efeler, ama sırtlardaki yüklerle saldınız bu çocukların yumuk yumuk ayaklarını bu boklu çamurlu yollara, yükünü atan alır taşı eline efeler, katar önüne, ahlar koskoca birer hedef önlerinde, vücudunuzun artık her yerinde, taşlarlar efeler, benden söylemesi; bitmez köpekliğiniz!

devreden mayıs faturaları-2

2009-08-10T13:26:00.014+03:00

beni oraya bıraktığında gözlerinin içine kadar şebnem, kirpiklerinin ucuna kadar kırağı doluydu her yer. yumuşak sesiyle şarkılar söylüyordu bir kadın analar babalar evlatlarını kendi elleriyle hiç görmeyecekleri yerlerde uyumaları için terkederken ister istemez. beklentilerimizi aşan pırıltılar vardı bizi soktukları bodur binanın içinde, dışarıdaki soğuğu geçirmeyen sıcak, temiz ışıltılar. bilmiyorduk tabi bunun altından yalnızca "sizin" geçebileceğiniz gökkuşağı olduğunu, ve bu bilememezliğin gözlerimde yarattığı soğukluk yüzünden, gözbebeklerin çiğ damlası, kirpiklerin kırağı kırığıydı, o bakışın fotoğrafına da mıhlıydı, fotoğrafları yak istersen, mümkün değil yaşadıkça zihnimden çıkması.

beni buraya getirdiğinde artık daha cesaretliydi yeni tanıdıkların çoğu, yüzümüzde yeni yıl ağaçlarının dallarındaki ışıklar parıldıyordu yapma da olsa, yeni bilinmeyenimiz bizi karşılıyordu, gücümüz artıyor, yine de tedirgin merakımız iki gün iki gecelik neşemizi bastırıyordu. soğuktu, bina soğuk, araçlar, toprak ve taşlar soğuktu, annelerin elleri sıcacık, onların bile bakışları donuktu. içeride ne bulacağımızı az çok tahmin edebiliyorduk, orada ne idiyse, burada da o...

girdik, ilk iş, gerildik. tuhaf bir sessizlik ve türlü edepsizlik, bir şeyler yedirilip, kuyumuza gönderildik. birbirinin aynı onlarca yatak, kestirmesi güçtü bunlardan bir sürü bambaşka yatak oluşabileceğini. önden gelenler yerleşmiş, güzel kardeşler sağ olsun, beni de yerleştirmişti; yatağım, bu değil ki? ne yaparsam yatayım, onlarca gece, bomboştu, beni bırak, sen bile yoktun üzerinde, ne kadar rahattı oysa, ne kadar yalnızdı şimdi, kimbilir, benim üstüme yapışan tüm pislikler, yalandan yıkanmadan usanmış, beti benzi atmış, üzerinden geçen onlarca insana kanını bırakıp sararmış bir çarşafa yapışacaktı, senin gözyaşlarından haberim yoktu, başka bir çarşaf, şeffaf, beni hareketsiz bırakan bütün kıvılcımları, esirin eden gülüşlerin hepsini boğan küçücük damlalarla bezediğinden, iki iki daha dört, biliyordum, senin nöbetlerin bitmezmiş, dörde bibuçuk ekliyordum, bilmiyordum.

her geldiğinde bütün emirlere inat ziller takıyordum dudaklarımın iki ucunu şakaklarıma bağlayan, burada sahnelenen oyunun o kadar içindeydik ki bizler, sizlerin mıntıkalarınız ne alemde, farkına bile varamıyorduk. küçük rollerimiz vardı hiç alkışı olmayan, ne yapsak oynayamıyorduk, çünkü öyle profosyoneldi ki başroldekiler, sanki kusursuz bir oyunu bir cümle, bir mimik, bir çift hepsi, gözlerimizle hep biz rezil rüsva ediyorduk, etimiz kemiğimiz, yatağımız dilimiz, üstümüzde sürüngen rengi kostümlerimiz, artık derimiz, onlarındı, ah onlar, nasıl utanmaz da yüzümüze bakarlar. bir gala geceleri, yalnızca kodaman olduğunda seyircileri, satışlarını artıracak geniş omuzlu iri vatkalı eleştirmenleri güzel yazılar döşensin diye cilalı köşelerinde, sus pus olur, bize bırakır sahneyi, bir kenardan izler, ayaklarımızdaki şişleri, gözlerimizdeki derin izleri nasıl maharetle gizlerlerdi. kusursuz figürlü onlarca çocuk çekilince ortaya çıkardı ama işte çırılçıplak bir rezillik, kim soymuştu bu soysuzları, kostümleri nasıl görünmez olmuştu, peki bu iribaşlar bu kurtçuklara nasıl olmuştu da bu rolleri biçmişti, şimdi niye çürük yumurtaları kırıyorlardı kafalarına; onlar boşaltınca salonu, bu koku burnumuza kesilecekti, bu tadın faturası gecelerimize, iribaşlar gidecek, kurtçuklar güneşin altında kafamızdaki bütün deliklere hınçla doluşup beynimizi emecekti...

bu tat ilk unutmak istediğim, bu koku, bu sümüksü gözleri, bir unutamadığım senin olduğum, dudaklarımı yukarı asmaya tek aklıma gelen kirpiklerin: zillerim. kalan her şeyi boşver, içimi eze eze kaburgalarıma yapıştım, bir unuttuğum, senin de olduğun. bu bir tarla, ben havuçlardan biriyim sandım koca bir kış, gömdüm de gömdüm kendimi dibine, yeşil, salkım saçak, toz içinde parçalar görünüyordu dışarıda sadece, bundan ibaret. gözlerim yeraltındaydı, çekip çıkaracak ellerini beklerken bilmiyordum ellerinin hep yüzünde olduğunu, gözlerin altında kuyular, kova kova su çekiyormuşsun, bilmedim, üzerimde toprak, üzerinde çeşit çeşit hayvan yürüyordu, ayak sesleri patlatmış olsa gerek kulak zarımı, hıçkıra hıçkıra devriyeler atıyormuş parmakların saçlarında, duymadım. elimde ağır metal parçalar, uzvum olmuş, ellerin her saniye vurdukça uçlarına bana uzanırmış, haberim bile yok, burada her gün aynı haber : dün bitti, bir şey bilmediğimizden, kızma, inan, bu beş para etmez kasaplar ellerimizi makinelerde kıyma ettiğinden, tutmadım...

beni buraya getirdiğinde soğuktan taşlaşmış toprağa basıyordum, kimi gün ayağımın varlığına inanmıyordum. bilinmeyenimiz altındaymış, ayaklarımız varmış, donup direnci kalmayınca asılıp tırmanır, tırmandıkça bizi aşağı gömerlermiş. yerin altında bunca aydır çipil gözlü kabuğu nasır bir havuç yaşarmış, hiç bir şey görmemiş, duymamış, bunca zaman senin de olduğunu bilememiş, kuğuların boynunda soluduğu kokuyu, dudaklarındaki ölümsüzlük tadını, yanağında parmaklarının pamuk yumuşaklığını hiç unutmamış, senin olduğunu bir an aklından çıkarmayarak başarmış orta yerinden, dizlerinden kırılmamayı, senin de olduğunu nasıl unutmuş, ne olur inan, bir bilsen, hiç suçu yokmuş.

beni buraya bıraktığında ayaz gözlerimizi ortadan ikiye kesiyordu, seninkinde ben, şimdi hasretten eriyecek kapakları, nasıl tütüyor, benimkinde sen. şimdi çiçek açtı ağaçlar, havuç beklermiş, bi başına yeşillerini bekletmiş yukarıda, gel, çek çıkar bu kurtçukların arasından, bu hayvanların ayaklarının altından, yeşilleri at, güzelce temizle, altında en sevdiğin renk, küçük beyaz tavşanım, gözlerin kıpkırmızı, geçecek; dişle!

beni buradan aldığında başka odaları, bütün yatakları, öbür çarşafları yakacağız : gözyaşların alevinde kurusun...

devreden mayıs faturaları-1

2009-07-28T16:38:00.008+03:00

bittiğine göre, başlayabiliriz...

köpeklerin önünde korkudan bir o yana bir bu yana kıçları çatlayana kadar koşuşan, kıpırdayamayan taptaze yeşilliklere taşlaşmış dişlerini defalarca geçiren tavşanlar gördük. yaşarken parıldayan derilerinin pul pul döküldüğünü gördük öldüklerinde, dilleri çatal zehre boğulu, her yeri sürünmekten pisliğe bulanmış, küçücük beyinleri damarlarındaki kristallerle buzlaşmış yılanların. tilkiler gördük kuyrukları öyle haşmetli, yalnız kürkleri üzerlerindeyken kıymetli ve ne kadar küçük oysa kafası, kendileri; götlerindeki kalabalık işte bütün marifetleri. bir sinekler, bir böcekler var, başka yerde bir tanesini gösteremezsiniz, fırın küreği gibi elleri kiminin, kiminin burnu keser sapı, nasıl biçimsiz vücutları, gözleri ne kadar belirsiz. ve bakışları: beynimizde, kalbimizde, iliklerimizde her derece yanıklar bırakmaya çalışırken, bir küçücük kıvılcım bile çakmıyor bebeklerinde, bön ne demek: bu böceklerin suratı, kafamızın üstünde pır pır uçuşuyorlar gün yirmi dört saat, uyku dört, boş durmuyorlar, hep var boş yatak ve sahibinin kafasındalar o zaman. boş durmuyorlar ama ne arıyorlar kulağımızın, ensemizin dibinde, bomboşlar, gelip alnımıza konuyorlar, bir şaplaklık canları, ama alnımıza değerse ömrümüzce tiksineceğimiz kopkoyu pislik sarısı kanları var.

hâlbuki aslında ne güzel buralar, muazzam kuyruğuyla salına salına dolaşan güleç yüzlü tilkiler, minnetsiz, soğukkanlı, uçtan uca gururla doldurulmuş, içindeki ışıltılar derilerinde rengârenk parıldayarak, güneşi bütün bir vadiye, ağaçlardaki şebneme yansıyan zehirsiz yılanlar, oradan oraya zıplayan, incinmiş, küçücük, pırpır yürekleri seke seke şebneme sinmiş kokuları kovalayan tavşanlar, karnını çöpten çıkardığı parçacıklarla güç bela doldururken bile neşe içinde oynaşıp baharın bütün kokularını oradan oraya taşıyan, gözlerinin içi tıka basa kıvılcımlarla aydınlanan, tüyleri her renk, çeşit çeşit, dansları her diyardan köpekler var ve böcekler, kimi türküler şarkılar okuyan yeşiller ortasında, kimi kemanlar çalan rüzgarın ıslığında, kimi ateşler yakıp etrafında dolaşan gecenin krallığında.

ama işte bu yılanlar, tilkiler, tavşan, köpek ve böcekler, hepsi maalesef muzdaripler; öbürkülerden, en çok da kulaklarının kapısında uçuşup, ahenksiz ama ritmik, anlamsız ama kalabalık, onursuz ama kibirli vızıltılarını kafalarının içinde duvardan duvara vurdurmaktan bıkmayan şu biçimsiz sineklerden. bir fiskelik işte aslında canları, ama iğrenmesen, vursan, çıkmaz elimize, ayaklarımıza yapışacak kirli sarı rezil yeşil prangaları...

ne hayvanlar gördük, görmez olaydık; hem ne hayvandılar, kemiklerimizin, beyinlerimizin, yüreklerimizin içindeki kırıklarımıza arkalarındaki koca yağlı et yığınlarını çevirip, insaf olsun bakmadılar. ne oflar çekildi, ne çığlıklar atıldı tozdan topraktan bulutların arkasından, hayret ettik, duymadılar, tamam, hep dik, hep yukardaydı başımız, ama bu kadar mı uzaktık, bu kadar mı alçaktılar.

ne alçaklar gördük, göremediler gözlerimizdeki cümleleri, görmez olaydık, olamadık, dayandık, şimdi bize görünmez olacaklar, yeni gözler bulup, ayaklarında çamurlu lastikler, üzerlerine basacaklar.

kalamayız sizinle çocuklar, üzgünüm, tek söyleyebileceğim, kapatın gözlerinizi, açana kadar geçecek...

ah o kafada ben de olsaydım, abuk mizahlara yol açsaydım...

2009-07-23T18:23:00.008+03:00

“sene 2008. paris’te, türkiye’de önemli bir ajansla birlikte michael jackson ile görüştük. ‘2009 yılı programım dolu halilciğim’ dedi. ‘ama 2010’da ereğli’yi düşünüyorum, alt yapıyı hazırlayabilir misin?’ dedi. ‘sen emret, her şeyi hazırlarız’ dedim. ona, ‘denizin mavisi, ormanın yeşili, güneşin sarısının orijinal renkleri dünyada sadece ereğli’de vardır. ereğli’yi görmeden ölmek, öbür dünyaya eksik gitmek demektir’ dedim. allah rahmet eylesin, jackson aynen şöyle söyledi: ‘festival de benim için önemli değil ama öbür dünyaya eksik gitmek istemiyorum, onun için ereğli’ye geleceğim.’ kader bu, rahmetli oldu. nur içinde yatsın. ama önemli olan ereğli’yi göremedi ve öbür dünyaya eksik gitti.”

halil posbıyık - ereğli belediye başkanı

" sene 93, hatırlaması çok güç, herhal tunalıda, yalan olmasın şimdi, oturuyoz maykılla.daha tam star olmamış, türkiyede yani, rahat takılıyoz. ‘üzüm yiyonmu’ dedim, ‘ yok’ dedi, ‘ayıp olur şimdi kafeye’. ‘nolacak hacım, daha bulamazsın bak, bizim köyün kara üzümü, sen kaybedersin’ dedim, tınmadı, ‘ok birolum sonra bakarız’ falan bişey geveledi. onu mu bekleyecem, ikibuçuk kilo, hepsini ben yedim. diyeceğim o ki, ereğli'yi görse ne olacağıdı ki, cimin üzümü yemiş mi hiç? neyse ölünün arkasından çok da şey etmiyim şimdi…"

birol özdemir, erzincanlı.

vedat okyar vesilesiyle, aykut kocaman üzerine

2009-07-20T14:27:00.014+03:00

vedat okyar'ı kaybettik. futbol camiasının başı sağ olsun. o camiada pek fazla görmediğimiz aklı başında ve edepli ağabeylerden biriydi. yakınlarına sabır diliyorum.

futbol... bir süre önce fenerbahçe taraftarlığını neden bıraktığımı anlatırım bir ara falan yazmıştım.(*) gerçi bir tek bu değil, sonra yazarım dediğim başka şeyler de var, hepsinin notunu aldım... sözüm söz, ama bugün, futbola girdik işte. mevzu basit aslında, 96 yılında fenerbahçe şampiyon oldu. olduk yani. radyo odtü'de spor programı yaparken ben, aykut, oğuz, rıdvan ve parreira'yla röportaj yapmamdan çok kısa süre sonra. programda verdiğimiz hediyeleri sağlayan mağazadan şampiyonluk formam da geldi hatta, koleksiyonumun en değerli iki parçasından biri.

ama hemen sonra "şen ali" oğuz çetin ve aykut kocaman'ı takımdan yolladı. oğuz çetin, fenerbahçe taraftarının imparatoru, ve aykut kocaman, kralı! imparator da üzdü elbet, ama kral... ilk maçında, hafta boyu idman yapmadan 2. yarıda oyuna girip, 0-0'ı 5-0'a taşımıştı 4 golle. dedemin -rahmetli, fanatik galatasaray'lı- neden bu kadar hayıflandığını anlamıştım oğuz-aykut'u fenerin kapmasına. ondan sonra zeki bir futbolcu, çevik bir jimnastikçinin kocaman bir golcü oluşunu izledik yavaş yavaş, yıllarca. daha iyi bir "18 içi gölcüsü" gördük mü, bilmiyorum; altı pastan bile aşırtma gol atan, simoviç'e "nereden girdi o top" dedirten, incecik çalımlarla kıvrıla kıvrıla defansı sersemleten, en fantastik golüne bile abartısız sevinen bir acayip golcü...

ben, futbolcu olarak sevmiştim onu, 14 yaşımda henüz futbol oynarken gelmişti fenerbahçe'ye, sırtıma 11'den başka numara giymedim ondan sonra. özendiğim adamdı işte, gollerine, efendiliğine. onun gibi olmak istiyordum, fenerbahçe'nin efendi, süper golcüsü falan işte. ben olamadım, futbola devam edemedim, kimin suçu bilmem, bilsem de suçudur demem. aykut oldu. hem de efendiliği sonucu, fenerbahçe'den oldu. trabzon'da şampiyonluk getiren golleri atan oğuz ve aykut'u şen ali fenerbahçe'den yolladı. birol özdemir kardeşiniz de o günden sonra, taraftarlık macerasını noktaladı.

sonra... istanbulspor günleri, yardımcı hocalık, son sezonunda oyuncu-menajer (o sezon sadece 200'ler kulübüne girmek için oynadı, 200 golle kariyerini noktaladı.)... ardından teknik direktörlük kariyeri, atatürk'ün sevdiği sporcuyu görmemiz: zeki futbolcu ve çevik jimnastikçimizin, ahlaklı da bir adam olduğunu iyice anlamamız, barış tut'un "kocaman bir adam" kitabıyla, iyice tanımamız.

aykut kocaman üzerine asıl söyleyemek istediklerim ve neden bu kadar "kocaman" olduğunu düşündüğüm, bundan sonra bulacağım ilk geniş zamanda huzurlarınızda olacak efendim.

(*) http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/es-es-es-ki-ki-ki-idmana-3000-imzaya.html

yazıda bahsedilen müşkül durum, anlaşılacağı üzere, aykut'un fenere dönmesi. sen de dön baskısı var, eski takımdaşlardan :)

ankara'm

2009-07-15T16:04:00.014+03:00

20 yaş şiirlerindendir, neredeyse kimseler görmemiştir, okuyun, üzerine konuşurum az... belki...

neden sessizsin böyle hiç olmadığın kadar
gözlerin neden yanar, oysa şimdi sonbahar
sokakların hüzünlü, gönlünde hasret mi var
yeter sustuğun artık, söyle güzel ankara'm.

rüzgarlar neden susar, neye ağlar yağmurlar
kapanmış goncaların, karalanmış bulutlar
ne olmuş göklerine, niye sende matem var,
derdine derman bulam, anlat güzel ankara'm.

buralara bakmıyor ışıl ışıl yıldızlar
sana sırt çevirmişler, kimi arıyor dağlar
kuşlar nere kaçarlar, uzakta biri mi var
istersen ben anlatam, dinle güzel ankara'm

hasret sönmek bilmiyor, güneşin gibi yanar
sonu gelmezmiş gibi kıvrılıp giden yollar
ucunda sevdiğim var, yüreciği kan ağlar
gözü yaşlı kalmaya, bırak gidem ankara'm.

2 kere 2 dört! eh be temmuz, ne pis aysın sen!

2009-07-08T15:59:00.019+03:00

2 temmuz sivas'ı atlamadık ama, 4 temmuz abd'yi atladık.

biri ülkemizin en büyük facialarından, diğeri ise dünyamızın...

en talihsiz anlarından...

white man came across the sea
brought us pain and misery
killed our tribes killed our creed
took our game for his own need

we fought him hard
we fought him well
out on the plains we gave him hell
but many came too much for cree
oh will we ever be set free?
...
run to the hills
run for your lives(*)

(*) iron maiden, run to the hills: http://www.lyricsfreak.com/i/iron+maiden/run+to+the+hills_20068026.html

açıklayacağım demiştim yiğidim...

2009-07-06T21:20:00.013+03:00

bir önceki resim, kabul edilerbilirdi, köpek ve panda aşkı.(*) fil ile panda olunca, akıl almıyor. neyse ki burada durum o değil. habere göre, tayland halkının bütün ilgisi chiang mai hayvanat bahçesindeki anne ve bebek pandaya yönelince, ülkenin simgesi olan fillerin unutulmaması için, pandalar gibi boyanıp bir yürüyüş düzenlenmiş.(**)
fikir sahibini buradan gıyabında tebrik etmek istiyorum. kanımca etkili olacaktır bu eylem. bu kanıya varmamdaki temel hareket noktam, ülkemizin simgelerinden birine dönüşmek üzere olan yobazların, sahtekarların, ahlaksızların, hırsız, uğursuz rüzgâr güllerinin, kavram çok ilgi çekince hep birlikte "demokrasi havarisi" gibi boyanıp ortalığa fırladığında gördüğü ilgidir.

ha, en az bir tane de ekonomist gibi boyanmış maymun var bildiğim. maymun dedim diye şimdi hemen yanlış anlaşılma olmasın, haşa!

(*) http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/bambu-kemiren-kopek-cin-mal.html

(**) http://www.reuters.com/article/RCOMUS_LIFE/idUSRTR252DP

kızma yiğit!

2009-07-03T13:33:00.003+03:00

açıklayabilirim...

sivas 2 temmuz 1993 - 3 (ben sustum... onlar konuşsun)

2009-07-02T16:47:00.021+03:00

kurtulamayanlar...

ölümü tastamam ezberledim de geldim,
dilimde bu buruk türkü tadıyla
bilmem ki burdan nereye giderim.
...
sonunda kendime bir top yangın edindim,
soluğumla besledim dudağımın ucunda.
ömrümün külüydü savrulan hep ardımda...
metin altıok

cahil değil hakikatı bilirim
ölü gider sağ olarak gelirim
muhlis akarsu

bir yaz günü oldu bunlar
gri yağmurlar yağıyordu
çekildi bütün kılıçlar
ben bir yanda rakip hayat
behçet aysan

"bir insan olarak her türlü güzelliği koruma sorumluluğunu taşıyorum"
asım bezirci

(karikatür: asaf koçak)

"yargılanamayanlar"...

"halkla (oteli kuşatanları kastediyor) polisi karşı karşıya getirmeyin... olayda ağır tahrik var. çatışma yok. otel yangınında can kaybı var." (süleyman demirel - dönemin cumhurbaşkanı )

"çok şükür, otel dışındaki halkımız bu yangından zarar görmemiştir!.. halktan kimsenin burnu kanamamıştır ve ölenler de çıkan yangından boğularak ölmüşlerdir." (tansu çiller – dönemin başbakanı)

"bir defa şöyle bir fatiha okuyalım. sonra şunların ruhuna el fatiha diyelim." (rpli belediye başkanı temel karamollaoğlu)

"olayın büyütülmesini doğru bulmuyorum... bir futbol maçında da bu kadar insan ölebilirdi." (dönemin muhalefet lideri mesut yılmaz)

"gereksiz bir konuşma sonunda çıkan olay, solcularla dinciler arasındaki çekişmeye dönüşüyor. bunu önlemek lazım. insan dinsiz olabilir. ama bunu ilan etmenin gereği yok." (kenan evren)

ve susamayan:

"insan vicdansız olabilir. ama bunu inkar etmenin alemi yok!" (birol özdemir)

sivas 2 temmuz 1993 - 2

2009-07-02T16:27:00.012+03:00

33 sanık idam, 14 sanık 15 yıla kadar değişen hapis cezası aldı. yargıtay hapis cezalarını onadı, 33 idam cezasını ise usül eksikliklerinden bozdu.

şubat 1999'da usül eksikliklerinin giderilmesi için başlayan yargılama sonucunda dgm, 33 sanığı yeniden idam cezasına çarptırıldı. (haziran 2000)

2002'de idam cezasının kaldırılmasıyla idam hükümlülerinin cezaları müebbet ağır hapise çevrildi. sanıkların avukatlığını refahyol iktidarının adalet bakanı şevket kazan üstlendi, bakanlığı sırasında onları hapishanede ziyaret etti.

zamanla sanık sayısı 33'e düştü. olayın kilit isimlerinden dönemin sivas belediye meclisi üyesi cafer erçakmak ve yargıtay'ın 97'deki bozma kararından sonra firar eden 8 sanık yakalanamadı..

sivas 2 temmuz 1993 - 1

2009-07-02T15:51:00.009+03:00

söz verdim, tutamam. blogumu okuyanlara ayıp, biliyorum, ama bugünü atlarsam, daha ayıp. affedin...
kayıplar:

behçet sefa aysan, yeşim özkan, nurcan şahin, muhibe akarsu, muhlis akarsu, murat gündüz, handan metin, ahmet özyurt, huriye özkan, inci türk, özlem şahin, yasemin sivri asuman sivri, uğur kaynar, sehergül ateş, gülender akça, gülsün karababa, mehmet atay, hasret gültekin, serkan doğan, muammer çiçek, belkıs çakır, asaf koçak, edibe suları ağbaba, menekşe kaya, koray kaya, serpil çanik, erdal ayrancı, asım bezirci, sait metin, carina cuanna thuıjs, nesimi çimen, metin altıok, kenan yılmaz, ahmet öztürk

yaralı kurtulanlar:

aziz nesin, oktay samur, lütfiye aydın, kadir ardıç, cafer can aydın, ahmet bayram, aydoğan yavaşlı, faruk yalçın, melahat yavaşlı, h.ibrahim darbiçer, kamber çakır, ahmet yapar, lütfi kaleli, şaban yılmaz, serdar doğan, selahattin özaslan, gülay şahin, nurettin darıka, makbule çimen, sabri kangal, nuray özkan, birsen gündüz, bülent daylaşlı, mustafa göktekin, faruk daylaşlı,turan keser, bedia atmaca, erkan kılıç, şadiye tanış, inci şener, nevzat çiğdamlı, ali sertaş, ünal altunay, çiğdem gülhan, ali uygur, mecit ünal, hasan yıldırım, hidayet özden, a. turan onak, solmaz yılmaz, mustafa kaya, zülali bilgin, erdal koç, seyit inat, rukiye güler, ersin güren, adem şahin, salim cebenay, ercan develi

yara almadan kurtulanlar:

arif sağ, neval oğan, yıldız sağ, tuncay yılmaz, murtaza demir, demet ışık, ali çağan, elif dumanlı, haydar ünal, murat kılıç, yüksel yıldırım, iclal karakuş ali balkız, ertan kartal, ali baştuğ, ali rıza koçyiğit, ali doğan, mustafa türkan, ayben kop, rıza aydoğmuş, ali yüce, mehmet aydoğmuş, nimet yüce, deniz hunar, celal yıldız, ferhun ateş, nurhan metin, cevat geray, cem celasun, gülsen geray, zerrin taşpınar, olgun şensoy, mehtap yücel, nuray özkan, hülya kaderoğlu, cevat üstün, battal pehlivan, hidayet karakuş, türkân pehlivan, i. cem erseven

bir de kurumlar var tabii...

2009-07-01T01:51:00.040+03:00

adamların hızına yetişemiyorum derken, gazeteye göz atıp yatayım dedim, vay sen misin:

rtük izleme ve değerlendirme dairesi, 18 haziran gecesi yayınlanan bölümde ‘’bihter ile behlül’ün sevişme sahnesinin çok ateşli olduğunu’’ öne sürerek, kanal d ve diziye ceza verilmesini istedi...
...sevişme sahnesinin, türk aile yapısına ve toplumun milli ve manevi değerlerine uygun olmadığı öne sürülerek şöyle denildi: "...behlül ile, amcasının eşi olan bihter arasında, 5 dakika 30 saniye süren ateşli bir sevişme sahnesi yayınlanmıştır... behlül’ün yengesi rolündeki bihter ile yasak aşkının, türk aile yapısına aykırı olduğu ve sevişme sahnesinin aşırı ölçüsüzlüğü vurgulanmıştır... toplumsal değerler göz ardı edilerek, utanma ve sıkılma duygularını harekete geçirmektedir. çarpık ilişkiler aile kurumunu yıpratarak onarılması güç tahribatlara yol açmaktadır’’
29/06/2009-radikal
şimdi... behlül, amcasının karısını düdüklüyor. ama aşkından yapıyor bunu, yanlış anlaşılma olmasın. eyvallah rütüğüm, haklısın diyeceğim ama, dizide bu yasak aşk uzun süredir işlenmiş. düdük görüntüsü gelene kadar aile yapımıza uygunmuş ki ses etmemişsin. o zaman, belki de asıl meselen şu vurgudadır: "ateşli ve aşırı ölçüsüz beş buçuk dakikalık sevişme..."

bu anlaşılabilir işte, zira sanırım türk aile yapısına uygun sevişme, ölçülü -tam olarak neyin ölçüsünün peşinde abiler, onu da anlamadım ya-, buz gibi ve aşağı yukarı 70-80 saniye.

"tık tık tık, eyi günler... hepsi bu..."

siyaset, futbol, magazin derken,hürriyet gibi olacak blog, güya birol özdemir edebiyat yapacaktı...

söz, bundan sonraki ilk yazı edebi unsurlar taşıyacak :))

lagara lugara çay sigara

2009-06-30T22:44:00.017+03:00

"chp genel başkanı deniz baykal'ın 12 eylül darbecilerinin yargılanması gerektiği yönündeki açıklamalarını da değerlendiren erdoğan, "bu tür sulu şakalara da biz gelmeyiz. biz ciddi yaklaşımlar bekliyoruz." dedi..."

sulu şakalara gelmem. silivri dersen başka; kuru-sulu karıştırıp, seçiyorum oh,oh... sefam olsun!

***
gazetecilerin sorularını yanıtlayan cindoruk, ''anayasa'nın geçici 15. maddesinin kaldırılması teklifini erdoğan 'sulu şaka' olarak değerlendirdi. bunu, siz nasıl değerlendiriyorsunuz?'' şeklindeki soru üzerine, ''sulu şaka tabirini anlayamadım. sulu şaka ne demek, şakanın kurusu nasıl olur, onu bilemiyorum'' dedi.

emanetçisi, demirel'i aratmamış, hiçbir şey söylemeden, şahane vaziyetlemiş.

***
"artık halktan birisiyim, bir şey söylememek için bir şey söylersem bana uymuyor, bir şey söylesem başkalarına uymaz, yanlış anlaşılır, bu nedenle bu konuda konuşmak, bir değerlendirme yapmak istemiyorum” diyen unakıtan, ‘görevden ayrıldıktan sonra başbakan’la görüşüyor musunuz?’ sorusunu şöyle yanıtladı: “televizyondan izliyorum kendisini, grup toplantılarına falan gidiyorum. tabii kendisi çok meşgul...”

ne söylese ne oluyormuş??? hala ne söylediği anlaşılmıyor, tek anladığım, küsmüş az...

***
"beni yargılamak mı istiyorsunuz? buyurun gidip halka sorun. bir referandum yapın. evren paşa yargılansın mı diye sorun. eğer halk 'evet yargılansın' derse, milletimin önünde herkese söz veriyorum. bu işi yargıya bırakmam. intihar ederim." ve takiben "12 eylül harekátını, tsk'nın bütün mensupları uyguladı. haydi şimdi hepsini yargılayın."

"hepicüünü yargılayın o zaman banene banene..."

bak bak. yaş 92 ama hala cin torbası maaşallah... yargılamayalım madem, bekleyelim!

***

kamer genç, kenan evren'in 'intihar ederim' sözlerine ise; "boşuna milleti umutlandırma. beklentiye sokma. edeceksen hemen bugün intihar et. bekleme" diye karşılık verdi.

bir defa da "sen konuşma tayyip gelsin" dediydi mecliste. kamersiz düğün olmaz, hastasıyız hastalığın :)

geceyarısı yapılan, askerlerin yargılamasıyla ilgili değişiklikle ilgili de şöyle demiş kamer abi:

"ben olsaydım geçmezdi. ben olmadığım zamanlar çok keyfilik oluyor". hastasıyız demiş mi idim?

hızlarına yetişilmez...

2009-06-30T18:38:00.029+03:00

siyasiler. başta rte ve kankileri... facebook videolarından(*) birinde abdullah gül gecikecek diye "şehirlerarası" karayolunun kapatıldığı, konvoyun 200km. hızla ankara'ya eski bayındırlık bakanı ergezen’in oğlunun nikâhına yetişmeye çalıştığı -kanal d-haberi dönüyordu. ankara-adana, ankara-konya ve konya-karaman karayolunu kapatmışlar, yoldakileri de benzinliklere falan tıkıştırıp saatlerce bekletmişler... şöyle bir de diyalog geçiyor haber videosunda polisin biriyle vatandaşın biri arasında:

v: kimi bekliyoruz memur bey
p: cumhurbaşkanını
v: nereden geliyor?
p: konya'dan.
v: konya'dan mı? peki bu yol niye kesiliyor böyle?
p: hayırdır,hesap mı soruyorsun?

bu konuda yazacaklarım vardı, istanbul yollarına kaynadı. her gün mesaili köşe yazarı gibi yazamayınca, mümkün değil hızlarına yetişmek. "bu ne lan?!" derken öte yandan öbürü bir bomba patlatıyor, "o değil de asıl bu ne lan!!?" diye kalakalıyor insan.
artık yetişemediğimde, arada sırada, ya kısacık notlarla, ya da belki hiç yorum yapmadan kulağıma takılan-gözüme çarpan özlü sözleri aktaracağım buraya "böyük"lerimizden. özel durumlarla özel ilgilenme hakkım saklı. bu gece ayakta kalırsam biraz, geride kalan hafta aklımda kalanları yazacağım. olmadı yarın... hesap mı soracaksınız???

(*)http://www.facebook.com/video/video.php?v=1158302643617&ref=nf

es es es, ki ki ki! idmana 3000, imzaya 5000 kişi!

2009-06-28T17:13:00.028+03:00

transfer gündeminden uzak kaldım, rte, yiğit, maykıl derken... "seksenlerin çocuğu, kofti muhalif, fitbolcu birol özdemir" uyurken, ümit karan es-es formasını giyiverdi.

kendimi bildi bileli sıkı bir futbolseverim. fenerbahçe taraftarı idim, hem de fanatiğe yakın. 95–96 sezonu bittikten kısa bir süre sonra, takım tutmayı bıraktım. hala gizli fenerli olduğumu düşünen çok arkadaşım var, ama doğrusu şu: 100. yılında bjk fb'yi yenerek şampiyonluğa iyice yaklaşırken, sergen'in golünde ayağa fırlamıştım. o gün işte, şüphem kalmamıştı; artık bana kim sempatik geliyorsa, o kazansın istiyordum.
fakat iki senedir, minimum düzeyde de olsa yeniden taraftarım. kulüplerde futbol oynadım bir süre ve es-es'le başlamıştım, 84-85'te. fb'yi tutarken ikinci takımımdı haliyle, şimdi es-es'liyim yine, bu sezon yıllar sonra ilk defa maça bile gittim.

(saracoğlu'nda 3-0 yenilirken, "şimşekler" diye bağırıyorduk hala.)

ümit karan sevdiğim bir sporcu tipi değil ama olabilecek en fantastik golleri atmak için sürekli denemeler yaptığı -ve tutturduğunda gerçekten muhteşem olduğu- için, istiyorum ki golleri hep o atsın. düz gol atamayan, "spektaküler" denilenleri seven bir golcü, eli-kolu ve ağzı durmayan, yere her düşüşünde ölümden dönen, "fair play"den nasibini pek alamamış bir futbolcu. umarım başarılı olur, rıza hoca'nın işi de zor...

şimdi, fb aşkımı bitiren şeyin ne olduğunu bilen eş dost soracak: “e sen şundan şundan 20 yıl tuttuğun feneri bıraktın, şimdi unakıtan destekli, dalgıç karan'lı es-es'i nasıl tutuyorsun?” biliyorum, perhiz-lahana gibi ama, antalya maçının "antrenmanını" izlemeye tribüne 3000 kişi doluşan es-es taraftarı, ümit karan'ın imzasını da 5000 kişi olarak izledi. bunun gibi diğer sebeplerle seviyorum işte es-es'i...

söz konusu sebepler ve hazır girişmişken fenerbahçe’yi terk sebebim -ve hatta bu konuda şu aralar içinde kaldığım müşkül durum- hakkında uzunca bir şeyler yazacağım ilk fırsatta.

Michael Joseph Jackson

2009-06-27T14:26:00.017+03:00

kıt zekalı öğretmenimiz, abuk bombalarına bir yenisini eklemişti, yıllığımıza girmişti: "insan kendine kötü der mi. maykıl ceksın diyor, adam ay em bed diyor yahu!" muhtemelen, türk gençliğinin yozlaşmasındaki en önemli etkenlerden biri olduğunu düşünüyordu onun, bizi de, kültürümüzü de ondan korumaya çalışıyordu. bu da muhtemelen hemen hepimizin "moonwalker" olmaya çalışmamızdandı bir dönem, sol el pipi üzerinde, sağ el havada öylece durmamızdan bazen, bazen de oynaya oynaya "enikeçyu wokkin, enikeçyu wokkin" diye kriminal kriminal dolaşmamızdan ortaokul koridorlarında.

"annie are you ok? so, annie are you ok, are you ok, annie!"

birol özdemir kardeşiniz 12–13 yaşında pipisini tutarak hesapta onu taklit ediyordu, o ise 11 yaşında babasının kurduğu grupta kardeşleriyle beraber sahnedeydi, ben doğmazdan evvel. 82'de thriller’la beraber efsane de yola çıktı. tüm şarkıları içinde hep ve hala en sevdiğim ikisi bu albümdeydi, beat it, ve ilk defa "moonwalk" yaptığı "billie jean". tüm zamanların en çok satan albümü oldu, thriller klibi bile video kaset olarak satış rekoru kırdı, doğruluğundan emin değilim ama mtv'nin yayınladığı ilk "zenci sanatçı" klibi bir şey de okumuştum sanki.

"you wanna stay alive, better do what you can, so beat it, just beat it..."

sonra bir gün kendisine "bad", diana'ya (ross) "dirty" deyiverdi. dianayla, benim üçlümü tamamlamış oldu, maykılsa bambaşkaydı: rengi beyazlaşmış, yüzünün şekli değişmişti. onu savunanlar hasta olduğunu söylüyor, çoğunluk ise zenci olmaktan utandığı, beyaz olmaya çalıştığını söylüyor, ve "hasta!" diyordu. bundan sonra "dangerous", bir çok sosyal ödül ve sansasyonlar geldi. fon kurdu, neverland yaptı, arada buraya da uğradı. çocuklar için kurduğunu söylemişti her ikisini, ama çocuk istismarı suçlamasıyla tutuklanıp tutuklanıp salıveriliyor, bebeğini pencereden sarkıtıyordu, "atacaktı" diyorlardı, "görmek istediler, kırmadım" diyordu.

"when you say bed, you are thinking sexual, they make that sexual. it's not sexual. we're going to sleep, i tuck them in and i put a little music on and when it's story time i read a book."

yıllarca her şeyi konuşuldu; müziği, şovları, sansasyonları. geçtiğimiz perşembe günü öldü. ben aslında, bazı rock sayılabilecek şarkılarını seven, kafayı sıyırdıkça sıyırdığını, ne yapacağını bilmez halde bir ucubeye dönüştüğünü düşünenlerdenim. “pepsi reklamında saçları yaktıydı, ardından kafayı kompil yaktı” diyordum, "halbuki ne güzeldi başta, şarkıları da dansları da, kendisi de."

çarşamba günü soran olsa "ölse?" diye, "çok da fifi!" derdim. ama şimdi ilginç, çok canım sıkıldı. bizler için gerçekten çok da fark etmezmiş, siyah ya da beyaz. alem popsa, kral oymuş hakikaten. bu hıza, uzun bile yaşadı sanki, canımı sıkan şeyin ne olduğunu düşününce, bir tek şey bulabildim: çocukluğumuz ölmüş gibi... "la toyayla maykıl aynı kişiymiş olm aslında, dikkat et bak hiç beraber görmüyoruz" diye bir geyiğimiz vardı eskiden, bir yenisi başlar tahminimce, herkes için yapıldıysa, onun için kesin yapılacaktır: "maykıl ceksın ölmemiş olm, bozcaada'da bar işletiyomuş..."

"if you're thinkin of being my brother it dont matter if you're black or white "

bu vesileyle madonna'ya uzun ömürler diliyorum. kendim için istiyorum bunu!

gene istanbul

2009-06-24T12:44:00.002+03:00

ege sağ olsun, ayda bir gelişimiz otomatikleşti. akşam 21:30, beyoğlu, old city comedy club. beklerim efendim, buyrun beraber gülelim:

http://www.facebook.com/event.php?eid=79329747682&ref=mf

geçiyordum uğradım

2009-06-23T14:37:00.007+03:00

biliyor musun, ben aslında
geçiyordum uğradım,
ne var, ne yok diye.

hallerini sevmişim
hatrını sorayım istedim; bir kahvelik,
kırk yıllığına.

biliyor musun, aşk,
aslında
zırt pırt geçiyormuş buradan,
iyi etti, uğradı
ben de onu arıyordum;
ayıp değil ya, ne var bunda
bu kadarcık hatrım yokmuş diyordum tam,
halleri bi tuhaf
tam yatacaktım onla bunla,
kalp kalbe karşıymış;
çıkageldi.

bambu kemiren köpek (çin malı)

2009-06-22T16:25:00.009+03:00

önerimi ciddiye alıp çin'e panda yakalamaya/pompalamaya koşan insan evladı olur mu diye korkmuştum evrimle ve türlerle ilgili kafamda uçuşanları yazarken.(*)

oysa görünen o ki, geç bile kalmışız... türler arası gen alışverişi hız kesmeden devam ediyor, pandaların nesli tükenmeye doğru gitse de, "pandamsı" tür varlığını bir şekilde devam ettireceğini ortaya koyuyor...

"gözler aynı anne..."

(*)http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/evrim-ve-bitmeyen-cagrsmlar-dunyas.html

ege kayacan - şahsi şov

2009-06-19T15:50:00.009+03:00

giderek şahane şova dönüştü. her seferinde daha çok gülüyorum, her seferinde yeni bir şeylere. mesela geçen çarşamba if'te bir tek "cefırsın cinayeti", gözlerimden yaş gelip şakaklarımın ağrımasına yetti.

hala izlememiş olanlar, önümüzdeki çarşamba istanbul gösterisini kaçırmasınlar diyorum ben. 24 haziran gece, saat 21:30 gibi, old city comedy club, beyoğlu. herhalde orada olurum ben gene. ankara-istanbul dediğin de, git-gel altı saat zati.

detay bilgi: http://www.facebook.com/pages/Ege-Kayacan/33823908497

evrim ve bitmeyen çağrışımlar dünyası

2009-06-16T17:18:00.008+03:00

yakından tanıyanlar biliyor, birol özdemir, takıldı mı takılır…

maymundan gelmiş olabilir miyiz bilmiyorum, eğer öyleyse götüne döneceğimiz kesin bu gidişle derdim, ta ki önceki yazıyı yazdıran haberi okuyana dek. şimdi farklı düşünüyorum, avusturalyalılar koyuna, başkaları domuza, daha başkaları başka yere doğru gidiyor da olabilir, bizler de tahminen eşeğe, bu hızla “gen alışverişine” devam edersek. maymundan geldik, yunuslarla dost hayatı yaşıyoruz, kaplumbağanın sırtında eşeğe basıyoruz! (*)

ama bardağın yarısı da dolu: ege’nin(**) derdi çözülebilir böylece, tam değilse de. pandaların nesli tükeniyor madem, toplansın bm, alsın kararı, avusturalyalısı türkü japonu amerikanı, hep beraber girişelim pandaya… en azından bin yıllar sonra pandamsı bir tür devam eder?

(*) maymunla aynı anda da gelseydik... daha zevkli olur muydu ki?…
(**) http://www.egekayacan.com/ ve http://www.facebook.com/pages/Ege-Kayacan/33823908497?ref=mf

fotoğraf: http://images.artnet.com/artwork_images_796_218209_jeff-koons.jpg

yiğit bulut penceresi ve evrim

2009-06-16T16:57:00.014+03:00

ntv haberine göre “evrim sürecinde, insan ve şempanze 6.3 ila 5.3 milyon yıl önce birbirinden ayrılmaya” başlamış.” (*)

evrim süreci falan dese de bu haber, genç dahimiz yiğit bulut tarafından evrim kuramını çürütmek için oluşturulan “matkap-delik-menteşe-pencere” tezine(**) bilim adamlarından ciddi bir katkı geldiğini ortaya koyuyor.

“bu ayrılık, her iki cinsin birbirinden gen almasını engellemedi, yani insanla maymun tarihte uzun bir süre birbirleriyle çiftleşti” demiş bilim adamları. çok mantıklı: insanoğlu hala aynı zaten, denk gelen türle... yiğidimin tezi de bir mantığa oturmak üzere şimdi, en azından verdiği örnekteki matkabın bizde, menteşenin şempanzede olduğunu, vidanın deliğe nasıl geçtiğini anladık. pencereyi beraber yapmışız…

- kendi kendine olur mu lan hiç zaten?

(*) http://arsiv.ntvmsnbc.com/news/373556.asp
(**) bu tez ve “gelinlik kız-olasılıksız koca” tezi için: http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/canllar-cldrms-olmal.html

hazırcevap

2009-06-16T10:43:00.003+03:00

keşke,
hazır olsaydı bütün cevaplarım...
hem o zaman
hiç öğrenmemiş olurdum bu sözcüğü;
keşke!

canlılar çıldırmış olmalı

2009-06-15T10:42:00.023+03:00

coşmuş ki ne coşmuş
her sözüne "dostlar" diye başlayan ekonomist tarihçi sosyolog filozof kankamız yiğit bulut, şimdi de fizik-kimya-biyoloji-matematik alanlarındaki dehasını bizlerle paylaştı, evrim kuramının saçmalığını ispatladı. sağ olsun, var olsun, kabus bitti!

bilirkişinin evrimi
kendisi daha önce türkler’in anadolu'ya '1071'de geldi' propagandasının 'kara bir yalan' olduğu ve aslında 5000 yıldır anadolu’da olduğumuzu ve 500 yıllık osmanlı’nın padişahın ermeni danışmanlarının etkisiyle, fransız ve yahudi kökenli avrupa bankerlerinin eline düşüp 20 yılda finansal olarak çöktüğünü açıklayarak türk tarihine kesin bir netlik sağlamıştı. bir ara uluslararası ilişkiler uzmanlığını -pis pis- konuşturup “şerefsiz rasmussen” diyerek bizlere batının çifte standardını gösterdi, her ne kadar şerfsiz batı ve rasmussen sözlerini taksim-kasımpaşa hattında değerlendirdiyse de. şimdi daha da geliştirdi ki kendisini, insanlık tarihini pas geçip, varoluşu çözüverdi. üstelik 150 yıldır bu işlerle uğraşan, evrim teorisinin doğruluğu-yanlışlığı, eksiği-gediği üzerine çabalayan bilim adamlarına tokat gibi dersler vererek…

az fizik az matematik, işte benim bulut yiğit
aşağıya bağlantı olarak vereceğim yazılarının ilkinde yolda rastladığı teyzenin torununun istediği özelliklerde bir erkeği bulmasının 1/440.000 olduğunu matematiksel olarak önümüze seriyor! eh hadi tam değil de biraz olsun istedikleri dersek, 1/50.000 oluyormuş bu ihtimal. “matematik bilimi kesin olarak bu sonuçları veriyor" ve takiben “ama bir de gerçek var: matematik olmaz der ama mucize gibi bir anda oluverir!” diye bağlıyor hoca.

ikinci yazısına buraya göndermeyle girip, “çalışır halde matkap düşse, aynı yere bir de menteşe düşse…” falan diyor, “bir delik ve yanına bir menteşe takılması ihtimali 10 binde 1!” diye onu da hesaplayıveriyor. bunu da, “biraz “matematik” bilen, evrim gibi bir “saçmalığa” asla inanamaz! bana kendi başına “oluşan tek bir pencere” gösterin, ben de inanacağım!” diye bağlıyor. ve bu "çok basit" veriler ışığında, ünlemle de olsa, bize soruyor: “sizce evrim” sonucu “bu hale gelmemiz” mümkün mü!”. bunu yapmadan önce elektron yapısını da üstün fizik bilgisiyle -ama sağ olsun bizim anlayabileceğimiz basitlikte- şöyle bir inceleyiveriyor.

birol özdemir algısı:
arkadaşın "bilirim" yaklaşımının “her bok, en çok” durumunda olması beni benden alıyor. kendisi “biraz” matematik bildiğinden saçmalık olarak görüyor belki evrimi. çünkü “biraz daha” bilen binlerce bilim adamı, bir kısmı eksik bulmakla beraber, bu kuramı 150 yıldır hala inceliyor, üzerinde çalışıyor, olmayacak duaya amin diyor küçük beyinleriyle ona göre.

ben bu kuramla ilgili “olabilir tabii” diyorum bu arada, herhangi bir din bana akılcı gelmeyen her şeyi açıklasa keşke dediğim gibi, bilim de her şeyi açıklasın istiyorum. ama yiğidonun “evrimle bu hale gelmemiz mümkün mü” sorusuna kıt matematik bilgimle cevabım şudur: ben bilmem, “beyin” bilir! sen de bilmen yani muhtemelen... çaktın köfteyi?

http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=240176&Categoryid=4&wid=150
http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=240538&Categoryid=4&wid=150
http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=240912&Categoryid=4&wid=150
http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=241031&Categoryid=4&wid=150
http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=241527&Categoryid=4&wid=150

soğuk sokak

2009-06-14T13:02:00.010+03:00

sokaklar soğuk
ben seni sokaklar kadar
ne kadar üşüsem,
gene isterim
bitmesin isterim
karanlık da olsa,
ama geceye karşı bir yandan
isterim ki bir şey,
güneş gibi,
bir sevgilim vardı,
onun gibi.

fotoğraf: http://wvs.topleftpixel.com/07/02/15/

aylin aslım - facebook

2009-06-13T18:28:00.010+03:00

pek çok kişi ziyaret etmiş canını seven kaçsınla ilgili küçük yazıyı.
aylin aslım ve yeni albümü ile ilgili daha fazlası için:
http://www.aylinonline.com/
http://www.myspace.com/aylinaslim

ve facebook kullanıyorsanız:
http://www.facebook.com/pages/Aylin-Aslm/9864965682
http://www.facebook.com/group.php?gid=6696437201

canını seven kaçsın!

2009-06-12T18:19:00.010+03:00

aylin aslım. yeni albüm geldi, birol özdemir hemen aldı!

henüz sadece bir iki tur döndürdüm kafada, dolayısıyla söyleyeceğim şudur şimdilik: derhal edinin(*). parçaları birkaç sefer dinleyip sindirdikten sonra üzerine biraz daha söz söyleyeceğim, ama şimdilik şununla yetinelim:

gel,

köşeleri tutmadan gel

pisliğe batmadan çamura yatmadan gel,

gel, bileğinin hakkıyla gel

kimsenin altına yatmadan üstüne basmadan gel...

(albümün 1. parçası "sen mi"..tamamını dinlemek için: http://www.myspace.com/aylinaslim)

(*) edinin dediğim, internete dadanıp beleşe indirmeyin, gidip alıverin ki yine yapsın albüm, yine dinleyelim... hepsi burada'da 10,7, D&R webde 12, piyasada 14 lira.

http://www.hepsiburada.com/aylin-aslim-canini-seven-kacsin/productDetails.aspx?categoryid=10760&productid=music886975518821

http://www.dr.com.tr/Product.aspx?pid=0000000283951

yüzümüzü güldüren başbakan neden akbulut?

2009-06-11T12:38:00.023+03:00

1. yıldırım akbulut:

“rusya trt"sine teşekkür ettiği, arşivdeki evrakların imha edilmesiyle ilgili "birer fotokopisini çekin bilahare yakın" dediği rivayet edilen şahane insan. uzunca bir süre bildiğiniz bütün temel, sarışın, saf fıkralarındaki öznelerin yerini almıştı ismi. televizyonda kendisine atfedilen bu fıkralardan anlatacak kadar da ferah bir adamdı ama ve ilginçtir, yaklaşık 2 sene süren iktidarında(!) son yılların en istikrarlı dönemi yaşanmış ve ekonomi büyüme rekoru kırmıştı sanırım, son 20 yılda iç borç ve kamu borç yükünün en az olduğu dönem de onun dönemiymiş.

leman dergisi sonradan kapak yapmıştı kendisini şu ifadeyle:

"YETER ARTIK, YILDO'YU İSTİYORUZ! Hiç olmazsa yüzümüz gülüyordu..."

20 yıl geçti, değişen bir şey yok. görünen o ki: hala yüzümüz gülmüyor, hala onu istiyoruz. ankette birinci, gönüllerde bir inci!

2. tansu "uçuran" çiller:

ilk kadın başbakanımız. kocasına soy ismini vermişti. kocası da ona "uçuran"ı verdiğinden olacak, uçuyor, uçuyor, uçuruyordu. istikrarla hemen her konuşmasında yüzümüzü güldürmeyi başardığından, ankette akbulut'a yaklaşabilen tek isim oldu. benim performans birincimdir. zabıtaya "merhaba asker" diye seslenmiş, aliyev'e ali bey, karabük'e karagümrük, afyonkarahisara şebinkarahisar, boğazlıyan yerine boğazlanan kaymakam, göktürk yerine gökhun yazıtları ve hatta samsunlulara " merhaba antalya!" demiş, ezan kursu, ramazan sesleri, kıbrıs rus kesimi, çekici güç, zeytinburunlular gibi ince kelime oyunlarıyla neşemize neşe katmıştır. zaten il olan sivas'ı il, büyük şehir olan samsun'u büyük şehir yapmak istemesi bir yana, trabzon'u akdeniz'in incisi yapmak isteyecek kadar da ileri görüşlüdür (ödev: küresel ısınmanın trabzon ve akdeniz'e etkileri.) bir yandan ekonomiyi düzeltmek için "becelleşirken", kutladığı bayramın ramazan değil kurban bayramı olduğu hatırlatıldığında "mübarek ramazan bayramınızı olmasa da, en az onun kadar mübarek kurban bayramınızı kutlarım" diyecek kadar özenlidir manevi değerlere karşı. vatandaşlarınaysa, "cenabı allahı emanet", “bıdığını” ise “kurban” edecek kadar güvenir. "taocu" dediği mesut yılmaz'a "iktidarsızdır" da demiş, durumu dengelemiş ve onu bile güldürebilmiş, yalovalılara 77. il olacaklarını müjdelerkense derin matematiğe saplanmıştır. (*)

kariyerinin zirvesi, ali poyrazoğlu'nun okuduğu , anıtkabir özel defterindeki yazısıdır kuşkusuz:
"yüce önder ulu ve büyük Atam! DYP'nin 14. yılını idrak ediyoruz. (sonra 14'ün üstünü karalamış, 15. yapmış) Laik Türkiye Cumhuriyeti'nin ve demokrasinin bekçileri olarak 16. yılımızda huzurundayız... Davamız yarım asırlık yani 65 yıllık bir davadır. Milliyetçilik ve çağdaşlık yolunda yarım asırdır yani tam 40 yıldır yürüyoruz… bu ülkenin çimentosu olmanın sevinci içindeyiz. Biz bu ülkenin çimentosuyuz. Bizimle tuğlaları yapıştıracaklar, duvar örecekler, bina yapacaklar, içimize giricekler… ilkelerinin ışığı altında partimizin 17. yılını kutluyor saygılar sunuyorum. Görüşmek üzere"
görüşmek üzere! saygılar!

3. süleyman demirel:
çiller'i yıldız yapan babamız. alanında bir rekor sahibi olabilir, 7 sene yasaklı kalmış, bir o kadar cumhurbaşkanlığı yapmış, tam 7 hükümet kurmuştur. "nerde gaamıştık", "vaa mı bunun başka izah tarzı" kalıpları, hatta sadece "binaenaleyh" sözüyle bile çok geniş kitleye etrafını güldürme imkanı tanımıştır. (utana sıkıla itiraf: birol özdemir dahil)

"İcabı olup olmadığı tartışılabilir. ama icabı varsa feminizm fevkalade güzel bir şeydir." gibi cümleleriyle, vaziyetlemenin şahıdır. birkaç vecizini hatırlayalım, gülüp geçelim:
"ege bir yunan gölü değildir. ege bir türk gölü de değildir. binaenaleyh, ege bir göl de değildir. "
"güniz sokak'ta nazmiye ile tavuk besleyecek değiliz."
"su mu daha değerlidir yoksa petrol mü? tabi ki su daha değerlidir. çünkü petrol içilmez, ama su içilir."

4. necmettin erbakan :
ayaklarını korumalarına yıkatan, elini fetih kutlamalarında temsili fatih sultan mehmet dahil gördüğü herkese öptüren meddahımız... söylediklerinden çok söyleyiş biçimine gülerdik, ama muhtemelen o bize daha çok gülüyordu. "aziz ve muhterem din gaadeşlerim"iyle, kadayıfıyla, demirel gibi bir güçtü "kızlar güldüren erkekleri sever"cilerin dilinde. bol bol taklit edilir, ne pis bir mizah döneminden geçiyorduysak artık, bol bol gülünürdü... şu sıralar ama, daha çok "biz daha ölmedik" durumuna gülüyoruz. ayıp gibi, değil gibi...
"saadet partisi bir fabrikadır. müslüman'ı alır şuurlu müslüman yapar. nasıl şuurlu müslüman yapıyor? alıyor müslüman'ı başına üç tane çivi çakıyor. bir tanesi cihat çivisi, ikincisi haftalık toplantı çivisi, üçüncüsü de milli gazete çivisi. bir insanin başına cihat çivisi, haftalık toplantı çivisi, milli gazete çivisi çakılmışsa bu insan artık şuurlu müslüman olmuştur. . . " (değil gibiymiş...)

4. tayyip erdoğan:
hocanın 2 oyunu zor da olsa bir şekilde algıladım, ama talebesine çıkan bu 2 oyu, ı-ıh... tanışmayı çok isterim seçenleriyle, gülecek ne bulabilmişler. sanırım ve umarım sinirseldir.

6. mesut yılmaz:
oyu yok. güldürmediği gibi, çiller susunca gülmüyor da zaten. gülmek için az ve planlanmış süreler ayırdığını, bu sürenin tamamını da yutubda çiller izleyerek geçirdiğine inanıyorum.

(*) http://www.cafesiyaset.com/haber/20070317/Tansu-Hanim-Yalovada.php - okumaya değer.
benzer bir matematiğe son seçim döneminde mhp lideri bahçeli de saplandı: http://www.tumgazeteler.com/?a=4544607

halk yıldo'yu istiyor!

2009-06-10T21:28:00.011+03:00

mini anketimiz yukarıda gördüğünüz şekilde sonuçlandı. grafiği büyütemedim bir türlü, tıklarsanız üzerine, göreceksiniz detayları: akbulut, 51 oyun %51ini alarak rakiplerini sildi süpürdü. (51 oy ve %51, açıklanamaz... birol özdemir ve 51 sayısı, efsanevi olabilir belki ileride)

katılanlara çok teşekkürler.

teknik bilgi vermek isterim biraz:

ankete son 20 yıl hükümetin başında olan başbakanları konu ettim. istisnalar, vefat etmiş olduğu için ecevit, ve sadece 5 ay için rte'yi bekleme görevini üstlenmiş olan mevcut cumhurbaşkanı gül'dü. bir de erbakan. ev hapsi cezasını bile çekemeyecek kadar hasta olduğundan anketin dışında bırakılmak istendi, kolaymış gibi... tahmin edersiniz ki,başarısız olundu; verilen seçenekler dışında gelen 2 oy var, ikisi de ona. bir şekilde beliriyor hoca...

yarın vakit bulursam niyetim, sonuçları yorumlamaktır kendimce...

anladı o onu...

2009-06-09T16:46:00.019+03:00

haberi ilk okuduğumda böyle düşündüm. içimden sırıta sırıta, "hah" dedim, "anladı o onu":

Başbakan Tayyip Erdoğan partisinin adını "AKP" diye kısaltanlara, "Edepsiz" demesinin nedenini, "AKP’yi çirkin açanlar var" sözleriyle açıkladı. Erdoğan atv’de dün gece yayınlanan "Başbakanla Gündem" adlı programda gazetecilerin sorularını yanıtlayarak özetle şunları söyledi:
"Bizim özellikle bu konudaki vurgumuzun sebebi, bu kısaltılmış adı çok farklı şekilde açmaya başlayanlar oldu. Bu benim bu süreci başlatmamdan sonra değil, daha önce oldu ve çok çirkin bu işi açanlar oldu. Bu konuları bile, yargıya götürmek durumunda kaldık. Yargıdan da aldığımız cevaplar, ağır eleştiri. Bir siyasi partiye, ağıza alınmayacak, edep dışı bu ifadeleri çevirenler oluyor. Bu tür kabiliyeti olanlar var. Parlamento içinde de var, parlamento dışında da var." ( http://www.hurriyet.com.tr/gundem/11825210.asp )

sonra, bu konuyla ilgili önceki yazımda(*) geçen şu sözlerini hatırladım kendisinin: "Çünkü bizim Yargıtay Başsavcılığı’nda olan kısaltılmış adımız AK Parti’dir."

o zaman aydım işte, o, her şeyi olduğu gibi, bunu da baştan biliyordu. asıl derdi, şimdilerde konuşulduğu gibi "AK" kavramını kullanmak değildi aslında, aklında bile yoktu başta bence. "biraz zaman geçecek, birileri bir şeyleri görecek, bu kısaltmadan neler neler türetecek... biz nelerden neler türetiyoruz, bu cibilliyetsizler de türetecek elbet" dedi muhtemelen, kurulurken daha.
"peşin tedbir alalım hacı, ak yazdıralım başına, hem sütten çıkmış gibi, ne güzel!"

şimdi anladım ben onu...
Ak Kaşık... Pink... get this party started...
Aklımı Karıştıran Pıtırcık...
verdi elimize bi çelik çomak, oynuyoruz gene...

(*) http://birolozdemir.blogspot.com/2009/06/akepe-babandr-ya-da-babay-da-al-git.html
söz konusu yazıda "siyasete bulaşasım yok burada aslında" demiştim, ama çok çabuk yan çizmek zorunda kalacağım sanırım. siyasete bi kere bulaşıp, yan çizmemek mümkün mü... daha "rte davosta ", "rte mahkemede", "rte mecliste" ve sair şeyler var kafamda takılıp kalmış. pıtırcık serisini okuyarak büyüdüm, kendi pıtırcığımı bulmuşum şimdi öyle sevimli olmasa da, nası bulaşmam...

gördüm, özendim...

2009-06-07T21:56:00.006+03:00

anket yapmaya karar verdim arada bir. hazır haftasonu girmişken siyasi mevzulara, ilk anketin de bu alanda olması yerindedir diye düşündüm. solda -arşivin hemen altında- göreceksiniz, dursun bakalım bi müddet, hoşuma giden bir durum oluşursa, devam etmektir maksadım.

not: bu anket sona erdi bir süre önce, istemem ki solda anket arasın dursun ilk kez gelenler.

birol özdemir

ke'den devamla, mağdur harflerimiz üzerine.

2009-06-06T17:22:00.020+03:00

tdk açıklama yapmış, star gazetesi vakit kaybetmeden yayınlamış:

"TBMM Başkanlığına sunulan soru önergesini yanıtlayan TDK, kısaltmanın "bir kelime, terim veya özel adın içerdiği harflerden biri veya birkaçı ile daha kısa olarak ifade edilmesi ve sembolleştirilmesi olduğu”nu hatırlatarak, ihtiyaca göre her zaman kısaltma yapılabileceği"ni belirtti. "

şimdi tabi soru önergesi verilmiş, tdk (tedeke) de yanıtlamış. güzel, ama önce bu kurum bi ortaya çıkıp, "arkadaşlar, bizim ismimiz tedeka değil, tedeke'dir, ayıptır ama!" diyeymiş evvela. güzel dilimizin iki mağdur harfinden biridir "ke", ismi budur ama pekeke demeyiz, dersek mesela kürtçü olduğumuz falan düşünülebilir. pekaka demeliyiz, pekala, imekabedir borsamızın adı da, ona da eyvallah, ama kakatece bile mi kulağınıza çirkin gelmiyor allahaşkına? veya mekee ankaragücü niye mekae değil, bari tutarlı olsak, en şahanesi herhalde duyduklarımın, merkez karar yürütme kurulu: mekeyeka! bambaşka!

"he"ye hiç giremeyeceğim, kendisi ha olmakla kalmıyor yer yer, "haş" ve hatta "aş"oluyor dilimizde sıkça, güzelim harfi çıtır çıtır yiyoruz beraberce. belki gereksiz bulunuyor çok kişi tarafından ama, birol özdemir kardeşiniz dil konusunda hassas biraz, yazarken her zaman belli etmese de. yarı ingiliz yarı türk sözcüklere takılmamaya alıştım galiba(ör. empe3), ama kendi kısaltmalarımız, sözcüklerimizde bari, lütfen, he'ye, ke'ye iftira atmayalım, onları olmadığı biçimde göstermeye çalışıp, olmadığı isimle anmaya çalışmayalım. gerçi ak demekle ak olunuyor mu ki, koskoca "h" aş demekle aş, "k" ka demekle ka olsun.

önceki yazıya ek: akepe, ak parti, akape... üzerinde durmak yersiz aslında.

güzel dilimizde bir deyim var: "ha ali hoca, ha hoca ali" (bahar'a teşekkürler).

Bir de "edebi edepsizden öğren" vardı sanki, o nerden geldiyse aklıma...

akepe babandır (ya da babayı da al git)

2009-06-06T14:06:00.019+03:00

siyasete bulaşasım yok burada aslında. fakat bu işlere aklım ermeye başladığından bu yana başbakanlık, bakanlık, parti başkanlığı yapmış kişiler birbirinden fantastik cümleler kuruyor. bir numaram hep gaflarıyla "sarışın güzel kadın"ıydı zamanın medyasının, "çoban sülü"yü bile geride bırakmıştı fikrimce. fakat şimdi sanırım "tüm zamanların en iyisi" sahnede, ayrı bir blog ister aslında, yetişemem, ama bazen öyle bir coşuyor ki, duramıyorum:

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, Ankara'da belde belediye başkanlarıyla yaptığı konuşmada(*) sert çıktı

“Partimin kısaltılmış adı AK Parti’dir, AKP değildir. AKP diyenler ne yazık ki demokratik noktadaki etik kurallara uymadan, siyasi etiği hiçe sayarak bunu edep dışı söylemektedirler. Bu kadar açık ve ağır söylüyorum. Çünkü bizim Yargıtay Başsavcılığı’nda olan kısaltılmış adımız AK Parti’dir.Herkes bunu böyle yazmaya mecburdur. Böyle yazmıyorsa bu edebe, adaba sığmaz. Benim yasal olarak kısaltılmış adım neyse onu söylemeye mecbursun. O zaman iftira atıyorsun. Bizi olmadığımız şekilde gösteriyorsun. Olmadığımız bir isimle anmaya çalışıyorsun.Şüphesiz ki tabii bizim onlara saygımız olmaz. AK Parti derken işte oradaki AK, aynı zamanda temizliği ifade etmektedir. Adalet ve kalkınmanın baş harfleri ile ülkemizin siyasetine AK temizliği getirme budur.”

bir bakalım ne demiş:

“Akepe diyenler İftira atıyor. Olmadıkları şekilde gösteriyor.”

argo sözlükler dahil çeşitli sözlüklerde aradım, “akepe” diye bir sözcük yok türkçemizde(*). sıkıntısı ne o zaman bu kişinin partisinin bu şekilde adlandırılmasıyla, merak içindeyim. ayrıca, kapatma davasında anayasa mahkemesi’ne gönderdiği yanıtta kendisi de partisini akp olarak adlandırmış bir habere göre. fikir neyse, zikir odur, yılların aoç’sini tabelaya atatürk o.ç. yazarken AKlınızda ne vardı ki demek, şimdi akp kim bilir ne getiriyor aklına.

“…kısaltılmış adımız AK Parti’dir. Herkes bunu böyle yazmaya mecburdur. Böyle yazmıyorsa bu edebe, adaba sığmaz.”

saygı duruşları sırasında “sap” gibiyiz hepimiz, kredi kartı borçlusu hepimizin ailesinde birileri, “dürüst gözüyle bakmasan” da, canın sağ olsun. ama “sahtekar” adımız, “lan” kısaltmamız değil. dinlemek zor geliyorsa üzgünüm, ama apo'nun sayın, kadı'nın saygın olduğu yerde, cenaze istemeyen şehit anneleri “bunlar” değil. biz alışkınız sığdırmaya sayende, bunları nasıl sığdırdıysak, akepeyi de sığdırırız bir yere bir şekilde. sen rte’sin, çok düşünme bunları! (***)

(*) bu toplantıda iki de down sendromlu çocukla sohbet etmiş, bilgisayar isteyen çocuğa "ben bile bilgisayar kullanamıyorum sen nasıl kullanacaksın" demiş! "sen bile yutuba giriyorsun, o mu giremeyecek?" diyen olmamış.

(**) argo sözlükte akepe'ye benzer bir şey bulamamakla birlikte, akım derken bokum demek, akını bokuna karıştırmak ve akı bokuna karışmak var. Bir de hepimizin zaten bildiği, gönül bu, aka da konar var.

(***) yasal olarak kısaltılmış adı tay erdo falansa, edepsizliğimin/ahlaksızlığımın hoş görülmesini umuyorum.

ay üssü alfa, yer altı üstte - 2

2009-06-05T14:22:00.006+03:00

sebebini bulamadığım, zaten muhtemelen de sebepsiz bir neşe vardı su yerine elimde bir süredir, ispat edemeyeceğim bir sürü iddiayla beraber, senin hakkında; hepsini sadece hiç görmediğim binlerce resminin onlarca gece tepeme çıkmasından esinlenerek oluşturmuştum. ve cebimdeki anahtarların muhasebesini yapmadığımdan uzun zamandır, içinden güzel güzel çiftler çıkan evlerde yalnızca tanıdıklarım olmaması fikrine de tam olarak alışabilmiş sayılmazdım. ama hala, biraz şuursuzca, ev sahibi sanıyorum bu evlerimin hepsinde kendimi, bu yüzden muhtemelen, yüzünüz güldüğü müddetçe misafirlerini hoşnut tutabildiği hissine kapılmış maharetli ev hanımı neşesi akıyordu içime sular seller gibi. memnuniyetinizi dostlarınıza anlatır gibi bakıyordunuz çevirip çevirip kafanızı, görmüş müydünüz yoksa... aslında ne ev hanımıydım, ne de maharetli oysa, haliyle, biraz da teamül gereği, çay demleyip börekler yapamazdım neşenizi artırmak için, tek yapabileceğim bu olduğu için tek tek soymuş ve ayırmıştım kabuklu tuzlu şeyleri. başka ne ikram edebilirdim, bilemedim, içimdeki gülücükler bitmek üzereydi, "alır mısınız?" diyemedim, kabukların içinden yıldızlı tişörtler almaya çalıştım buna rağmen, bedeninize göre, ama şikâyetinizi bana anlatır gibi bir asılma kapladı yüzünüzü aniden, verecek cevabım yoktu o anların hiç birinde işte yanımda, kalakaldım...

yemişleri öbür elime aldım, bir şeyler tartışılıyordu ve herhalde memnun edememiştim sizi, bir kez daha, ya da canınızı sıkan aslında başka ve benim kadar sıkıcı ve dümdüz olmayan, ilginç ama zannımca sıkıcı biriydi. ne fark ederdi ki, benim bütün bu evlerde bu kadar çok vakit geçirme sebebim yalnızca huzur çiçekleriydi, hepsi yüzünüzdeydi ve hepsi bir gün aniden gizlendi, durum ümitsiz ve orada öylece duruşum gereksizdi; en iyi fikir, evimize gitmekti ve tek yapmam gereken bunun için, kapıyı itmekti. ben seni kırların içinde bıraktım sanmıştım, yemişleri yarına kalmaz diye ağzıma atmıştım, ama koştururken, kapıyı yanlışlıkla küçücük bileğine çarpmıştım, neden özür dilemiştin ki, sen öylece yürüyordun, ben, öküz gibi, aniden çıkmıştım. ömrüm boyu elimin uzandığı bütün kapıları sadece hatamı düzeltmek için açmıştım, aynı kokuyu yine almıştım, sırf güldüğünden, ama bir kere kaçmıştım, hiç dönemem, sen, o evde, bu defa dört yıldızın arasına karışmıştın.

ay, ışığı ve her evin içindeki ay ışığı, kendimi bildim bileli benim gözlerimi kamaştırdı, attığım her küçük adımda hazan sesi duydum her ayda. bütün bunlar senin tamamen dışında, olup biten benim çocukluğumda, sen, hala, duruyorsun karşımda: acımadı umarım elin, acımasın, sen aynı okulda mısın, artık kaç yaşındasın? herkes seni soruyor sanki, hiç biri tanımıyor, boş ver, hiç olmadığın kadar, bir süredir, yanımdasın. hiç olmadın, bütün bilinen aylarla beraber, her hafta aynı gün aynı yerde, yeraltındasın, onlarca şarkıda, görmez herkes, oysa bunu görmeyen, hayatta hiç bir şey göremez, hayat dediğin çünkü bunun ta kendisi!

benim evimde sanki herkes
ev sahibi
peki benim dediğim her ev
sahici mi?

arkası yarın: ay üssü alfa, yer altı üstte - 1

2009-06-04T16:47:00.017+03:00

içeri girdiğimde sana çarpıyordum, gülümsedin sanki, sevindim. eline çarpan kapıyı da, ben ittim dışarı çıkarken, çaresizliğimin suratına çarpmaya gitmiştim, elin acıdı sandım bir an, enerjimle beraber bitmiştim. sen sadece yürüyordun, buna rağmen, anlamsızca, zarafetinle gelen zorunlu ve galiba fazladan nezaketinle, "affedersin" demiştin sanki, neyi bilmem, affetmiştim. aslında zaten yorgundum, bir türlü karar verememiştim, doğrudan eve mi gitmeliydim, ama inanır mısın, ben bu çevrede, uzun zamandır hem de, selam verip girdiğim her yeri evim bildim.

ama şimdi durum şuydu: evimdeysem eğer, sizlerin ne işi vardı orada, parti mi veriyordu ev arkadaşlarım vardı da, senin geleceğini neden kimse söylemedi bana, dinlenirdim, ya da baştan yerimi alır, oturduğum yerden seni izlerdim; öyle bir ayarlama yapardım ki, yüzün bana dönük kalacak şekilde, bütün ışıkların vurduğu yerlerin hepsine seni sabitlerdim. ama işte habersizdim, ya da mülkiyet hakkı ortadan kalkmıştı belki, evim dediğim yer, artık herkesindi, mümkündür, bu işler bir dönem rusya'da da böyleydi ve şu dünyadaki en göz alıcı güzeller çeşitli rusya'larda değil miydi?

acaba her evin içine bir ay mı saklamıştı muzip ve süper güçleri olan bir takım şer odakları, neden sana her baktığımda kendim için küçük ama imkanlarım için çok büyük adımlar atmak geliyordu içimden. daha yeni gittim adaya, çiçekler topladım anneme, her biri başka güzel canlılardı, bu nedenle bazılarını, bilhassa sarılarını, annem için değil de kendim için seyrediyordum sadece sanırım. bu garip gelebilir size, ama birkaç diken bile battı bir tanesini almaya çalışırken elime, envai çeşit böcek(*) dolaşmaktaydı çevresinde. nesi garip, anlayamadım elbette, bütün güzel çiçekler arıların ziyaretine mahkumdur, bazı insanlar çocukken r diyemez, y derler, bazılarının sıfatlarında r'lerin yerini y alır, eşek başlarında kalır büyüdüklerinde, ve bunlar işte, çiçekleri çevrelerler. ama yine de bazı çiçeklerin kokusu öyle yoğun yayılır ki bazı evlerde, hiç bir şekilde hiç bir yere hapsedilemezler. annemden geçmiş olacak huylarım arasına, ben severim çiçekleri ve hak veririm konuşmalı onlarla diyenlere, konuşamam, bir de bülent ortaçgil'e: "su yoksa sevginiz yaşatsın onları!", kurutamam...

(*)oha! böcek yazarken tam, böcek geziyor sayfamın üzerinde; hoş geldin mayıs, on bir ayın kahramanı!

haziran'da ölmek zor

2009-06-02T15:35:00.036+03:00

Ben 15 yaşındaydım daha, bir iki yıl olmuştu şiirle derinden ilgilenmeye başlayalı, ve Orhan Veli bana yazabileceğimi de söylüyordu buluşup konuştuğumuz zamanlarda. "başkalarını da dikkatle oku" demişti bir seferinde, ona yazdığım bir mektuba cevaben, "Teessüf ederim Orhan Ağabey" demiştim, "Ne yazmak istesem, zaten yazmışsın, nasıl yazmak istiyorsam, öyle yazmışsın, aşk olsun!" diye başlayan bir mektup.

Aynı akşam yanıma gelmiş, " Saçma sapan konuşma" demişti. "Senin sözlerini ben söyleyemem. Senin söyleyeceğin şekilde, hiç söyleyemem. Daha çok kişiden daha çok okuyacaksın, kendi Türkçe'ni bulacaksın, dilini, sözlerini, gün gelecek, kendi sözcüklerini bile. Hemen şimdi başla, yeter baktığın garibe, daha gençlere bak biraz da, cansever'e bak, süreya'ya bak, yaşayanları oku, yücel'i, arif'i, ilhan'ı. Çok etkilendin benden, ne güzel, görüyorum, özeniyorsun da, ama taklit olmamak için, etkiye direnmen gerekecek, başla hemen birinden saydıklarımın, okurken benim bilmediklerimi kendin bulacaksın daha, hepsinden etkileneceksin elbet, ama sonunda, kendi şiirini yazacaksın bir gün. Senin şiirlerini kimse yazamaz."

Ben 17 yaşımı bitirmemiştim daha, kitaplarını okuyordum, kasedi vardı kendi sesiyle şiirlerini okuduğu, dinliyordum sık sık. En yakın arkadaşlarımla aynı apartmanda yaşıyordu, elbet tanışacaktık, oğlunun adını "Filinta" koymuştu, mutlak tanışmalıydım. "Orhan Kemal'in güzel anısına" yazmıştı Hasan Hüseyin "Haziran'da ölmek zor"u, ve Nâzım Usta'nın, 20 yıl sonra, tam da Orhan Kemal'in öldüğü gün, ölüverdi Ahmed Arif, Haziran'da. Tanışamadım.

Ölmeden kısa süre önce bir mektup yazdı Rıfat Ilgaz'a, cevabında şöyle diyordu Ilgaz:

"Sevgili ozan kardeşim, Ahmed Arif! Son kez Yeşilköy’den seslenmişsin bana! Seni hep yeşillikler içinde düşünüyorum. anımsayınca… "Bir ömrü, halkımızın ve insanlığın mutluluğu için bile bile kahrolarak" verdin! Alnın ak, yüreğin pırıl pırıl… Benim eşsiz, değerli kardeşim, içli, özgün şairim! Hoşça kal, solmaz tükenmez yeşillikler içinde! Unutmadık, unutmayacağız seni, halkımızın yaşadığı sürece. Yapıtların, anıların belleklerimizden silinmeyecek! Sevgili kardeşim, bekle yeşillikler içinde beni!"

"Git gidebildiğin yere... " demişti Orhan Abi(*), aldım kalemi elime, gidiyorum peşinde. Ama olacaksa bir gün benim şiirlerim, içinde bir yerde olacak mutlaka hepsi, tanıştık aslında nasıl olsa hepsiyle. Umuyorum, yeşillikler içinde bekliyorlar bizleri.

http://siir.gen.tr/siir/a/ahmed_arif/Ahmed%20Arif%20-%20Anadolu.mp3
http://siir.gen.tr/siir/n/nazim_hikmet/Nazim%20Hikmet%20-%20Kendi%20Sesinden%20Siirler%20-%2006.%20Kiz%20Cocugu.mp3
http://www.orhankemal.org/
http://siir.gen.tr/siir/h/hasan_huseyin_korkmazgil/haziranda_olmek_zor.htm
(*)http://siir.gen.tr/siir/o/orhan_veli_kanik/hurriyete_dogru.htm

az gel bohem: sana zirve, bana rutin!

2009-05-30T13:33:00.006+03:00

35e yanaşırken gezenti oldum. bir ordayım bir burda, kardeşim ege'nin peşinde(*), istanbul'da, bir gün, hop, ankara, üç gün, aynı yoldan geri, istanbul üzeri çanakkale, ikişer gün iyidir. ankara - istanbul pek bi harala gürele geçiyo, çanakkale'de kaz dağları eteğindeki köyde bol oksijenli günler enteresan oluyor. boheme özenen adamız, hoşumuza gidiyor tabi, arada biraz bahsedeyim istiyorum.

köyde, cafe görünümlü kahvede yazıp çizmek güzel. son gidişimde daha kapıdan girerken yıllar öncesinden ankara'lı tanış can'a cafede rastlamak şaşırttı. o da ayrılmış ankara'dan, istanbul'a taşınmış beyoğlu'ndaki şubeye müdürlük teklif edilince, bir hafta dolmadan "beyoğlu'nda çalışmaya" can attığını öğrendiğim ikinci kişi oldu konuştuğum, iki ilginç ve beklenmedik sohbette. Şimdi sefaköy'e geçmiş, buraları pek beğenmiş. yine istanbul'lu doğan bey ve eşiyle azıcık sohbet, sabitleşmesine az kalmış fikrimin doğruluğuna daha da inandırdı beni : istanbul'da ortalama yaşam, en azından benim çekebileceğim bir şey değil. çocukları efe henüz 7 yaşında, "ankara çok güvenlikli" dedi, ah, "güvenlik" mi?! (almanca biliyor, "ich heisse efe" dedi, "und ich heisse birol" dedim; anlamadı. "ich heisse"yi anlamış, "birol"u bilememiş, ilk defa duyuyormuş. efe çok var ama dedi, ege de, arkadaşım var dedi. "benim de var bi ege" dedim, "kardeşi de deniz, öyle bir ege sevgisi var ailede". doğan bey "yok, bunlar egebank'ta tanıştığı için ege koymuşlar" dedi! kardeş gelirse "bank" koyarlar mı ki adını?..)

vedat ağabey'in(**)gösterisinde kaçkarlar'ın zirvesindeki dağcı defterine "ne seviniyonuz, biz buradan her gün geçiyoz..." yazan çobandan bahsederken ettiği güzel lafı hatırladım burada: "sana zirve, ona rutin!". bayılıyorlar bu köye, kahveye -cafe dense de-, evlere; dinlencenin zirvelerinden biri işte istanbul başta, izmir, ankara ve sair şehirden gelenlere, bana rutin. gerçi hakikaten bu kadar güzel bir tabiat parçasında çay-sigara, defter-kalem ve açık hava, beşi bir yerde ilaç gene de ruha, nargile bile yaktım bir tane bunca zaman sonra. el kadar köyde bir sürü otel var, özellikle böyle 3-4 günlük bayram tatillerinde falan akşam güneşi kaybolmaya başlayana kadar bir yerli ağırlıklı turizm fırtınası esiyor meydan etrafında, kaybolunca güneş, köylü fısıltılı bir dingin rüzgara dönüşüyor. hafta sonuysa, lig sezonu ve hele bir de derbi haftasıysa, başlı başına bir yazı konusu "köy kahvesinde derbi". sonra artık, atmışken kafayı dağa, biraz yatıralım buza, yandı yanacak...

* ege Kayacan: http://www.facebook.com/pages/Ege-Kayacan/33823908497?ref=mf
** vedat Özdemiroğlu (V.Ö.): http://www.facebook.com/pages/Vedat-Ozdemirolu/29381002994?ref=mf
(fotoğraf: h. akın yağcı)

gezmelere doyamamış, bayılmış da ayamamış...

2009-05-27T15:58:00.027+03:00

yollarda ne kadar sıkkın oluyosa artık canım, tasarruf rekorunu kırdım arabamın, salına salına. bir depo ile 1000 km üzeri gidilebiliyo, şaka gibi, bir kere daha hastası oldum. ama bu tasarruf işi gerçekten sıkıcı, 4 saatlik yol 6 saate çıkıveriyo ortalama hızı doksana düşürünce. (orhan abim demek hakkaten sıkılmış o şiirde anlattığı gün -aşağıya iliştireceğim-, bir çok şarkıyı başka makamla söyledim ben de yol boyunca.) gelir gelmez de halı sahalar coşkusu; hala maymun gibiyim, bir sürü şey var not aldığım, yorgunluktan, girişip yazamadım bir türlü. üstelik, ankara'da, tanıdığım insanların bir kısmı hakkında duyduğum ilginç şeyler oldu, bazılarının da nasıl insanlar olduğunu kafada iyice netleştirince, bir yazılar serisi daha çıktı ortaya.

- peki ya öbür yazı serisi neydi ki?

şudur; bir şekilde hayatıma girmiş, çıkmış, teğet geçmiş, yan yan bakmış kişilerle (dişilerle esasen) ilgili yazılar yazıyorum uzunca bir süredir, o yazıları sırayla burada ortaya serecektim, "kadınlar geçiyor allı yeşilli" başlığı altında. ama işte ankara'da düşündüm ki, tamam, eşcinsel bi durumumuz yok ama, er kişilerle de başka türlü ilişkilerimiz olageliyor ve onların içinden de bisürü acayip çıkıyor. cinsel ayrımcılık hoş bir şey olmadığına göre, "bir seri daha olmalı yau!" dedim, ve ilk boşlukta başlamaya karar verdim yazmaya: "odunlar geçiyor dallı budaklı"! iki seride de biraz, "o kendini biliyor" durumu oluşacak sanki...

her iki seri, umuyorum, pek yakında huzurlarınızda.

Misafir

Dün fena sıkıldım akşama kadar;
İki paket cigara bana mısın demedi;

Yazı yazacak oldum, sarmadı;

Keman çaldım ömrümde ilk defa;

Dolaştım,

Tavla oynayanları seyrettim,

Bir şarkıyı başka makamla söyledim;

Sinek tuttum, bir kibrit kutusu;

Allah kahretsin, en sonunda,

Kalktım, buraya geldim.

Orhan Veli Kanık

ankara ankara güzel ankara

2009-05-23T14:51:00.014+03:00

seviyorum. ankara'nın sürrealisti img kişisi ne yaparsa yapsın, ben seviyor olacağım ayrıca. nesini seviyorsun desen, somut cevabım olmayabilir, fark etmez, netçe itibariyle angaralı olmuşuz 30 yılda. bırakıp gitmiştik güya, nereye bırakıyorsun, nereye gidiyorsun!?

ben bu şehri bırakamam
her köşe başında bir selamım
her ara sokak
eski arkadaşım, kolay mı
bir eyvallah mı?

bu şehri bırakamam ben
daha il sınırı tabelası yakalar
banliyö isimlerinde başlar hasreti çocukluğumun
ilk gençliğim
en işlek caddelerinde piyasada hala.

herkes bıraksa bu şehri
ben bırakamam,
bitmez yaz nöbetlerim,
herkes pıtır pıtır çıkıverir çorbacıdan
ben çıkamam törensiz.
bozkırı ayrı gülümser sarı buruk
ayazı başka türlü seslenir bana
bitkin biraz, soğuk.

her yağmur denizi aradığım
ıslandım mı benim bütün çukurlar
her kaldırım üstünde ayaklarımın izleri
herkesi bırakır bu şehir isteyen
pabuçlarıma yapışır
yeni dökülmüş bütün asfaltlar
bastığım
bütün yokuşlar Aralık buzu.

gezenti...

2009-05-19T13:55:00.011+03:00

gene istanbul... kardeşim ege kayacan'ın "şahsi şovu" bir defa daha beyoğlu old city comedy club'da. buyrun beraber gülelim. bilgi için, facebooka gidin! bulamazsanız bilgiyi, beni arayın. yapın bunu! (vedat abim, izninle...)

birkaç gün durup ankarama geçmektir planım, zaten o birkaç günün sonrasında çekilmez hale geliyor istanbul. hele vapurda çay-sigara opsiyonu da kalktı ki, ne anladım ben o istanbul'dan!

sinirimden yazıyorum!

2009-05-17T23:28:00.008+03:00

sen altay, tut penaltıları kaçır, elen bunlara... yetmedi, kafsinkaf'ım, 2. dakka golü de at, 113'te 1-2 geri düş, elen! iş mi lan bu. lige bak, küme düşen başka ankara takımı olmazsa eğer, 8 takım ankara ve istanbul'dan olacak.

teselliyi es-es'te buldum, konya'yı yendik, rahatladık bari. seneye gene taraftar statüsündeyim demek ki. bu saatten sonra düşmeyiz herhalde.

hoşgeldin domuz gribi!

2009-05-16T21:01:00.033+03:00

girişi istanbul'dan yaptı. amsterdam'dan gelmesini bekleyebileceğim o kadar şey varken (peynir meynir be yaw, n'ooluyo hemen!), vicdansız uçak getire getire virüsü getirdi. gerçi bütüne bakınca, abd'den ırak'a gidiyormuş domuzun gribi. ne olacağıdı, abd'den ırak'a neşe mi yağacağıdı? havaalanındaki görüntü red light gibi gene de, çok acayip bi kameraymış termal kamera, onu gördük. ışıl ışıl adamlar, kadınlar. az yanarsa "domuz gibi", kızarmışsa "gribi".

merak ettiğim, herhangi yetkili, halkı ferahlatmak için "domuz yemekte hiçbir sakınca yoktur, bakın ben bol bol yiyom!" diye çatalı bıçağı kapıp haber bültenlerine çıkacak mı. ya da "çok zina oldu, ondan yıkıldı gölcük başlarına", "yılbaşı gecesi eğlenirsen gazdan zehirlenir yarı çıplak ölürsün işte" kafası, "yersen domuzu gavır gibi, aha da inlersin böyle"ye vardıracak mı işi. aids diye hastalık çıktığında "adi ipnelerin dramatik sonu" açılımını anında yapıştırmış bir ırkın ahvadıyız neticede. gerçi aids'ten çok kolay bulaşabilecek bir hastalıktan bahsediliyor, tokalaşmak yetebiliyormuş, öbürü için en azından biraz şakalaşmak gerek herhalde. hastanede alınan tedbirle ilgili hürriyet haberiyle konuyu noktalamak istiyorum:

"...Turistler Haseki Hastanesi'nde gözlem altına alındı. Hastanede ilk önlem olarak hastanın yatırıldığı servisin önüne 3'lü bank konuldu ve bankın olduğu noktanın gerisine kimse alınmıyor." (ne o, beğenemedin mi delikanlı???)

sağlıktan bahsedip, kırmızılara falan girmişken, son olarak... "kalbini sev, kırmızı giy" neyin nesidir, anlayan var mı? varsa rica edicem, beri gelsin, anlatsın. kalbini sevdiği için kırmızı giyen varsa tercih ederim.

"Akıllı ol, ciğerimi ye!"

asfalt yanığı

2009-05-15T22:11:00.009+03:00

öksüre öksüre yapraklar kurutuyorum, senin gencecik yüzünü arıyorum, biraz az mı kaldın buralarda ne. bütün baş döndürücü kokular içimde, bir koca ömre yetecek kadar nefesle çekiyorum, bir yandan da hala lastik pabuçlar giyiyorum, geriye doğru daha hızlı koşabilmek için, yakındasın gibi geliyordu bana hep, ne kadar uzakmış, doktorların söylediğine göre tansiyonum hayli düşükmüş, oturup oturup kalkıyorum, başım dönüyor, başka güzel kızlarda var, karşımda masalar, oturup oturup kalkıyorlar, hiç biri döndürmüyor başımı; sen!

kolay değil adamak kendine ait bir şeyi, her öksürdüğünde kafanı sarmalayan yıldızların arasında bir müzikalin en çekici kadınını aramak, dolunayın çevresinde parmak uçlarında yürüyerek davetkâr danslarla hiç dokunulmadan zamana gömülecek aşkların hikâyelerini anlatan, üstelik neşeli bir sesle. kolay değil, ama bulursan anlayacaksın ki aslında ne hikâye umurunda, ne başroldeki nereye dayanacağını bilemeyen genç adamın çektiği ağrıların farkında, senaryoyu yazan kendisi oysa!

öksüre öksüre rolümü oynuyorum işte, mecburen, ilk işim değil, daha önce buna benzer birçok karakter oynadım, artık bırakmak istiyorum aslında, ne dans edebiliyor, ne şarkı söyleyebiliyorum, önüme zoraki koyulan yazıları okuyup anlayamıyorum, artık kendi senaryomu yazmak istiyorum. ne içeceksem evimde olsun istiyorum, biraz da ben yazayım, ağrısı okuyanların başına, sırtına, göğüslerinin tam ortasına saplansın, arabesk şarkıları susturup yeni yetme popçulara gamsız kedersiz şarkılar yazmak, onlar çalıp söylerken ben gülüp oynamak istiyorum biraz da; yaparım lan diyorum, bir insafsız şarkı başlıyor, öksürüyorum, kurumuş yaprakları yakıyorum, başım dönüyor, senin yüzünü ararken gri dumanın içinde bir garip koku alıyorum, peşine düşüp, kayboluyorum, o kadar yoğun ki, çok yakında, hissediyorum, galiba yerini biliyorum: koşarak bir dakika, lastik pabuçlarım eriyip yere yapışmış, adım atamıyorum...

mayısın ikinci pazarı...

2009-05-10T16:04:00.025+03:00

iyidir belki bi kısmı, çoğu kötüdür, olsun
hepsi anıdır.

kiminin gözü yaşlı,
kimi sessiz, tedirgin; merakta
nasıl bilmeyiz ki,
anadır hepsi!

nereden bulunur ki daha güzel kelime sana söylemeye
içinde sen, içimde sen, içinde ben :
annem!!!
.......................................................kutlu olsun!

yıllar önce odamdaki geçmiş yıla ait ajandayı atmadan önce gözden geçiriyordum, kayda değer bir şey varsa alayım diye, bir notunu buldum annemin, doğum günümün sayfasına gizlice yazmış, söylememiş bile. anne çocuğunu nasıl sever, nasıl öyle sever, bilemedim, ne yapacağımı...cevaben bir şeyler yazmak istedim, açtım defteri, karaladım durdum, olmadı, en son, " ben de sana yazayım istedim/yazılmazmış/bilemedim/özür dilerim!" diyebildim. çok zaman sonra, keşan'da askerken yukarıdakileri karalamışım defterime. ama aslında, en doğrusunu can baba söylemiş, "itiraf" şiirinde:

nahide hanım söyledi yine
neden babama yazmışım da
anama şiir döktürmemişim
kaç kere yazdım
cebimden uçup gittiler
ben onyedi yaşında beni yıkayan
anneme şiir yazacak kadar şair değilim
can yücel

kıyamet

2009-05-05T18:00:00.007+03:00

olacak şey değil ama
odamın kapısı
komşunun evine açıldı bir sabah;
delirmeye başladığım gündür işte.

biraz erken bitti biri geçmiş yılların,
o gün bu gündür
her yıl kopar kıyamet dediğin.

son yazıya ilavedir... pes bravo diyorum!

2009-05-01T21:30:00.003+03:00

http://www.gencsiviller.net/haber.php?haber_id=162

ben diyorum polis haftası, sen diyorsun işçi bayramı!

2009-05-01T14:39:00.034+03:00

Türk Polis Teşkilatı'nın 161. kuruluş yıldönümü nedeniyle bu sabah Taksim meydanında yapılan kutlamalar için saat 10.00'da bütün yollar kapatıldı ve meydana hiçbir aracın girişine izin verilmedi.
10 Nisan 2009, Cuma, BİA Haber Merkezi
---
Sendikaların 1 Mayıs’ı Taksim’de kutlama isteğini reddeden İstanbul Valisi Muammer Güler, "Kadıköy, Çağlayan ya da Kazlıçeşme meydanlarını verebiliriz” dedi. Güler, açıklamasını oldukça ironik bir ortamda ‘geniş katılımlı mitinge uygun olmadığı için işçiye vermek istemediği Taksim Meydanı’nda, Türk Polis Teşkilatı’nın 164. kuruluş yıldönümü kutlamasında yaptı. Taksim Meydanı dün Polis Günü etkinlikleri için trafiğe kapıtıldı. Meydan güvenlik çemberine alındı, girip çıkanlar didik didik arandı. Hayat durdu..."
"Taksim Meydanı, geçen pazar günü yapılan ‘1 kilometrelik bayrakla Şişli’den Taksim’e polis-halk yürüyüşünün dört gün ardından dün, yine ‘olağanüstü’ günlerinden birini yaşadı. Sabah saat 8’den itibaren meydana ulaşan Sıraselviler Caddesi ile Dilson Oteli arası, AKM önünden Şehit Muhtar istikameti ve Mete Caddesi araç geçişine kapatıldı. Trafik kilitlendi. Yurttaşlar meydana üzerleri didik didik aranarak alındı. Binlerce polis ve İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nün oluruyla getirilen ilkokul öğrencileri alanda hazırdı. Gezi Parkı’nın merdivenlerine kurulu protokolde Vali Güler ve İl Emniyet Müdürü Celallettin Cerrah ile diğer mülki erkân yerleşmişti."
11 Nisan 2009, Cumartesi, Radikal Gazetesi
---
"İstanbul'da geniş katılımlı toplantıların veya anma gibi etkinliklerin yapılacağı alanlar belirlenmiştir. Taksim'in bunların içinde olmadığını hep ifade etmiştik. Taksim'de bu mitingin veya anma törenlerinin yapılması yönündeki taleplere Valilik olarak uygun cevap vermedik. Hiçbir sendika ve konfederasyon için bu talepler uygun görülmemiştir” şeklinde konuştu.
Ancak temsili olarak sendika yöneticilerinin, temsilcilerinin, delegelerinin ve şube yöneticilerinin oluşturacağı makul sayıyı aşmamak üzere, anma, saygı duruşunda bulunma, çiçek bırakma ve basın açıklaması yapmanın mümkün olduğunu ifade ettiklerini anımsatan Güler, bu çerçevede Türk-İş'in 1 Mayıs'ta 08.30-09.30 saatleri arasında Birleşik Kamu İşverenleri Sendikası'nın da katılımıyla Cumhuriyet Anıtı'na çelenk bırakarak saygı duruşunda bulunacağını, ayrıca Kazancı Yokuşu'nda da çiçek bıraktıktan sonra basın açıklaması yapacağını kaydetti."
"...Biraz önce DİSK, KESK ve onlarla bu etkinliği yapmak isteyen TMMOB ve TTB adına kendileriyle görüştüm. Onları da 1 Mayıs'ta Taksim'e bekliyoruz. Taksim, bu türde anmaların yapılması için yasak konulan bir alan değil. Ancak geniş katılımlı toplantılara müsait olmadığı için DİSK ve KESK'e de bu konudaki davetimizi buradan tekrar ifade ediyorum..."
29 Nisan 2009, Çarşamba, A.A

bilen biliyor, aşağı yukarı on senesini odtü'de geçirmiş, bir o kadar da öğretmenlik yaptım hatta, tamam, on yıl okumuş adamın "matematikçiyim lan ben!" diye afralanması hoş değil belki ama en azından temel matematikten biraz fazlasını bildiğimi söyleyebilirim. öğrencilerin bu şahane bilimle ya da dersiyle temel sorununun ise, orta dereceli öğretim kurumlarımızda "mantık" konu başlığının sanki tanışma-ısınma gibi geçiştirilmesi olduğuna inanıyorum (merhaba zehra, bu mantık...mantık, bu da zehra...hadi tanışın oynayın...).

bu bir genelleme olabilir, ancak matematik anlatmaya çalıştığım çocukların neredeyse hepsinin aklında kalan mantık algısı "p ise q bilmem neymiş, ancak q şeyse ve ancak mı yeterdi gerek koşul neydi?" şeklinde idi. ve maalesef, fikrimce bu geçiştirmenin vardığı noktalardan biri, çok yüksek makam-mevkiler, dolayısıyla işte yukarıda okuduklarınız oluyor... il emniyet müdürlüğü'nün organizayonunda il milli eğitim müdürlüğü oluruyla bulunan öğrenciler arasında il valisi'nin açıklaması ise şu şekilde tartışılıyor olabilir:

"p giriyo ise q da girer dii miydi lan?"

"olur mu lan, p dii ki o, koskoca "P"..."

"e q?"

"kurcalama aq, s.ler!"

bu arada "işçi bayramı" yerine "emek ve dayanışma günü" ismi hakkında da çeşitli fikirlerim var, aslında ne olursa olsun işçi demeyelim diye de konmuş olabilir, belki de hiç kötü niyet yoktur, ama hiç ilgilenmek istemiyorum, çünkü açıkçası bu haliyle benim çok hoşuma gitti. iki güzel kavram. ama birol özdemir için 2 mayıs da "emek" günüdür, yaklaşık 25 yıldır, kişisel sebeplerle, kendi kendimize kutlar dururuz. bu seferki kutlamayı bir gün öne alıyorum, dayanışma gününe ekleştiriyorum ben de, saygıyla anarak hasan hüseyin korkmazgil ustaya bırakıyorum; iyi ki doğdun "pamuk prenses"imiz...

emek koydum yavrumuzun adını

ışıklar söndü birden/karanlıkta yüzükoyun koca kent/hava da öyle kirli/öyle kalın kirli ki/bakamıyor yıldızlar pencerelerden

adı emek yavrumuzun/yaşı daha beş değil/oturmuş önünde akvaryumun/'hiroşima'yı söylüyor kendi kendine/'karlı kayın ormanında'yı/titrek mum ışığında/bir gözü de balıklarda emek yavrunun/balıkların masalsal kıpırtısında

ne de çok andırıyor emek yavrucuk/o 'pamuk prenses'ini çocukluğumun/bizlerse 'yedi cüce'kirli kara gecede/mum altında söyleşide/geceler özlenilen geceler değil/eğilsek hangi suya/kanlı çamur ellerimiz/yaprak sarı meyva çürük/uzansak hangi dala

bir yanında telefon emek yavrunun/bir yanında televizyon/devinir emek yavru/uzay çağında/oysa ben beş yaşımda/bir keçi yavrusuydum kırlarda bayırlarda/bilimkurgu bir masaldı telefon

yıllar geçti yıllar geçti/yıllar geçecek elbet/adalet'ti kızın adı/adamınki hürriyet/o adalet orda kaldı/o hürriyet osmanlı sikkelerinde/umut belki bir tohumdu o çağda/umut şimdi/koskocaman bir çınar/anlıyorum/biliyorum/inanıyorum/emek'ler kurtaracaklar/paralarda kalan o adalet'i/o hürriyet'i.

tam bilemiyorum ama...

2009-04-28T19:00:00.002+03:00

bugün yarın bakacaksın bence buraya,
ve yanılmamışsam,
er ya da geç kendini göreceğini bildiğinden burada,
ve yanılmamışsın...

nokta-lama

2009-04-26T21:52:00.002+03:00

nokta
kızıyormuş bana,
ama virgül
kestirip atmıyor lafımı,
üstelik
yazdıklarıma kılıf lazım olduğunda
ilk aklıma gelen
üç nokta
...

içindeymişik, yeşilmişik, safmışık!

2009-04-26T21:45:00.003+03:00

— katil uşak çıktı işte, daha film gösterime bile girmeden öğrenince bunu, ne tadı kalır sanmıştım, ne tuzu... ne daha tatlı bir gülüş gördüm zamanlardır oysa, ne bu kadar güzel tuzlanmış fıstık... -

sana anlatıyorum, gittin gerçi ama şu an daha yakınımda değil kimse, ne çok yanımdaydı bunlar halbuki, ne oldu? sesimi duymaya tahammülü yok küçük beyin, mutlu çünkü ve gerisi hikâyedir kendisine, ses vermeye tenezzülü yok, güzellikleri bitince görenlerden çünkü ve ben öldüğümde de sizlere söyleyecektir korkarım: " bir daha kimse böyle... değil mi?". en acısı da ne biliyor musun, ne dediysem bunu ben duyduğumda, aynısını söyleyeceksiniz muhtemelen: " sevmez...". ne fark eder ki, bilmez, kimse kendinden başkasını kolay kolay düşünmez; ben kendisinden. acılar çekerdi, büyüklerinden, küçültelim isterdi, çekerdim yeşilleri, günün birinde siyahları çekti, ve perdeler gözlerine, sırf görmemek için yolundan başka olan biteni. ne kötü kalpli muhterisler ne restler çekti, hepsini sineye çekti, benim küçücük saygı isteğimi bir kere olsun içine sindiremedi, oysa bu adam, benim kardeşimdi!

bak, sana anlatıyorum, sen olman gereken yerdesin şimdi, bulutların üstü arası bir yer, öyle çok bulut öyle çok duman ki ortalık, görmüyorlar seni, sen beni gördün oysa, elimi alıp üstüne koydun kalbinin, parmaklarımın ucunda, atıyor, ve eğer stewart'sa benim adım, bir ömür atar o orada. hiç bilmediğim enerjileri bile bu adamla patlatmıştım ben ilk, patlatmak istemedim senin sımsıkı ellerindeki enerjiyi bırakıp bir kenara, bırakamadım, ben, mutlu oldum dün, dünlerdir ilk defa, hem de hiçbir yakınım yanımda yokken, sadece yeşil ve biraz fıstık yeşili; itiraf ediyorum şimdi, dudaklarına dokunuyordu parmaklarım ve bu yüzden avucuna bırakmaktan daha güzeldi soyduklarımı elini sürmeden yemen, ama bu şarkılardaki "hayvan gülüşü" değil, itiraz ediyorum! çünkü göğsüne dokunuyordu elim tutup dinlettiğinde kalbini, altındaydı. sen uyuyordun neredeyse ama o karanlıkta o kadar kısılmışken gözlerin, her şey yeşildi sadece, yeşil ilk defa bu kadar güzel. sen de uyuyordun bana çünkü beni görüyordun, kulaklarıma şarkılar haykırıyordun ve ben ömrümde ilk defa bir şarkıyı bir melekle, dokunmadan sevişerek, kendi kulağıma bağırıyordum. bir sürü şeyi bağıra bağıra söylerdik biz bu adamla, bak, ben hala buradayım, kim peki, nerede, nasıl üzülmem, nasıl ağlamam, şiir mi yazarmış bir adam başka bir erkeğe, yazmıştım ben, sırf işi rast gitsin, yüzü gülsün diye. çünkü ağabeyime yazmıştım bir tane de, kardeşime yazmasam bozulurdu herhalde, yazdım işte, bak, her şey bozuldu aniden çevremde.

sen ne kadar güzel kapladın oysa tüm çevremi gülüşünle, neden düşmüyor kalemimden iki kanatlı cümle, ben ki ne ilahi aşklarla ne yüksek yerlerine şiirler yazdım gökyüzünün onca kadına, kimi beş para etmez, neden sustu kaldı bu aynı kalem, korkarım seni içine koyacak şiir bulamıyorum, belki benim yazı yazdığım yerlerin daha üstündesin diyedir, affet. affetmelisin zaten, mahvetmedin mi gülerek ve içine yeşiller sürerek gözlerimin, alt etmedin mi bunca yıl özene bezene büyüttüğüm olgunlaşma yaşlarımı, başkası değil, sendin karşına alıp süklüm püklüm bir çocuk kopyalayan teninle genlerimden, niye bu kadar uzaktasın, duruyor olsa gerek gülüşün yerinde, fazla uzaklaşmış olamaz, o kadar sıcak ki ateşi. ama görüyorken ben seni gördüğüm her dudakta, neden bırakıp gittin ki beni bu kadar çocuk bırakıp, bak ben zaten saf bir oğlan çocuğuyum, ergen, gözleri yüz yaşında, gördüğüm herkesi çocuk zannederim, herkese oyuncaklar aldım, bu adama hep en çok istediklerini, benimkileri kırıp kırıp attığında bile çıkaramıyorum sesimi, tamam, işiniz görülecek diye yalnızca büyüklerinizi sayıyorsunuz kardeşler, en azından ama, sevin küçüklerinizi, sen, şu veya bu şekilde sevdin beni, beni gördüysen ben de bunu gördüm işte, var mı ötesi, ondan bütün densizliklerim, özür dilerim, rahatsız etmek istememiştim. ama benim yüzüğümle ilgili bir tek kelime söyledin, oysa senin yüzünle ilgili en güzel sözdü söylediğin, o kadar gerçek, duru ve hudutsuz konuşuyorken, ben, bir tek bunu söyleyemedim...

öyle çok insan sevdim ki ben kadın erkek, neredeyse hepsine de paldır küldür söyledim, içlerinde en çok sevdiğim öldükten sonra, ama işte hiçbiri yüzüme bakıp benim kadar gerçek bir söz söylemedi, ve bu adam işte, senin gibi sıkmadı bir defa olsun elimi. inanmazsın belki, bırak sevdiğim insanları, sevgililerimin bile bazıları bana "seni seviyorum" demedi, ben nereye nasıl yazacağımı bilemezken ateşimi. sen, gördün beni, bu kadar mı değersiz buldun yanağında yandığında ellerimi, ne olur, doğru söyle, bak, birbirine karışmış suratımdaki tokatların izleri, mümkün değil parmakların sahiplerinin teşhisi, kim nereye neden vurdu, bilmiyorum artık, duymuyorum sesleri, oysa sen... ilk haykıransın kulağıma şarkılardaki duyduğum duymadığım bütün sesleri, geldiğinde gerçi, avucunla bir kerecik olsun sil bütün kırmızı izleri, ölmeden, bir kerecik, olabildiği kadar sıcak, öp dudaklarımdaki yeşili. şimdi biliyorum, şu veya bu, birçok şekilde ve miktarda: seni seviyorum!

adıl

2009-04-25T18:26:00.002+03:00

ismim birol
seviyorum,
annem koymuş.

cismim şekilsiz biraz,
ne yapacaksın,
kısmet de, geç,
kimse sorumlusu
koyvermiş.